Sunday, September 28, 2008

ಕೋಗಿಲೆ ಹಾಡಿತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದೆಯಾ?

ಇಂದಿನ ಬಹಳ ಜನಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಮಹೇಂದ್ರ ಕಪೂರ್ ಯಾರು ಅಂತ.



ಮೊಹಮ್ಮದ್ ರಫಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದ್ದ ಮಹೇಂದ್ರ ಕಪೂರ್ ಧ್ವನಿ ನಟ ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್‍ಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಮನೋಜ್ ಕುಮಾರ್ ಹಾಡುಗಳು ಅಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ದೇಶಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದೇ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಜೋಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ Mere desh ki dharti, hain preet jahaan ki reet sadaa - ಇಂಥಾ ಹತ್ತಾರು ಹಾಡುಗಳು ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತ್ತು.

ನನಗೆ ಹಮ್‍ರಾಜ್ ಚಿತ್ರದ ಮಹೇಂದ್ರ ಕಪೂರರ ನೀಲೇ ಗಗನ್ ಕೇ ತಲೇ.... ಹಾಡು ವಿಪರೀತ ಇಷ್ಟ.



ಹಾಡಿ, ರಂಜಿಸಿ, ಚಿತ್ರ ರಸಿಕರ ಮನಸನ್ನು ಗೆದ್ದ ಮಹೇಂದ್ರ ಕಪೂರ್ ಅಸುನೀಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಆ ಮಹಾನ್ ಗಾಯಕನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ತಮ್ಮ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸೆಳೆದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಒಬ್ಬ ದೊರೆ ಕೂಡ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಪಾಲ್ ನ್ಯೂಮನ್ ಅಂತ. ಸತತ ಐದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಹಾಲಿವುಡ್‍ನನ್ನು ಆಳಿದ ಖ್ಯಾತಿ ಇವರದಾಗಿತ್ತು!!






ಮಹೇಂದ್ರ ಕಪೂರ್ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿಜಯಾ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅದೇ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನನ್ನಂತೆ ಆಸಕ್ತರಾದ ನಾಗೇಶ್ ಅವರಿಗೂ ಅರ್ಜುನನಿಗೂ, ಹರೀಶನಿಗೂ ಕಳಿಸಿದೆ.

ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಮರುಸಂದೇಶಗಳು ಬಂದವು. ಪಾಲ್ ನ್ಯೂಮನ್ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ತಿಳಿಸಿದ. ನಾಗೇಶ್ ಬಹಳ ಚಂದದ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದರು.

Ye kaisa ramzaan ka itafaaq hai
GURU aasmaan pe hai aur
SHAGRID bhi saath hai
(a tribute to MK)

ನಾನೇ ಹುಚ್ಚು ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಯೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮೀರಿಸಿದವರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿದ್ದಾರೆ!!

-ಅ
28.09.2008
9PM

Friday, September 26, 2008

ಸಂತೆ

ಸಾವು ನೋವು ಕರ್ಮವಂತೆ
ಬದುಕು ದೈವಲೀಲೆಯಂತೆ
ಅಂತೆಯೆಂಬ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿ ಹೋದ ಗಿಡಗಳೆಷ್ಟೊ,
ಹಿಸುಕಿ ಬಿಸುಟು ಕೊಳೆತ ಹೂಗಳೆಷ್ಟೊ!
ವಿಧಿಗೆ ಅರಸನ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿ
ಕರ್ಮವದರ ಸಾವಂತನಾಗಿಸಿ
ನೊಂದ ಮನಸಿಗೊಂದು ಸಾಂತ್ವನ
ಬದುಕು ದೈವಲೀಲೆಯಂತೆ
ನೋವು ನಲಿವು ಕರ್ಮವಂತೆ.

ಧರ್ಮ ತೊರೆದು, ಮತವ ಮೆರೆಸುವಂಧ ಸಂತೆಯು
ಚರ್ಮ ಸುಲಿದು ಕಾಲಲಿ ಧರಿಸಿ
ಹೊಣೆಯ ಮಾತ್ರ ಗುಡಿಯಲಿರಿಸಿ
ಶ್ರುತಿಶಾಸ್ತ್ರ ಪುರಾಣದ ಹೆಮ್ಮರದಲ್ಲಿ
ಗೂಡು ಮಾಡಿಕೊಳುವ ಕಾಕ-ಪಿಕ ಹಕ್ಕಿಗಳೆಷ್ಟೊ,
ಅದೇ ಮರಕ್ಕೆ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಳುವ ಸೊಕ್ಕಿಗಳೆಷ್ಟೊ!

ಹೃದಯ ಹೊರೆದು ಬೆಳೆದ ಬದುಕು
ಉದಯವಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ
ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದು ಕೊಳೆತು ನಾರುವುದು
ಕರ್ಮವಂತೆ, ವಿಧಿಲೀಲೆಯಂತೆ!
ದೈವದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತಾನು ಶೀಲೆಯಂತೆ!!
ಹಸುರು ಗಿಡವು, ಕಂಪ ಸೂಸುವ ಹೂಗಳು ತುಂಬಿದ
ಸಗ್ಗವಾಗಲಿ ಈ ಅಂತೆಯೆಂಬ ನಿಜದ ಸಂತೆ!!

-ಅ
26.09.2008
11PM

Monday, September 22, 2008

ಪ್ರಿಸಾರಿಯೋ ಸರ್ಕಸ್

ವಾಷಿಂಗ್ ಮೆಷೀನ್ ಖರೀದಿಸುವಾಗ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ "ಒಂದ್ ವಾಷಿಂಗ್ ಮೆಷೀನ್ ಕೊಡಿ" ಅಂತ ಗಣೇಶ ಫ್ರೂಟ್ ಜ್ಯೂಸ್ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಯೂಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮೊಮ್ಮಗಳು ಶ್ರೀ ಇನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಾಳೆ. ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ಖರೀದಿಸುವಾಗ ಇಂಥಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒದಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಾಂತನಿದ್ದ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವೇರ್ ಹೌಸ್‍ನವನು ದಂಗಾಗುವಂತೆ, "ಒಂದ್ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಕೊಡಿ" ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತ ಹಾಗಲ್ಲ, ಏನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಶೋಧಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುವುದು. ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಕೇರ್‍ಲೆಸ್‍ ಫೆಲೋ ಅಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಕಾಂತನ ದೆಸೆಯಿಂದ ಒಂದು ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಪ್ರಿಸಾರಿಯೋ ಖರೀದಿಸಿದ್ದಾಯಿತು - ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಕೆಳಗೆ. ಆದರೆ, ದರಿದ್ರ ವಿಸ್ಟಾ ಹಾಕ್ಕೋಬೇಕು ಎಂದು ಅಂಗಡಿಯವನು ಹೇಳಿದ್ದಾಗ, ಬೇಡವೆಂದು ಹೇಳಿ ನನಗೆ ಡಾಸ್ ಕೊಡಿ ಸಾಕು, ನಾನು XP ಹಾಕ್ಕೋತೀನಿ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ತೋರಿದ್ದೆ. ಅವನು ಡ್ರೈವರುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಸಿ.ಡಿ.ಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ. ಆದರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿದರೂ ಈ ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪಿನೊಳಗೆ XP ಹೋಗಲೊಲ್ಲದು ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿತು. ನಾನು ಇದನ್ನು ತಂದ ಮೊದಲ ದಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ "ನಾನು ಲ್ಯಾಪ್‍ಟಾಪ್ ತೊಗೊಂಡೆ" ಅಂತ ಬರೀ ಕಪ್ಪು ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ DOS PROMPT ತೋರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಂದೆ. ಸತ್ಯಪ್ರಕಾಶ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದೇನೋ ಅಂದರು, ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖ ಈ ಬರೀ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಏನು ಆಕರ್ಶಣೀಯವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ನನಗೆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿಬಿಡಬೇಕು ನಾನು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಹಠ. ಸರಿ, ಹಳೆಯ Linux ಇತ್ತು. ಒಂದೂವರೆಗಂಟೆ ಸತತವಾಗಿ install ಆಗತೊಡಗಿತು. ಶಬ್ದವೂ ಬಂದಿತು. Restart ಮಾಡು ಅಂದಿತು. ಮಾಡಿದರೆ, Display ಬಾರದೆ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನ ಮುಖ ಮತ್ತೆ ಸೂರ್ಯನು ಮುಳುಗಿ ಹೋದಾಗ ಬಾಡುವ ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿಯಂತಾಯಿತು.

ಕೆಟ್ಟ BIOS Settings ಅನ್ನು ಬದಲಿಸಿದ ನಂತರ XP ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. SATA disable ಮಾಡಿದರೆ work ಆಗೋಯ್ತು!! "ಯಾವ್ ತಲೆಕೆಟ್ ಬೋಳಿಮಗ ಇದಕ್ಕೆ program ಮಾಡಿದಾನೋ" ಎಂದು ಶಪಿಸಿದೆ. ಆದರೂ Windows ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಕಾರ್ಯವು ನೆರವೇರಿದ್ದರಿಂದ ಬೈಗುಳವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು HP ಕಂಪೆನಿಯವರಿಗೆ ಉಗಿದ. ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟಿಗಂತೂ ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಶಪಿಸಿದೆ ನಾನು. ಯಾಕೆಂದರೆ, XP install ಏನೋ ಆಯಿತು, ಶಬ್ದವೇ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ!! ನನ್ನ ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಹಾಡು ಕೇಳುವ ಕೆಲಸ ಹಾಗೇ ಬಾಕಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಗೆಳೆಯ ಶರತ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ. "ದರಿದ್ರ ವಿಂಡೋಸ್ ಯಾಕೆ ಹಾಕ್ಕೋತೀಯ, ಉಬುಂಟು ಹಾಕ್ಕೊ, ಲೈಫು ಆರಾಮ್ ಆಗುತ್ತೆ" ಎಂದು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ಸರಿ, ನಾನು "ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇದೆಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು, ನನ್ನ ದಿಗ್ದರ್ಶಕನಂತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ತೆರೆದ. Ubuntu Operating System ನನ್ನು ಮನೇಗೇ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅದೂ ಉಚಿತವಾಗಿ. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುತ್ತೆ. ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ವೈರಸ್ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. Hang ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇತ್ಯಾದಿ. ಸರಿ, ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡೇಬಿಟ್ಟೆ! ಅದು ಬರುವುದರೊಳಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮೂರನೇ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ Ubuntu DVD ದೊರಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯವೆಂದೇ ಬಗೆದೆ. ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಿ, ಅವಳಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಅಂದು ರಾತ್ರಿಯೇ ಇದರ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಕೂಡ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ಸರಾಗವಾಗಿ ಪ್ರಿಸಾರಿಯೋ ಒಳಹೊಕ್ಕಿತು. ಎಲ್ಲೂ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಲೀ ಸಂದೇಹವಾಗಲೀ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. Ubuntu ವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದೆ, Windows ಅನ್ನು ಅವಾಚ್ಯ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಉಗಿದೆ. ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿಯಾದ ನಂತರವಂತೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವವರೇ ಇಲ್ಲ!!

ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, Ubuntu ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!! ಮದುವೆ ಗಂಡಿಗೆ 'ಅದೇ' ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಹಾಗಾಯಿತು!! ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹಾಗೆ Ubuntu ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರ್ ಕನ್ನಡ ಓದಬಹುದು. ಒತ್ತಕ್ಷರಗಳು ಪಕ್ಕದ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ shift ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ಆದರೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಓದಬಹುದು. ಬರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ.. Ubuntu ಗೆ ಬೈಯ್ಯಲು ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ XP, ಉಳಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ Ubuntu - ಹೀಗೆ ಬಳಸುವಂತಾಗಿತ್ತು. XP ಯಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ, Ubuntu ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ!! ಒಳ್ಳೇ ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಸಹವಾಸ!!! ಹಾಡು ಕೇಳದೆ ಬರೆಯಲು ಆಗದು, ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬರೆಯದೆ ಇರಲು ಆಗದು - ಇದು ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ!!

ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನನಗೇ ನಗು ಬರುತ್ತೆ. ಕನ್ನಡ ಬರೆಯಲು ಎಷ್ಟು ಹೆಣಗಾಡಿದೆನೆಂದರೆ, Orkut ಅಲ್ಲಿ "Type in Kannada" ಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ type ಮಾಡಿ ನಂತರ ಅದನ್ನು Copy - Paste ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಶ್ರೀಕಾಂತನ ದೆಸೆಯಿಂದ XPಗೆ ಕಂಠ ದೊರಕಿತು! ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ, ದರಿದ್ರ XPಗೆ audio drivers ಅನ್ನು. ಇಂದು ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿತ್ತು. ನನ್ನಂತೆ ಪ್ರಿಸಾರಿಯೋ ಬಳಸುವವರು XP ಇಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ XP ಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಡ್ರೈವರುಗಳ ಮಾಹಿತಿಯಿದೆ. ಈ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಋಣಿ.

ಆ ಮಾಹಿತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನವೂ ಸಹ ಇದೆ. ನಾಳೆ ಏನಾಗುವುದೋ ಬಲ್ಲೋರು ಯಾರು!! ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇನ್ನೊಂದು documentಗೆ copy ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

XP ಯಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಹಾಡು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ Ubuntu ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬರೆಯುವಂತಾಗಲಿ. ಆಗ ಈ Windows ಹಂಗು ಎಲ್ಲರಿಂದ ದೂರವಾಗಲಿ. ಸರ್ವೇ ಭವಂತು ಸುಖಿನಃ.

-ಅ
21.09.2008
1.30AM

Wednesday, September 17, 2008

ಪರೀಕ್ಷೆ

ನಾವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ. ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿರದಿದ್ದರೂ ಹುಡುಗಿಯರಂತೂ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಅರ್ಧ ಅಂಕ ಹೆಚ್ಚು ಬಂದರೂ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಸಂಕಟ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹುಡುಗರೋ, "ನೀನೂ ತೂಕಾ? ಕೈ ಕೊಡು ಮಗ, ನಾನೂ ತೂಕು.." ಅನ್ನೋ ಜಾತಿಯವರು. ಎಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ rank ಬರುವವರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ತಿಂಗಳಾಯಿತೆಂದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಆಮೇಲೆ ಅರ್ಧವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ. Rankಗಳಿಗೆ ಹೋರಾಟ. ಒಂದು ಅಂಕದಿಂದ ಒಂದು rank ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಸಪ್ಪಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು. ನಾನೂ ಒಂದು ಸಲ ಮೊದಲ rank ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ, ಆರನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ, ನೆನಪಿದೆ, ಒಂದೇ ಸಲ ಬಂದಿರೋದು ಇದುವರೆಗೂ. ಇಡೀ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲೇ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಫೇಲಾಗಿದ್ದೆ, ಆಗ ಒಂದು ವಾರ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿದವರ ಹಾಗೆ ಬಡಕಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಬೆಳೆಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ "ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ" ಎಂಬ ವಾರ್ತೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಓದತೊಡಗಿದೆ. ಸರ್ಕಾರವೋ, ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಪರೀಕ್ಷಾವಿಧಾನವೇ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ, ಈಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ Rank ಕೊಡುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಭತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ A grade, ತೊಂಭತ್ತೊಂಭತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ A grade-ಏ. ಯುದ್ಧಂ ತ್ಯಜತ... ಸ್ಪರ್ಧಾಂ ತ್ಯಜತ.... ಎಂಬುದನ್ನು ಸರ್ಕಾರದವರು ಹೀಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತಿದೆ. ಆದರೆ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಕಾರಣ ಬೇರೆಯದೇ ಸಿಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಅಂಕದ ಮೇಲೆ ಅವನ/ಅವಳ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ. "ಅವನು ಬಿಡಿ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗ, ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ 90 and above marks ತೊಗೋತಾನೆ." - ಇದು ಎಂಥಾ ಮೂರ್ಖತನ!! ಹಾಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುವವನು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅವನ "ಗಾಯನ" ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಬೆಲೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲೆಗಾರನಿಗಂತೂ ಕೊಲೆಗಾರನಿಗಿಂತ ಕೀಳು ಬದುಕು! "ಸುಮ್ನೆ ಬಣ್ಣ ಬಳ್ಕೊಂಡ್ ಕೂತಿರ್ಬೇಡ, ಓದ್ಕೋ.." ಅಂತ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬೈಗುಳಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು, ಮಾರ್ಕ್ಸು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಓಳ್ಳೇ ಕಡೆ ಸಿಗಲ್ಲ. ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ. ಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಬರದಿದ್ದರೆ "ಒಳ್ಳೇ" ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. 95% ಪಡೆದುಕೊಂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ admit ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಶಾಲೆ/ಕಾಲೇಜು ಮಾಡುವ ಸಾಧನೆಯಾದರೂ ಏನೆಂಬುದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಿಲ್ಲ! ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಲಿಂಕುಗಳಿವೆ!!

ಇನ್ನು ಪಾಸು ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ. ಕೆಲವು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಯೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಬಹಳ ಹಿಡಿಸಿತು. ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ, ಅದನ್ನು ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪನ ಮಾಡುವ, ಮತ್ತೆ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಗೋಜು ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇಂಥಾ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ, ದಿನೇ ದಿನೇ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಷವಿಡೀ ಪರೀಕ್ಷೆಯೇ. ಸುಮ್ಮನೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವುದು, ನೋಟ್ಸು ಬರೆಸುವುದು, ತಾವು ಕೊಟ್ಟ ನೋಟ್ಸನ್ನು ತಾವೇ ತಿದ್ದುವುದು, ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನು ಉರು ಹೊಡೆಯುವುದು, ರಿವಿಷನ್ ಅಂತ ಆ ನೋಟ್ಸನ್ನೇ ಓದಿಸುವುದು, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು, ಮಕ್ಕಳು ಉತ್ತರ ಬರೆಯುವುದು, ಮತ್ತೆ ತಾವು ಕೊಟ್ಟ ನೋಟ್ಸನ್ನೇ ಬರೆದ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವುದು - ಇದು ಪರೀಕ್ಷಾ ವಿಧಾನ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ.. ಏಳನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಒಂದು ಪದ್ಧತಿ ಹೇಳುತ್ತೆ, ಆ ಪದ್ಧತಿಗೆ ನನ್ನ ಮತ.

ಇಂಥಾ ಪದ್ಧತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಿರುತ್ತಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತೆ.

ಈಗ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧವಾರ್ಷಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. "ಸರ್, ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಖ್ಯಾನಾ, ಆ ವಾಕ್ಯ ಕೊಡ್ತೀರಾ, ಇದನ್ನು ಹೀಗೇ ಬರೀಬೇಕಾ.." ಅಂತ ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. "ಅರ್ಥ ಆಗಿರೋದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಗಳಲ್ಲೆ ಬರೆಯಿರೋ, ಹೋಪ್‍ಲೆಸ್‍ ಫೆಲೋಗಳಾ..." ಅಂತ ಹೇಳಿ ಒಳಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುವುದು ನನ್ನ ಸದ್ಯದ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ. ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದರೇನಂತೆ, ಅದನ್ನು ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ! ನನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಅವರು ಹೇಗೆ ಹೊರಗೆ ಅಳವಡಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದು. ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ದೇವರುಗಳು. ಎಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ರಾವಣ ಸಂಜಾತರು!

ಪಾಠವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಳ್ಳೇ ಮಾರ್ಕ್ಸು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಮಕ್ಕಳೇ.. All the best!!

-ಅ
17.09.2008
6PM

Saturday, September 13, 2008

ಕಪ್ಪೆ ತಕ್ಕಡಿ

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಕಪ್ಪೆ ತಕ್ಕಡಿಯ ಸಹವಾಸವನ್ನು ಅತಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹತೋಟೆಗೆ ತರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೈಮರಿ ಸ್ಕೂಲು ಟೀಚರುಗಳಿಗೂ ನಾನು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದನೇ ಹಾಗೂ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳಂತೂ ನರಭಕ್ಷಕರೇ ಸರಿ.

ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಬೋರ್ಡಿನ ಕಡೆ ತಿರುಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದೆ ಓಡಿ ಬಂದು, "ಸರ್ ವಾಟ್ ಇಸ್ ದಿಸ್?" ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ನಾನು, ನಿಮ್ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಳ್ರೋ ಹೋಪ್‍ಲೆಸ್‍ ಫೆಲೋಗಳಾ ಅಂತ ಬಯ್ಯೋ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು ಬೈದರೋ ಮುಗಿಯಿತು ಶಿಕ್ಷಕನ ಕಥೆ. ಬೈಯ್ಯದಿದ್ದರೂ ಮುಗಿದ ಹಾಗೆಯೇ. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು! ನಾನು ಬರೆಯೋ "g" ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಬೋರ್ಡಿನ ಕಡೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಅದು ಏನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಅದು g ಅಂತ ಹೇಳಿದರೆ ಆಗಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದನ್ನು g - g - g ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ G-ವ ಹೊರಟು ಹೋಗಿರುತ್ತೆ!

ಹೇಗೆ ಇವರ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದು?

"ಮುಂದಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳಿ" ಅಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು, "ಸರ್, ಹೀಗಾ?" ಎಂದು ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸಿನ ನಲವತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಬೋರ್ಡಿನ ಕಡೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ?

ಆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತಾಯಂದಿರೇ ಸರಿ! ಅದಕ್ಕೇ ಬಹುಶಃ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು. ನಾವು ಹೇಳೋದನ್ನೇ ಅವರೂ ಹೇಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕಂಡರೆ, "ಸರ್ ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ" ಅನ್ನುವ ಉದಾಸೀನ. ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನದೊಬ್ಬನದೇ ಪಾಡಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆ ಮೇಷ್ಟ್ರಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರ ಪಾಡೂ ಇದೇ!

ಒಂದು ದಿನವಂತೂ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲ್ಯಾಬಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ, ಕರೆಂಟು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟು, UPS ಬೇರೆ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾನು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ದಾರೀನೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಒಳ್ಳೇ ಮಕ್ಳು!

ಮಾತಾಡದೆ ಸುಮ್ನೆ ಕೂತ್ಕೊಳಿ ಅಂದ್ರೆ, "ಸರ್ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದೀನಿ..." ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಬೈದರೆ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಆಚೆ ಕಳಿಸಿದರೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ, ಹೊಡೆದರೆ ಹೊಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.. ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರಾನೇ "ಸರ್ ಸರ್..." ಅಂತ ಬರುತ್ತವೆ.. ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಪಟ ಒಂದು ಕೊಂಚವೂ ಅರಿಯದು.

Memorable time with children-ಉ, Miserable time with adults-ಉ.... ಇದು ಒಬ್ಬ ಟೀಚರಿನ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ!

-ಅ
13.09.2008
12.30AM

Tuesday, September 9, 2008

ಕುನ್ನಕ್ಕುಡಿ



ಕುನ್ನಕ್ಕುಡಿಯವರನ್ನು ಒಂದು ಸಲ ಯಾವಾಗಲೋ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಮರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಖ ಅಂಥದ್ದು. ಹಣೆ ತುಂಬ ವಿಭೂತಿ - ಕುಂಕುಮ. ಪಿಟೀಲು ನುಡಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣು, ಹುಬ್ಬು, ಕೆನ್ನೆ, ಎಲ್ಲವೂ animate ಆಗುವುದು.

ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಆದರೆ ಇವರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಬಹುಶಃ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯಬಲ್ಲ.

ಕೀರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಇವರು ಸ್ವರ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಕೇಳುವುದೊಂದು ಮಜವಾದರೆ, ನೋಡುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಮಜವಾಗಿತ್ತು ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ.

ಅನೇಕ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನೂ ಪಿಟೀಲಿನಲ್ಲಿ ನುಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೋಟೆ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ರಾಮೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ತಮ್ಮ ಕೈಚಳಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಸಂಗೀತ ಸುಧೆಯನ್ನು ರಸಿಕರಿಗೆ ಉಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇಂದು ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಕುನ್ನಕ್ಕುಡಿಯ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಇವರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಇಂಥಾ ಸಂಗೀತಗಾರರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನ ಹುಟ್ಟಿಬರಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ.



-ಅ
09.09.2008
8.40PM