Monday, July 28, 2008

ಬಿಗ್ ಬಾಸ್

ಸಂಗೀತ ಕೇಳುವುದು ಬರೀ ಹವ್ಯಾಸವಷ್ಟೆ ಎಂದರೆ ಅದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯ ವರ್ಣನೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಸಂಗೀತವು ಒಂದು ರೀತಿ ನರನಾಡಿಯಲ್ಲೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮತ್ತು ನಾನು ಅನೇಕ ಸಾಮ್ಯ ಗುಣಗಳನ್ನು (At least ಬಯಕೆಗಳನ್ನು - ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಾನು ತುಂಬಾ ಕಿರಿಯ) ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಹಿಂದೆಂದೋ ಅವನು ಪರಿಚಯವಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ chat ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ತನಗೆ ಮಹಾರಾಜಪುರಂ ಸಂತಾನಂ ಇಷ್ಟವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದ. ನಾನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ನನಗೂ ಅಷ್ಟೆಯೆಂದಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಎಮ್.ಎಸ್.ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಾವಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಭಿಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದೆವು. ಬಾಲಮುರಳಿ ಕೃಷ್ಣ, ಯೇಸುದಾಸ್ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತಾನಂ ಎಮ್.ಎಸ್. ಮುಂದೆ ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಕೂಡ ಆಡಿಕೊಂಡೆವು. (ನಾವೇನೋ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸರೆಂಬಂತೆ!). ಆಗ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು ಬಂದಿತು. ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದ್ದೆನಷ್ಟೆ. ಆತ ಎಮ್.ಎಸ್.ಗೆ ಗುರುವಾಗಿದ್ದರು ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಹೇಳಿದ.

ಎಮ್.ಎಸ್.ನ ಬಾಸ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬಾಸ್ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೈಮರೆತು ತಾಳ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಡುವುದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಬಾಸ್‍ಗೆ ಗುರುವಾದವರ ಸಂಗೀತವನ್ನು, ಆ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನಾದರೂ ಅದು ತಲೆಯೊಳಗೆ ನಮೂದಿಸಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೊರಗಿದೆ. ನಂತರ ಆ ಕಂಠ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ತಲೆಬಾಗಿ, ತಲೆದೂಗಿ, ತಲೆ ಏನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ! ಆ ಹೆಸರು - ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಐಯ್ಯರ್.

ಬಾಸ್‍ಗೆ ಗುರುವಾಗಿದ್ದ ಇವರನ್ನು ನಾವು ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆವು.



ಸನ್ನಿವೇಶ ೧
ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಬಿರಾನ ಬ್ರೋವ ಇದೇ..." ಕೇಳಿದೆಯಾ?
ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, "ಬಾಸ್‍ದು ಬಿಗ್ ಬಾಸ್‍ದು ಇಬ್ಬರದೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಸೂಪರ್!"
ಶ್ರೀ: ಛೆ, ನಾನು ಕೇಳ್ಬೇಕು.

ಸನ್ನಿವೇಶ ೨
ಶ್ರೀನಿವಾಸ: ನೀನು ಚಕ್ಕನಿ ರಾಜ ಕೇಳ್ಬೇಕು ನೀನು - ಅದ್ಭುತ!! ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಎಟ್ ಹಿಸ್ ಬೆಸ್ಟ್!!
ನಾನು: ಅದನ್ನ ನಾನು ಸಂತಾನಂ ಬಾಸ್ ಹಾಡಿರೋದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿರೋದು.

ಸನ್ನಿವೇಶ ೩
ಶ್ರೀನಿವಾಸ: ಡಿವೈನ್ ಯೂನಿಸನ್ ಆಲ್ಬಂ ಸೂಪರ್ ಅಲ್ವಾ, ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಮತ್ತೆ ಬಾಸ್ ಇಬ್ಬರದೂ!
ನಾನು: ಹೌದು, ನಮ್ಮದೂ ಒಂದು ಆಲ್ಬಮ್ ಬರಲಿ ಹಾಗೆ.. ;-)

ಮೊನ್ನೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೆಯ ತಾರೀಖಿಗೆ ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಅರ್ಥಾತ್ ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಹುಟ್ಟಿ ನೂರು ವರ್ಷವಾಗುತ್ತೆ. ಆತ ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ತಪ್ಪಿಸದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ನನಗೆ ಸಿ.ಡಿಗಳೇ ಗತಿ!

ನೆನಪಿಗೊಂದು ವಿಡಿಯೋ ಇಲ್ಲಿ.


ಇಡೀ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಈ legendಗೆ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಂಗೀತ ರಸಿಕರೂ ಸಹ. ನಾನೂ ಸಹ!!

ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿಯವರ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. http://www.carnaticcorner.com/articles/semmangudi.html

-ಅ
27.07.2008
5.15PM

Friday, July 25, 2008

ನನಗಾಗಲೇ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು

ಪ್ಪತ್ತಾರು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಸಾಧನೆಯು ಮಾತ್ರ ಸೊನ್ನೆ ಎಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಅನ್ನಿಸಿದೆಯೋ ಏನೋ. ಆದರೂ ಇನ್ನೂ ಅವಕಾಶವಿದೆ, ವಯಸ್ಸಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯು ಮತ್ತೆ ನಾಳೆಯನ್ನು ಎದುರು ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಲಿರುತ್ತೆ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಅಸುನೀಗಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಜನ "ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಮದುವೆ ಇನ್ನೂ ಆಗಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ನಲವತ್ತಾದರೂ" ಎಂದು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹೊತ್ತು ಕೂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವರ ಸಾಧನೆ ಮದುವೆಯಷ್ಟೆ. ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಮತಗಳನ್ನು ಮೀರಿದ ಮನುಜ ಮತವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ, ಅದರಂತೆ ಬದುಕಿ, ಸತ್ತರೂ ಚಿರಾಯುವಾದ ವಿವೇಕಾನಂದರಂತೆಯಂತೂ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒಬ್ಬರೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ!

ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತು ಮೂರು ವರ್ಷ ಉಸಿರಾಡಿದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ರಾಮಾನುಜಂ ಮುಂದಿನ ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವುದು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಗಣಿತ ಲೋಕವೇ ಬೆರಗಾಗುವಷ್ಟು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಇವರಿಗೆ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ಆಯುಷ್ಯ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಮೂವತ್ತಿದ್ದರೆ, ಗಣಿತ ಲೋಕವು ಬದಲಾಗಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತೆ.

ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್ ಮಹಾರಾಜರು. ಇವರು ಹುಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆಯೇ ತಿರುವನಂತಪುರದ ಅರಸನ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು. ಬಹುಶಃ ಕೇರಳದ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರಸು ಆಗಿ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡಿದವರು ಇವರು. ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನೇರಿದಾಗ ಹದಿನಾಲ್ಕಾಗಿತ್ತಷ್ಟೆ.

ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಇವರ ಮನಸ್ಸು ಸೆಳೆದದ್ದು ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ. ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದ ಇವರು ಆ ಕಾಲದ (ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ) ಶ್ರೇಷ್ಠ ಖಗೋಳತಜ್ಞರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಹವ್ಯಾಸೀ ಖಗೋಳತಜ್ಞಾರಿಬಿಟ್ಟರು. ಇಂಗ್ಲೀಷಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕೃತ, ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು, ಬೆಂಗಾಲಿ, ಹಿಂದಿ, ಮರಾಠಿ ಮತ್ತು ಮಾತೃಭಾಷೆ ಮಲೆಯಾಳಂ‍ನಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು.

ಸಂಗೀತಗಾರರಿಗಂತೂ ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್ ಒಬ್ಬ ಆದರ್ಶ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಹಿಂದೂಸ್ತಾನಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಕಾರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಂತೆ ಮುನ್ನೂರೈವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರಚನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಗೀತ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ಶ್ಯಾಮಾಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು, ತ್ಯಾಗರಾಜರು ಮತ್ತು ಮುತ್ತುಸ್ವಾಮಿ ದೀಕ್ಷಿತರು - ಇವರುಗಳು ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್ ಸಮಕಾಲೀನರಾಗಿದ್ದೂ ಇವರ ರಚನೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದಾರೆ!

ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್‍ರ 'ಸರಸಿಜನಾಭ', 'ದೇವ ದೇವ', ಧನಶ್ರೀ ತಿಲ್ಲಾನ - ಇಂಥಾ ನೂರಾರು ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಸಂಗೀತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೀರ್ತಿ ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್‍ಗೆ ಸೇರುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟು ಕೀರ್ತಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಲು ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್‍ರವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತುಮೂರು ವರ್ಷ!

ನನಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತಾರಾಗಿದೆ ಆಗಲೇ!! ನಾನು ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್ ಅಲ್ಲ. ಶ್ರೀನಿವಾಸ ರಾಮಾನುಜಂ ಅಲ್ಲ. ವಿವೇಕಾನಂದನೂ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಇಪ್ಪತ್ತಾರಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.

-ಅ
14.07.2008
9.40PM

Monday, July 21, 2008

ಕನ್ನಡದ ದನಿ




ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಹೊರೆತು ಪಡಿಸಿ ಬಹುಶಃ ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಸ್ವಂತ ದನಿ ಹೊಂದಿದ ಹಾಡುಗಾರರು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೂ, ಎಸ್.ಪಿ, ಎಸ್.ಜಾನಕಿ, ಪಿ.ಸುಶೀಲ, ವಾಣಿ ಜಯರಾಂ, ಎಲ್.ಆರ್.ಈಶ್ವರಿ ಮುಂತಾದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಾಯಕ ಗಾಯಕಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಪರಭಾಷಾ ತಾರೆಯರೇ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಇವರುಗಳು ಹೊರಗಿನವರೆಂದು ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಅನ್ನಿಸಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆದ್ದವರು ಈ ಗಾಯಕರು.

ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಹಾಡುಗಾರರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹಾಡುವುದು ಹೊಸ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ದ್ವಾರಕೀಶ್ ಕಿಶೋರ್ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿಸಿದ 'ಆಡೂ.. ಆಟ ಆಡು.....' ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ರಫಿಯ 'ನೀನೆಲ್ಲಿ ನಡೆವೆ ದೂರ....' ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಲತಾ ಮಂಗೇಶ್ಕರ್‍ಳ 'ಬೆಳ್ಳನೆ ಬೆಳಕಾಯಿತು...' ಇನ್ನೂ ರೋಮಾಂಚನವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತೆ. ಮನ್ನಾ ಡೇ ಹಾಡಿರುವ 'ಕುಹು ಕುಹೂ....' ಎಂಬ ಕೋಗಿಲೆ ಕಂಠ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ.



ಹಂಸಲೇಖರಂತಹ ಅಪ್ರತಿಮ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಕುಮಾರ್ ಸಾನು (ಹೊಸ ಕಳ್ಳ ಹಳೇ ಕುಳ್ಳ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ) ಅಷ್ಟೇನೂ ಹೆಸರು ಮಾಡಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಅದೇ ಹಂಸಲೇಖ ಸೋನು ನಿಗಮ್‍ರನ್ನು 'ಟೈಟಾನಿಕ್ ಹೀರೋಯಿನ್' ಹಾಡು ಹೇಳಿಸಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದರು. ಈಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಾಡುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೋನು ನಿಗಮ್ ಹಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವೇ. ಹಾಡುಗಳು ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳಂತಿರುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದೊಂದು ಸತ್ಯ ಹೊರೆತು ಪಡಿಸಿದರೆ ಸೋನು ಧ್ವನಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ.



ಸೋನು ಹಿಂದೆಯೇ ಶ್ರೇಯಾ ಘೋಶಾಲ್, ಸುನಿಧಿ ಚೌಹಾನ್, ಕುನಾಲ್ ಗಾಂಜಾವಾಲ, ಉದಿತ್ ನಾರಾಯಣ್ ಎಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು 'ಳ'ಕಾರ, 'ಣ'ಕಾರದಲ್ಲಿ ತತ್ತರಿಸಿ ಕನ್ನಡದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮೆರೆಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಜೇಶ್ ಕೃಷ್ಣನ್ ಅಂತಹ ಹಾಡುಗಾರರಿಗೆ ಈಗ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಶ್ರುತಿ ಲಯ ತಿದ್ದುವುದೇ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾಡುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡ ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಬಾರದವರ ಪಾಲಾಗಿ 'ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲು ಬೇರೇನೇ....' ಈಥರದ ಹಾಡುಗಳು ಕನ್ನಡಿಗರ ಪಾಲಿಗೆ ಉಳಿದಿದೆಯಷ್ಟೆ.



ಹೊಸ ಹೊಸ ಹಾಡುಗಾರರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಸಿನಿಮಾದವರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಹಣ ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚಾದರೂ ಕನ್ನಡ ಬಾರದವರ ಕಂಠವೇ ಪ್ರೀತಿ. ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯಂಥವರ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳಿದ್ದೂ, ಅದೆಲ್ಲಾ ಈ ಹಾಡುಗಾರರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅಪಭ್ರಂಶಗಳಾದರೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಇವರುಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರೀತಿ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಳಪೆ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳ ಹಾಡುಗಳೂ ಅವರ ಪಾಲೇ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ!







ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಣೆಬರಹವೇ ಇಷ್ಟು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದವರಿಗಿಂತ ಹೊರಗಿನವರಿಗೇ ಅವಕಾಶ ಹೆಚ್ಚು!

ಕನ್ನಡದ ಹಾಡುಗಾರರು ಇಂಥ ಹೊರಗಿನವರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ. ಕನ್ನಡದ ಹಾಡುಗಾರರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಿ ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡಲಿ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತೆ ಎಂಬುದು ಸೋನು ನಿಗಮ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ವಾದ. ಆದರೆ ಅವಕಾಶವೇ ಸಿಗದೆ ಹಾಡುವುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿ ಎಂಬುದು ಗಾಯಕರ ಅಳಲು. ಹೋರಾಟ ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ, ಹಾಡು ಯಾರಾದರೂ ಹಾಡಲಿ, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗಾಯಕರು ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆ.

-ಅ
21.07.2008
10.15PM

Thursday, July 17, 2008

ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಟ್ಟವರು?

ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗಲೇ ಇವರು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ "ಪಾಪ, ಈತಾನೂ ಎಷ್ಟು ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ.." ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಖಳನಾಯಕನಾಗಿ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಎಂ.ಪಿ.ಶಂಕರ್ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿದ್ದು, ಮುಸುಕಿನ ಹಿಂದಿನ ಮನುಷ್ಯದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ. ಅಂಥಾ ಪಾತ್ರಗಳು ದಿನೇಶ್‍ಗೆ, ಅಥವಾ ಎಂ.ಪಿ.ಶಂಕರ್‍ಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು! ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಆ ಮುಸುಕಿನ ಮನುಷ್ಯ ಯಾರು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ಕೊನೆಗೆ ಹೀರೋ (ಅದು ರಾಜ್‍ಕುಮಾರೇ..) ಜೊತೆ ಗುದ್ದಾಡುವಾಗ ಮುಸುಕು ಕಳಚಿ, "ನೀನಾ?!!!" ಎನ್ನುವ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಂ.ಪಿ.ಶಂಕರ್ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ.

ಸತ್ಯಹರಿಶ್ಚಂದ್ರದ ಇವರ ವೀರಬಾಹುಕನ ಪಾತ್ರವು ಈಗಾಗಲೇ ದಂತಕಥೆಯಾಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮುಟ್ಟಿದ್ದ "ಹಾವು ಮುಂಗುಸಿ" ಹಾಡಿನ ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು ಇವರೇ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಡ್ವೆಂಚರ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ಹೆಮ್ಮೆ ಕೂಡ ಇವರದೇ. ಅಂಬರೀಶ್ ನಟನೆಯ ಮೃಗಾಲಯ ಚಿತ್ರ ನಾನು ನೋಡಿದ ಪ್ರಥಮ ಚಿತ್ರವಂತೆ. ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೀಶ್ ಜೊತೆ ತಮಟೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕಿತ್ತಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆಯೇ ಇದೆ. ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇವರಿಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇವರ ಚಿತ್ರಗಳು ಎದುರಿವೆ. ಗಂಧದ ಗುಡಿ, ಮೃಗಾಲಯ, ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಎಲ್ಲವೂ ಅಷ್ಟೆ.

ನನಗೆ ಇವರ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದ್ದು "ರಾಜ ನನ್ನ ರಾಜ" ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ದಟ್ಟ ಹಳದಿ ಪ್ಯಾಂಟು, ಹೊಳೆವ ಕೆಂಪು ಶರ್ಟು ತೊಟ್ಟು, ಹಿಪ್ಪಿಯಂತೆ ಕೂದಲು ಬಿಟ್ಟು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್‍ಗೆ ಬೆಂಬಲಿಗನಾಗಿ, ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್‍ರಿಂದ ಒದೆ ತಿಂದ ಪಾತ್ರ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಫೈಟಿಂಗ್ ತೋರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಂ.ಪಿ.ಶಂಕರ್ ರಾಜ್ ಮೇಲೆ ಹಗ್ಗ ಬೀಸುವುದು, ಆ ಹಗ್ಗ ರಾಜ್‍ನ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿಬಿಡುವುದು. ಅಷ್ಟೇ! ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹೊಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಹಗ್ಗವು ಎಂ.ಪಿ.ಶಂಕರ್ ಕೊರಳಿಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ದರದರನೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಇರುವುದು ರಾಜ್!

ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಇಂಥಾ 'ಫೈಟಿಂಗ್' ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಫೈಟಿಂಗ್ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಗ ವಿಲ್ಲನ್‍ಗಳನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ವಿಲ್ಲನ್ನುಗಳು ಕೆಟ್ಟವರೆಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ. ಇದು ಆ ವಿಲ್ಲನ್ನುಗಳ ಸಾಧನೆಯೇ. ನೋಡುಗನು "ಓಹ್, ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಎಂ.ಪಿ.ಶಂಕರ್ ಕೆಟ್ಟವರು" ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅವರ ಅಭಿನಯದ ತಾಕತ್ತು ಹೇಗಿರಬೇಕು!! ಈಗ ಅಂಥಾ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ವಿಲ್ಲನ್ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸೇವೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.

(ಅವರ ಫೋಟೋ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.. ಇಂಟರ್‍ನೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ.. :-(... )

-ಅ
17.07.2008
8.15PM

Friday, July 11, 2008

ಶಿವಣ್ಣ

ಆರಂಭದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದಷ್ಟು fast forward ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವಣ್ಣ ಒಂದು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷ ಅನುಭವವಾದ ನಂತರ ನಟನೆಯನ್ನು ಕಲಿತದ್ದು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿ. ಮೊದಲ ಚಿತ್ರಗಳ ಕಥೆಗಳು, ಹಾಡುಗಳು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಶಿವಣ್ಣರ ಚಿತ್ರಗಳಷ್ಟು flop ಚಿತ್ರಗಳು ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ನಾಯಕ ನಟನೂ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಶಿವಣ್ಣ ಸೋಲನ್ನೊಪ್ಪಿ ಮನೆ ಸೇರುವಂಥವರಲ್ಲವಾಗಿರುವುದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿರುವುದು. ಮರಳಿ ಯತ್ನವ ಮಾಡು ಎಂದು ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತೆ ಸೋಲುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇಳುತ್ತಾರೆ.




ಆನಂದ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಾಗಲೀ, ಶಿವ ಮೆಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಪ್ಪದಲ್ಲಾಗಲೀ ಶಿವಣ್ಣರ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅದು ಇಂಪಾಸಿಬಲ್. ಓಂ-ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಇಮೇಜನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡುದಲ್ಲದೆ ಕೆಲವು ವರ್ಗದ ಜನಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಹಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ರೌಡಿ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡ ಇವರು ಕೆಲವೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತವರಿಗೆ ಬಾ ತಂಗಿಯಂಥಹ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಸ್ಟೋರಿಯ ನಾಯಕರಾಗಿ ಮೆರೆದುಬಿಟ್ಟರು. ಕೆಲವು ಕೆಟ್ಟ ಕೆಟ್ಟ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದು "ಏನಪ್ಪಾ ಶಿವಣ್ಣ ಸಖತ್ ಬೋರ್" ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ 'ಚಿಗುರಿದ ಕನಸು'ವಿನಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ನಾಯಕರಾದರು. ಜೋಗಿಯೆಂಬ ರೌಡಿ ಚಿತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ತವರಿನ ಕಥೆ! ಎರಡರಲ್ಲೂ ಹಿಟ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಮತ್ತೆ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ flop. ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ.

ಇದುವರೆಗೂ ಒಂದು ವಿವಾದಕ್ಕೂ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳದ ದಾಖಲೆ ಕೂಡ ಶಿವಣ್ಣರದು ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ. ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವುದು ಎಂದು ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹೇಳಿದರೂ ಅನೇಕ ಕಡೆ ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ influenceನ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೂ ಜನರು ಹೇಳುವುದು, "ಅಪ್ಪನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ, acting ಕೂಡ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನಿಜವೂ ಕೂಡ. ಅದನ್ನು ಶಿವಣ್ಣರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.




ಶಿವಣ್ಣರ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳು ಕೇಳುವುದು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿರುತ್ತೆ. ರಥಸಪ್ತಮಿ, ಆನಂದ್, ರಣರಂಗ, ಶಿವ ಮೆಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಪ್ಪ, ಅದೇ ರಾಗ ಅದೇ ಹಾಡು, ಸಂಯುಕ್ತ - ಆಹ್, ಎಂಥ ಸೊಗಸಾದ ಸಂಗೀತವುಳ್ಳ ಚಿತ್ರಗಳು.

ಶಿವಣ್ಣರಿಗೆ ನಲವತ್ತೇಳು ವರ್ಷ ಆಯಿತು. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಶಿವಣ್ಣ. ಅವರ ಹುಟ್ಟು ಹೆಸರು ಪುಟ್ಟ ಸ್ವಾಮಿಯಂತೆ, ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Monday, July 7, 2008

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಪೆದ್ದ....

ಒಂದು ದಿನ ಪೆದ್ದನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಲಾಡು ಮಾಡಿದ್ಲು
ಯಾರೂ ನೋಡಬಾರ್ದು ಅಂತ ಡಬ್ಬೀಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಲು
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಪೆದ್ದ... ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ..
ಚೆಂಡು ಚೆಂಡು ಚೆಂಡು ಎಂದು ಆಟ ಆಡಿದ.

ಇವತ್ತು ನರ್ಸರಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ 'ಇಂಗ್ಲೀಷ್' ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಅವರ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೆ.

ನರ್ಸರಿ, ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಟೀಚರುಗಳ ಕೆಲಸ ಬಹುಶಃ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ, ಪ್ರತಿ ಚಲನವಲನವನ್ನೂ, ಪ್ರತಿ ಮಾತನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಾವೂ ಟೀಚರಿನಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಪನಿಷ್ಮೆಂಟೂ ಕೊಡತ್ತಾರೆ. ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಡ್ರೈವರುಗಳಾಗಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಟೀಚರು! ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಡೆಸಿದ ಸರ್ವೆ ಇದು! ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಟೀಚರು ಹೇಳಿದ್ದು ವೇದವಾಕ್ಯ.

ಇವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಟೀಚರುಗಳು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠವೇ ನನಗೆ ಸರಿ. ಅವರು ತಪ್ಪು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಯ ಟೀಚರಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆಯಿದೆಯೆಂದು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಲ್ಯಾಬಿಗೆ ಹೋದೆ. ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಮಕ್ಕಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರು.

"Sir, my pencil is not choop. Can i choop it?" ಎಂದು ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕಳಿಸದೆ ಇರಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ತನಗಿರುವ ಅತಿಸಣ್ಣ vocabularyಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿ ಸಂತಸವೊಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಅವರ ಕನ್ನಡ ಪದಭಂಡಾರವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಭಾವನೆಯಿನ್ನೊಂದೆಡೆ.

ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ಪ್ರೈಮರಿ, ನರ್ಸರಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವವರು ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಅರಿತಿರಬೇಕು. ಅಂಥವರು ಟೀಚರುಗಳಾಗಲಿ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಂಥವರು ಮನ್ನಣೆಯಾಗಲೀ, ಹಣವಾಗಲೀ ಬಯಸುವುದೂ ಅಪರಾಧ. ಬಹುಶಃ ಅದರ ಅವಶ್ಯವೂ ಅವರಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ.

-ಅ
07.07.2008
6.45PM