Wednesday, May 5, 2010

ಓ ... ಓ.... ಓ.... ರಂಗಶಾಯೀsss

ಸಂಗೀತಗಾರರ ಪಾಲಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ ಕೃತಿ! ಅದೆಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಅಗಿದು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಸಂತಾನಮ್, ಎಮ್.ಎಸ್, ಮತ್ತು ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ! ಮೂರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಪ್ಲೇ ಲಿಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಸತತವಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಆದ ಪರಮಾನಂದವು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರು ಶ್ರೀರಂಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ, ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿಯು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಂತಾನಮ್ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರಂಗನಾಥನ ದರ್ಶನವನ್ನೇ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ!! ಸಂತಾನಮ್ ಅಂತೂ ವಿಳಂಬಕಾಲದ ಕೃತಿಯೆಂದರೇನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈ ಹಾಡಿನ ಮೂಲಕ define ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಕಾಂಬೋಜಿ ರಾಗವು ತನ್ನ ಉನ್ನತ ಶಿಖರವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು ಬಹುಶಃ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ!

ಶ್ರೀರಂಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವವನನ್ನು ರಾರಾದಾ ಎಂದು ಕೇಳುವ ತ್ಯಾಗರಾಜರ ಬಯಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹಿರಿಯದು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತೆ. "ಸಾರಂಗಧರುಡು ಜೂಚಿ ಕೈಲಾಸಾಧಿಪುಡುಗಾಲೇದಾ.." (ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಒಡೆಯನಾಗಲಿಲ್ಲವೇ?)! ತ್ಯಾಗರಾಜರನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಆನಂದವು ದೊರಕುತ್ತೆ! ಜೂಚಿ... ಕೈಲಾಸ.. ಎನ್ನುವಾಗ ನಾವಿರುವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಏರುವ ಅನುಭವ ಆಗದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಬಗ್ಗೆ. ಪರಮೇಶ್ವರನ ಜೊತೆ ನಾವೂ ಕೈಲಾಸ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲವಿರುವವರು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೇಳಲೇ ಬೇಕು.

ಶ್ರೀರಂಗವನ್ನು ಭೂಲೋಕದ ವೈಕುಂಠವೆಂದೇನೋ ಕರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯದ ಸೊಬಗಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರೂಪಕಾಲಂಕಾರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯದೇ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗಿರುತ್ತೆ. ಈ ಹಾಡಿನ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಹಾಡಿನ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಈ ಸಾಲು! "ಭೂಲೋಕ.. ವೈಕುಂಠಮಿದಿಯನಿ..." ಮೂರೂ ವಿದ್ವಾಂಸರೂ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ನೆರವಲ್ಲು ಶ್ರೀರಂಗದವರೆಗೂ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವ ಆಯಾಸವನ್ನೂ, ಶ್ರೀರಂಗನ ಕೇವಲ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಜೀವಂತ ರಂಗನನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಮ್ಮ ದೇಹವೇ ಭೂಲೋಕವು - ಅದೇ ವೈಕುಂಠವಾಗಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಭಾವನೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ!

ಮುಂದೆ ತ್ಯಾಗರಾಜರೇ ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ "ಭೂಲೋಕದ ವೈಕುಂಠವೆಂಬಂತೆ ಇರುವ ಈ ಶ್ರೀರಂಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನೀನೇ ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀರಮಣನೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಮೈಮರೆತಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿರುವ ಚಿಂತೆಗಳು ಮರೆಯಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ? ಇಲ್ಲಿ ಅಸೂಯೆಯುಳ್ಳ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬಹಳ ಬಳಲಿ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಬಂದು ಕಾಪಾಡಬಾರದೇ?" ಎಂದು ಶ್ರೀರಂಗನಾಥನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ. ರಂಗನಾಥನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೇನೇ ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ಅವನು ಮಾಡಲೀ ಬಿಡಲಿ, ತ್ಯಾಗರಾಜರ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿಯಾಗಲೀ, ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಲೀ, ಸಂತಾನಮ್ ಆಗಲೀ ಹಾಡಿದರೆ ನಾವಿರುವ ಲೋಕವೇ ವೈಕುಂಠವಾಗಿ, ನಾವೇ ಮೈ ಮರೆತು, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿರುವ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮರೆಯಾಗುವುದಂತೂ ನಿಜ. ಬಹುಶಃ ಶ್ರೀ ರಂಗನಾಥನು ತ್ಯಾಗರಾಜರ ಮೂಲಕ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ದುಗುಡಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಪೊರೆಯುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ್ದಾನೇನೋ!

ಓ... ಓ..... ಓ..... ರಂಗಶಾಯೀSSSSSS

-ಅ
05.05.2010
12AM

No comments:

Post a Comment