ಕ್ಷಿತಿಜಾನಿಸಿಕೆ

ಭಾವಚಿತ್ರ

2011-12-05T23:19:00.001+05:30

ಕಪ್ಪು ರೇಷಿಮೆ ಹೊದಿಕೆಯಂದದಿ

ಉರುಳು ಹರಡಿರೆ ಬೆನ್ನಿಗೆ

ಎಳೆಯು ಕಚಗುಳಿಯಿಡುತ ಕೊಡುತಿದೆ

ನಲಿಯೆ ಮುತ್ತನು ಕೆನ್ನೆಗೆ.

ನಗುವ ತುಟಿಗಳು ಬಿಗಿದು ಹೋಗಿವೆ

ಎದೆಯ ದನಿಯನು ಅಡಗಿಸಿ

ದನಿಯ ಮರೆಸುತ ಕಳೆಯ ಬಯಸಿದೆ

ಪ್ರಿಯನ ತುಟಿಗಳ ಚುಂಬಿಸಿ.

ಹೊಳೆವ ಚಂದಿರನನ್ನು ಮೀರಿಪ

ಕಣ್ಣು ಕನಸನು ತೋರಿದೆ.

ಅಲ್ಲೆ ತಾರೆಯ ಕಾಂತಿ ಪಸರಿಪ

ಹಣೆಯ ಚುಕ್ಕಿಯು ಬೀರಿದೆ.

ಹಿಮದಿ ಮಿಂದಿಹ ಮರದ ರೆಂಬೆಯು

ಹೊಳೆವ ತೋಳ್ಗಳ ರೂಪದಿ.

ಮುಳುಗಿಸಲು ತನ್ನಿನಿಯನಾತ್ಮವ

ಮಿಡಿವ ವಕ್ಷದ ಕೂಪದಿ.

-ಅ

12.04.2011

1AM

ಆಶ್ರಯ

2011-11-16T13:03:00.001+05:30

ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ ಗುಡಿಯಂಗಳದಲಿ
ಮಲಗಿದೆ ಬೀದಿಯ ನಾಯಿ.
ಮನೆಮನೆ ತಿರುತಿರುಗುತ ಬಳಲಿದೆಯೋ
ಮುಚ್ಚಿದೆ ತನ್ನಯ ಬಾಯಿ.

ಮಲಗಿದೆ ಹನುಮನ ಗುಡಿಯಂಗಳದಲಿ
ನಡುಗುತಲೇ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ.
ಹನುಮನ ಕಾವರೆ ಕಲ್ಲಭಿಷೇಕವ
ಎರೆಯುವರಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲಿ.

ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಹ ದೇವನು
ಮರೆತನು ಪ್ರೀತಿಯ ಕೈಯಿ.
ಅನ್ನವ ನೀಡುವರೆಲ್ಲರು "ಹಚ ಹಚ"
ಮುರಿವರು ಅಯ್ಯೋ ಮೈಯಿ.

ಪ್ರೀತಿಯ ಕೈಯದು - ನಾಯಿಯ ಸೋಕದು
ಸೋಕಿರೆ ಪೂಜೆಯೆ ಹಾಳು.
ಪೂಜೆಯ ಪಡೆಯುವ ದೇವನು ಮೌನದಿ
ಉದ್ಧರಿಸುತನಿಹ ಬಾಳು.

ನೋವನು ತಾಳದೆ, ಶಪಿಸದೆ, ಕುಪಿಸದೆ,
ಹೊರಟಿತು ಬೀದಿಯ ನಾಯಿ.
"ಅನ್ನವ ಕೊಟ್ಟವರಿವರನು ಪೊರೆ ನೀನ್"
ಎಂದಿತು ಮುಚ್ಚುತ ಬಾಯಿ.

-ಅ
15.11.2011
8.30PM

ಚಾರಣದ ಬದುಕು

2011-09-08T13:21:00.003+05:30

ಮರಗಿಡವೆಲ್ಲವು ಕನವರಿಸುತ್ತ
ಹಾಡಿನವೊಲು ಇದು ಗಾಳಿಯ ಸದ್ದೆ?
ಮುಗಿಲಿನ ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆಯನಿಡುತ್ತ
ಪರ್ವತಕೇನೀ ಇರುಳಲಿ ನಿದ್ದೆ?

ಮುಗಿಲೆಲ್ಲವು ಕಪ್ಪಾಗುತ ಕೂಡಿ
ನುಂಗಿವೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.
ಮಿಂಚಿನ ಪೌರೋಹಿತ್ಯದ ತಂತ್ರ,
ಗುಡುಗಿನ ರೂಪದಿ ಹೊರಟಿತು ಮಂತ್ರ.

ನೀರವದರಣ್ಯ ಮೀರಿರೆ ಮೇರೆ
ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿತು ವರ್ಷದ ಸೊಲ್ಲು.
ಹನಿ ತಾನ್ ತೊರೆಯಾಗುತೆ ಇಳಿಜಾರೆ
ಸಲಿಲತರಂಗವ ಮೀಟಿತು ಕಲ್ಲು.

ಹೆಜ್ಜೆಯ ನೆಲಸ್ಪರ್ಶಕೆ ಕಾಯುತ್ತ
ಜಿಗಣೆಗಳೋ ಹೀರಿವೆ ಮೈರಕ್ತ.
ಪುಷ್ಪದ ಗಿರಿ ಕೋಮಲತೆಯ ಚಿತ್ತ
ಪಡೆಯುವುದೇ ಇಹ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತ.

ಬೆಳೆಬೆಳೆಯುತ್ತಲಿದೆ ಮಳೆಯ ದರ್ಪ;
ಅಧಿಕಾರದೊಳೇ ಮೆರೆದಿದೆ ಇಲ್ಲಿ.
ಹೆಡೆಯೆತ್ತಿದೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಸರ್ಪ,
ಮಿಂಚಿನವೊಲು ಕಿರು ಬೆಳಕನು ಚೆಲ್ಲಿ.

ನಡೆನಡೆವುದೆ ಬದುಕಿನ ಸನ್ಮಾರ್ಗ,
ಸೃಷ್ಟಿಯೊಳೆಲ್ಲವು ಸುಂದರ ಸ್ವರ್ಗ.
ಹಗಲೇನಿರುಳೇನೀ ಚಾರಣದಿ?
ಸೌಂದರ್ಯವೆ ಎಲ್ಲವು ಈ ಬನದಿ.

-ಅ
23.11.2010
9 AM

ಯೆಡಿಯೂರು ಕೆರೆ

2011-08-27T21:02:00.000+05:30

ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದೆ ಗಣೇಶೋತ್ಸವಕ್ಕೆ.
ಎತ್ತೆತ್ತೆತ್ತರದ,
ವರ್ಣರಂಜಿತ,
ವಿವಿಧ ಭಂಗಿಯ
ಗಣಾಧಿಪನ ಸಂಚಯನಕ್ಕೆ - ಅಲ್ಲಲ್ಲ,
ವಿಸರ್ಜನೆಗೆ.

ಊರುದ್ದಕ್ಕೂ ಮೈ ಚೆಲ್ಲಿ,
ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೈ ಒಣಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ
ಊರಿಗೆ ಊರೇ ತಂಪು.
ವಿಶಾಲ ಹೃದಯಿ, ತನ್ನೆದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನಿಂತ
ಸೌಧಗಳ ಪೊರೆಯುತ್ತಿದೆ - ದೇವರಂತೆ.

ಪೊರೆಯುವುದೇ ದೇವರ ಗುಣ.
ದೇಶದೇಶ ದಾಟಿ ಹಾರಿ ಬರುವ ಹೂಗಳೋ,
ಅಲ್ಲೆ ಭವಿಸಿ ಅದನೆ ನುಂಗುವ ಕಳೆಗಳೋ,
ಪೊರೆಯುವುದೇ ದೇವರ ಗುಣ.
ಅದಕ್ಕೇ ನಿತ್ಯ ಮುಂಜಾನೆ ಭಕ್ತಾದಿಗಳ
ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ.

ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದೆ ಗಣೇಶ ವಿಷ ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ.
ಯಾವ ಅಮೃತವ ಕೊಡಲು?

-ಅ
27.08.2011
9PM

ಎಂದೋ ಸತ್ತ ದೇಹ

2011-08-17T10:20:00.001+05:30

ಎಂದೊ ಸತ್ತ
ದೇಹ ಹೊತ್ತ
ನೆಲಕೆ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚೆ
ತನ್ನ ತುತ್ತ
ವಿಷದ ಕುತ್ತ-
ನೆಂತು ತಾನೆ ಮೆಚ್ಚೆ?

ನಡೆವ ಹೆಣವೊ
ನುಡಿವ ಮೃಣವೊ
ಅಂತು ಉಳಿಯೆ ಇನ್ನು,
ಕಳೆದ ಚಣವೊ
ಮನದಿ ಭಣವೊ
ಮಣ್ಣ ಹೊಕ್ಕ ಹೊನ್ನು.

ಬರಡಿನಕ್ಷಿ
ಸ್ವಯಂಸಾಕ್ಷಿ
ದುಗುಡದನಲ ಮಳೆಗೆ;
ಧುಮುಕೆ ಪಕ್ಷಿ -
ಗಗನದಕ್ಷಿ
ರೆಕ್ಕೆ ಮುರಿಯುತಿಳೆಗೆ.

ಎಂದೊ ಸತ್ತ
ದೇಹಕೆತ್ತ
ಪಯಣವಹುದೊ ಬಿದಿಯು?
ಸತ್ತ ಚಿತ್ತ
ಬದುಕಿಸುತ್ತ
ಕಡಲಿನೆಡೆಗೆ ನದಿಯು!

- ಅ
01.04.2011
12AM

ಜೆನೆರಲ್ ನಾಲೆಡ್ಜ್ ತರಗತಿ ಮತ್ತು ದೂರದರ್ಶನ

2011-08-02T22:40:00.001+05:30

ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ವಿಷಯಗಳು, ಕೊಡುವ ಉತ್ತರಗಳು, ಒದಗಿಸುವ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತಿರುತ್ತದೆ. ಇವತ್ತು ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಲಾಘವವನ್ನು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳೂ ಅನುಭವಿಸಿದೆವು. ಇದು ನಡೆದುದು ಐದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಾಲಿಷವೇ! :-)

ಪಾಠವಿದ್ದುದು ಶ್ರೀ ಎನ್.ಆರ್. ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ತಮಗೆ ಆಗತಾನೆ ಸರಬರಾಜಾದ ’ಹಿಂದೂ’ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪೀಠಿಕೆಗಾಗಿ "ಈ ಪೇಪರ್ ನೋಡಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಾಣಿಜ್ಯದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇವರ ಫೋಟೋ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ. ನ್ಯೂಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. "ಟೀವಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿ.ಎನ್.ಬಿ.ಸಿ ಛಾನೆಲ್ಲೋ, ಬಿ.ಬಿ.ಸಿ. ಛಾನೆಲ್ಲೋ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ, ಇವರನ್ನು ನೋಡಬಹುದು" ಎಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ.

"ಸರ್, ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ನೋಡಲ್ಲ ಅದೆಲ್ಲ" ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಹೇಳಿದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ "ನಾವು ಕಾರ್ಟೂನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೂ ನೋಡಲ್ಲ ಸರ್" ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಜಗಳವೇ ಶುರು ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಬಗೆಗಿನ ಪಾಠವು ಯಾವ ಛಾನೆಲ್ಲು ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದರತ್ತ ತಿರುಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ಮೂವತ್ತೈದು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಸುಧಾರಿಸಲು ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು ನನಗೆ. "ನೀನೇ ಕಾರ್ಟೂನು ನೋಡೋದು, ಅದಕ್ಕೇ ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಥರ" ಎಂದು ’ನೇರ, ದಿಟ್ಟ, ನಿರಂತರ’ ಎಂಬ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯು ಅವನನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದೇ ಈ ಗಲಾಟೆಗೆ ಕಾರಣ. ಆದರೂ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಸಾಹಸವೇ ಸರಿ.

ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಲೇ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಎದ್ದು ನಿಂತು "ಸರ್, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಕನ್ನಡ ಛಾನೆಲ್ ನೋಡುತ್ತೇವೆ" ಎಂದ. ನಾನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ, ಛಾನೆಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿಯ ಪಾಠಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಬೇಕೆಂದು, "ಕನ್ನಡ ಛಾನೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮುರ್ತಿಯವರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಯೆಡಿಯೂರಪ್ಪ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಲಾಟೆಯು ನಗುವಿಗೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಆ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಿನ ಹುಡುಗ ಹೇಳಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತಿಗೆ ನನಗೇ ನಗು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. "ಸರ್, ದೂರದರ್ಶನ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಬರೀ ಕೋಟೆ ಬರುತ್ತೆ ಅದರಲ್ಲಿ."

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇಂದಿನ ಜೆನೆರಲ್ ನಾಲೆಡ್ಜ್ ತರಗತಿ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು.

-ಅ
02.08.2011
10.40PM

ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗ

2011-07-27T11:45:00.001+05:30

ಸ್ವರ್ಗವಲ್ಲಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ
ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ.

ಗುಡ್ಡದಡಿಯ ಶಾಲೆಯನ್ನು
ಶಾಲೆಯೆದುರ ತೋಟವನ್ನು
ಸುತ್ತಲೆಲ್ಲ ಮರಗಳನ್ನು
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಾಣಲಿ?
ಬದಿಯೊಳದ್ರಿ ಮೇರುತಿಯನು
ಅದ್ರಿ ಮೈಯ್ಯ ಬಣ್ಣವನ್ನು
ಮತ್ತೆ ಮಣ್ಣ ಗಂಧವನ್ನು
ಎಲ್ಲಿ ತಾನೆ ನೋಡಲಿ?

ಚೆಲುವ ಸುಖದ ಶಿಖರವನ್ನು
ಉದ್ಧರಿಸುವ ಶಾಂತಿಯನ್ನು
ಅಲ್ಲೆ ಇರುವ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕರೆಯಲಿ?
ಬಸರಿಕಟ್ಟೆ ಬೀದಿಯನ್ನು
ರುಚಿಸುರುಚಿಯ ಕಾಫಿಯನ್ನು
ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಸವಿವುದನ್ನು
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಲಿ?

ಸ್ವರ್ಗವಲ್ಲಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ
ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ.

-ಅ
24.07.2011
8.15PM

ಕಾಗೆಯಿಂದ

2011-07-24T22:49:00.000+05:30

ಮಿತ್ರ ಶ್ರೀ ರಾಘವನ್ ಅವರು ಮೊನ್ನೆ ತಮ್ಮ ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಶ್ರೀ ಗುಂಡೂರಾಯರ ಜೀವನದ ಘಟನೆಯೊಂದನ್ನು ಉದಾಹರಿಸಿದರು. ಅದೇ ರೀತಿಯ ಅನುಭವವು ನನಗೆ, ನನ್ನಂತೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ. ಕಣ್ಣುಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಚರಣೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಈ ಅನುಭವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಸೊಗಸಾದ ಅನುಭವಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

ಶ್ರೀ ಗುಂಡೂರಾಯರ ಕಥೆಗೆ ಬರೋಣ. ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತನ ತಂದೆಯು ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೆ. ಶವಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹಿತನೊಡನೆ ಇವರು ಹೋಗಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ಧರ್ಮಸಂಕಟ ಇವರಿಗೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತಂದೆಯು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹೋದರೆ ತಂದೆಯು ಸತ್ತು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಈ ರೀತಿಯ ನಂಬಿಕೆಯ ಹೊಂದಿದ ಮತದವರು ಶ್ರೀ ಗುಂಡೂರಾಯರು. ಸ್ನೇಹಿತನ ಪಕ್ಷ ವಹಿಸಿದ ಗುಂಡೂರಾಯರು ಶವಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ದಿಗಿಲಾಗಿದ್ದರಂತೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಜನ ನೆರೆದಿದ್ದು, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಶೋಕತಪ್ತರಾಗಿದ್ದೂ, ತಂದೆಯ ಶವವನ್ನು ಬಿಳಿ ಹೊದಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊದಿಸಿ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮಲಗಿಸಿರುವ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮನೆಗೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಟ್ಟು ಬಂದರಂತೆ. ಯಾರೂ ಜನರಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನೋಡಿದರಂತೆ. ಅವರ ತಂದೆ ಈಜ಼ಿ ಛೇರಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. "ಬದುಕೇ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ ನಮ್ಮಪ್ಪ!" ಎಂದು ನಿರಾಶೆ ಪಟ್ಟರಂತೆ!!

ಗ್ರಹಣ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲವೂ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುವ ಬ್ಯಾನರುಗಳಿಗೆ ಮೋಸ ಹೋಗುವವರು ಅದೆಷ್ಟು ಜನರಿದ್ದಾರೋ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಾನು ಇವತ್ತು ಬದುಕುಳಿದಿರುವುದೇ ಗ್ರಹಣ ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಸಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಎಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ನಂಬಿಲ್ಲ? ಹಿಂದೆ ಶ್ರೀ ಎಚ್ ನರಸಿಂಹಯ್ಯನವರು, ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ಗ್ರಹಣದ ದಿನದಂದು ಊಟ ಹಾಕಿಸುವ ಚಳವಳಿ ಮಾಡಿ ಗ್ರಹಣಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಕಣ್ಣುರಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದರು, ಯಾವ ರೀತಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದಲೂ ನರಳಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಕ್ಷತ್ರಕ್ಕೋ, ರಾಶಿಗೋ ಗ್ರಹಣ ಹಿಡಿದಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೆ, ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದೆ, ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಮಾಡದೆ.

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಒಂದು ಕಾಗೆ ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅದು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಗೊಂದಲವಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಮೇಲೆ ಹಾರಲು ಹೋಗಿ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ತಲೆಗೆ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬಡಿಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಕಾಗೆಗಳಿಗೆ ಈ ನಡುವೆ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹಾರಲು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಜಾಗವೆಲ್ಲಿದೆ? ಆದರೂ ಆ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಹಿತೈಷಿಗಳೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ. ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ ಕಾಗೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು. ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಹೆದರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟರು ನನನ್ನು ಅವರು. ಯಾವಯಾವುದೋ ಹೋಮ ಮಾಡಿಸಲು, ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಸುವವರು ಯಾರೆನ್ನುವ ವಿವರಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಸತ್ತೇ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದರು. "ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ ವ್ಯಾಲಿಡಿಟಿ?" ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. "ತಿಂಗಳೊಳಗೆ!" ಎಂದು ಗಡುವು ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. "ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಾಯದಿದ್ದರೆ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, "ಇಂಥಾ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರಿಸ್ಕು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾಕೆ? ಮೊದಲು ಹೋಮ ಮಾಡಿಸು, ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸು. ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಸತ್ತರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ?" ಎಂದರು. "ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಬಾರದು" ಎಂದು ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಬುದ್ಧಿವಾದದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ನಾನೇನಾದರೂ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಆ ಹೋಮಗಳ, ಪೂಜೆಗಳ ಖರ್ಚುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು! ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ, ಅದು ಕಾಗೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಎಂದು ಯಾರೂ ಭಾವಿಸಬಾರದು.

ಉಪನ್ಯಾಸದ ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಈ ಘಟನೆಯು ನೆನಪಾಯಿತು!

-ಅ
24.07.2011
10.40 PM

ಕೋಗಿಲೆಯ ಬಿನ್ನಹ

2011-07-19T11:58:00.000+05:30

ಹಗಲಲಿ ಉರಿಯುವ ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಗೆ ಇರುಳಲಿ ತಂಪನ್ನೀವ ಮಳೆ
ಉರಿ-ತಂಪುಗಳಲಿ ಬೆರೆಯುವ ಪೃಥ್ವಿಯ ಒಡಲಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯಾದ ಕಳೆ!

ರಾತ್ರಿಯೊಳಾಗಸ ಕಡುಕತ್ತಲೆಯಲಿ ಸೂರ್ಯನ ನಂಬುಗೆಯೊಳೆ ಹೊತ್ತು.
ಸೂರ್ಯನೆ ರಾರಾಜಿಸುತಿಹ ದಿನದಲಿ ಚಂದ್ರನ ವಿರಹದೊಳೇ ಮಿತ್ತು.

ಇರುಳಲಿ ಚಂದ್ರನ ಹಗಲಲಿ ಸೂರ್ಯನ ನುಂಗಲು ಮೋಡಗಳಾ ಹೊಂಚು.
ಋತು ಚಕ್ರದಿ ಪ್ರಕೃತಿ ತಾ ಮೆರೆದಿರೆ ನಡೆಯದು ಅವುಗಳ ಒಳಸಂಚು.

ಕಾಣದ ಕೋಗಿಲೆ ದನಿಯೊಳಿದೇನಿದು ಬಿನ್ನಹ ಕಾಣದ ದೇವನಲಿ?
ಮಳೆಯಿದು ನಿಲ್ಲದು, ಹಸುರನು ಕೊಲ್ಲದು - ಎಲ್ಲರ ಮೊರೆಯಿರೆ ಕಾವನಲಿ.

-ಅ
14.07.2011
5PM

ಪುಸ್ತಕ - ದಿಗ್ದರ್ಶಕರು

2011-06-30T14:55:00.002+05:30

ಅಂತೂ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ, ದೇಸಿಯ ನಾಗೇಶರ, ಶ್ರೀನಿಧಿ ಸುಶ್ರುತರ, ಅಪಾರ - ರಾಘವೇಂದ್ರ ಹೆಗಡೆಯವರ, ವಿಜಯಾ ರೇಖಾರ ದೆಸೆಯಿಂದ "ದಿಗ್ದರ್ಶಕರು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಬಂಧಗಳು" ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವು ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿತು - ಮೊನ್ನೆ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯ, ಶ್ರೀ ಅಜೇಯ ಕುಮಾರ ಸಿಂಗ್, ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ - ಇವರುಗಳ ಹಸ್ತದಿಂದ. ಎಚ್ಚೆಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಅಜೇಯಕುಮಾರ ಸಿಂಗ್‍ರ ಮಾತುಗಳು ಮುಂದಿನ ದಿಗ್ದರ್ಶನದಂತಿತ್ತು.

ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೆಂದು ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.

ದಿಗ್ದರ್ಶಕರಿಗೆ ನಮನ

ವಿಶಾಲ ವಿಸ್ಮಯ ವಿಶ್ವದೊಳಕ್ಷರ
ಅಸಂಖ್ಯ ಮಿನುಗುವ ತಾರೆಗಳು.
ತಾರೆಗಳೋ ಇವು ಯಾನದಿ ಹಾದಿಯ
ತೋರುವ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತುಗಳು.

ನೋಡುತ, ಬೆರಗಾಗುತ, ಶರಣಾಗುತ
ನನ್ನೀ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಡುತಿರುವೆ.
ದಿಗ್ದರ್ಶಕರೆಲ್ಲರು ಇಹರೆನುತಲೆ
ಮೊದಲೀ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಡುತಿರುವೆ.

-ಅ
30.01.2011
2.55PM

ಹಿಮಾಚಲದ ಹುಡುಗಿ

2011-06-20T16:09:00.000+05:30

ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಳು
ಹಿಮಾಚಲದ ಹುಡುಗಿ
ಚೆಲುವಿನೊಡತಿ, ಬೆಡಗಿ.

ಹಿಮದೊಳು ಮೈ ತೊಯ್ದಿದ್ದಳು
ಚಳಿಯೊಪ್ಪಿಗೆಗಾಗಿ
ರವಿಯಪ್ಪುಗೆಗಾಗಿ.

ಸಿಗ್ಗನು ಬದಿಗೊತ್ತಿದ್ದಳು
ತಲೆಗೂದಲ ಕೆದರಿ
ಬೆನ್ನ ತುಂಬ ಹರಡಿ.

ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು
ಚೋದ್ಯ ಶ್ವೇತ ಕನ್ಯೆ.
ಮೈದೋರುತ - ಧನ್ಯೆ!

ವರ್ಣದಿ ಬಿಂಬಿಸುತಿದ್ದಳು
ಸೌಂದರ್ಯದ ಬೆಳಕ
ಸ್ಪರ್ಶದಿ ಮೈ ಪುಳಕ.

ಹಿಮಾಚಲದ ಹುಡುಗಿ,
ಚೆಲುವಿನೊಡತಿ ಬೆಡಗಿ -
ನಿಂತಿಹಳಾಗಸದೆತ್ತರ
ಕರೆದಿಹಳೆನ್ನನು ಹತ್ತಿರ
ನೋಡುತಿಹೆನು ನಡುಗಿ!

-ಅ
15.01.2011
12AM

ಮೂರರ ಅನಿಸಿಕೆ

2011-05-16T13:17:00.000+05:30

ವಿಧಿವಶಾತ್ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತು. ಆದರೆ ರಿವರ್ಸ್ ಆರ್ಡರಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಅವುಗಳ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗಲಾದರೂ ರಿವರ್ಸ್ ಆರ್ಡರನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸರ್ವೇಸಾಧಾರಣವಾದ, ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಹ "ಕೂಲ್" ಚಿತ್ರವು ಅಷ್ಟೇನೂ ಕೂಲಾಗಿ ಇಲ್ಲ. ಬೇಡದೇ ಇರುವ ಕಡೆ, ಬೇಡದ ಹಾಡುಗಳು, ಬಾಲಿಷವಾದ ಡೈಲಾಗುಗಳು, ಮೊದಲರ್ಧಕ್ಕೂ ಎರಡನೆಯರ್ಧಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧ ಹುಡುಕುವುದೇ ಕಷ್ಟವೆಂಬಂತಹ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಪ್ಲೇ ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನೋಡಲು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೇ ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶೂಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಏನೇನು ಗಲೀಜು ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೋ ಸಿನಿಮಾದೋರು (ಮಾಡಿರದೇ ಇರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ) ಎಂದು ಆತಂಕವೂ ಆಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಎನ್ನುವಂತೆ ಚಿತ್ರದ "ಮಧ್ಯಂತರ" ಬರುತ್ತೆ. ಆದರೆ, ಥಿಯೇಟರಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಹೃತಿಕ್ ರೋಷನನ ಚಿತ್ರವೊಂದರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಾರೆ! (ನಾನು ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್-ಅನ್ನು ರಿವೀಲ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ). ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಮುಗಿಯೆಂದುಕೊಂಡರೆ ನಾವು ಮೂರ್ಖರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ಚಿತ್ರವು ಹೃತಿಕ್ ರೋಷನನ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವುದೇ ವಿನಾ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಭಿನ್ನ. ಹೃತಿಕ್ ರೋಷನನಿಗಿಂತ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ಹೋದರೆ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್-ಅನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದೇ ಇದ್ದರೆ, ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ನಾನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದು!

ಇನ್ನೊಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಶರಣ್ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯುಳ್ಳ ನಟನೆ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಗಿಸುವವರು ಶರಣ್ ಒಬ್ಬರೇ. ಇದು ಗಣೇಶ್ ಅವರ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ - ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ, ಅವರ ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್. ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಕೂಡ ಮಜವಾಗಿಯೇ ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು.

ವೈಚಿತ್ರ್ಯದ ಪರಮಾವಧಿಯೆಂಬಂತಹ "ಹುಡುಗರು" ಚಿತ್ರ ಬೋರ್ ಏನೂ ಆಗುವಂತಿಲ್ಲ. ರೀಮೇಕ್ ಅಂತೆ, ನಾನು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ (ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ) ನೋಡಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಒರಿಜಿನಲ್ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕಾಪಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಲೂಸ್ ಮಾದ - ಇಷ್ಟ ಆದ! ಪುನೀತ್ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರದಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲೂ ಸಹ ಇನ್ನೇನು ಸಕ್ಕತ್ ಗೋಳು ಆರಂಭವೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಿಳಿಹಾಸ್ಯವು ಗೋಳಿನ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಿ "ಅಬ್ಬಾ ಸಧ್ಯ" ಎಂದು ಉಸಿರು ಬಿಡುವಂತಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೂ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಸಾಯುವ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ನನಗೇನೋ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಡುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಂಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡುವಂತೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲ. ರಾಧಿಕಾ ಪಂಡಿತ್ ಅವರು "ಹಳ್ಳಿ ಹೈದ"ದಲ್ಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ "ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು" ಎಂದೆನಿಸುತ್ತೆ - ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಕಥೆ ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ವಿಚಿತ್ರ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನೈಜ ಘಟನೆಯ ಆಧಾರಿತ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ಬೇರೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರಾದ್ದರಿಂದ ಇಡೀ ಕಥೆಯು ವೈಚಿತ್ರ್ಯದ ಪರಮಾವಧಿಯೇ ಎಂದೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಇವೆರಡನ್ನೂ ನೋಡಿದ ನಂತರ ಮೂರನೆಯ "ರಿಯೋ" ನೋಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಆದರೆ ನಾನು ರಿವರ್ಸ್ ಆರ್ಡರಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದರಿಂದ ಹಾಗಾಗಿಲ್ಲ. ಥ್ರೀ-ಡಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದೆನಿಸುತ್ತೆ. ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಮೊದಲೇ ಕನ್ನಡಕಧಾರಿ. ಇನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಥ್ರೀಡಿ ಕನ್ನಡಕ ಬೇರೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ! ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಹಾಗಿರಲಿ, ಆದರೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಥ್ರೀಡಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವುದು, ಮತ್ತು ಕಥೆ ನಡೆಯುವ ರೀತಿ, ಡೈಲಾಗುಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ. ಎನಿಮೇಷನ್ ಕೂಡ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಳೆಯ ಕಾರ್ಟೂನ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಹಾಡುಗಳಂತೆ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂಥದ್ದು ಇದರಲ್ಲೇನೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ.

ನೋಡದೇ ನೋಡದೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದರೆ ಹೀಗೇನೇ ಎಂದು ಯಾರೋ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ.

-ಅ
16.05.2011
12.45PM

ಅಲೆ - ನೆಲೆ

2011-05-08T22:06:00.000+05:30

ಅಲೆಯು ನೀನು
’ತೀರದ’ ನನ್ನ ಮೈ ಸೋಕಿದ - ಅಲೆಯು ನೀನು
ಮೈ ಸೋಕಿ ಹಿಂದಕೇಕೆ ಸರಿದೆ
ಬಂದ ಕಡೆಗೆ?

ನೆಲೆಯು ನಾನು
ತೀರದಿ ನಿನ್ನ ಬೆರೆಯಲು ಕಾದಿರುವ - ನೆಲೆಯು ನಾನು
ಅಂದು ಬಂದವಳು ಇಂದೇಕೆ
ನೋಡದಿರುವೆ ನನ್ನೆಡೆಗೆ?

-ಅ
29.04.2011
1.30AM

ಹಿತನುಡಿ

2011-05-07T02:40:00.000+05:30

ಜಯನಗರದ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ "ಥಾಡಿ ಫಾಯ್ವ್ ಥಾಡಿ ಫಾಯ್ವ್... ಏಏಸ್ಸ್"

ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಿನಲ್ಲಿ "ಆಸನ್ ಬೇಲೂರ್ ಚಿಕ್ಮಳೂರ್...."

ಕೊಟ್ಟಿಗೆಹಾರ ತಲುಪಿದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ "ಹತ್ ನಿಂಷ ಟೈಮ್ ಇದೆ ನೋಡಿ...."

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕಾಫಿ ಬಾರಿನಲ್ಲಿ "ಒಂದ್ ಡಬಲ್ಲೂ.."

ಗಣೇಶದಲ್ಲಿ "ಮೂರ್ ಮ್ಯಾಂಗೋ ಬರ್ಲಿ.."

ಶಾಲೆಯ ಚೆಕ್-ಇನ್ ಯಂತ್ರದಿಂದ "ಥ್ಯಾಂಕ್ ಯೂ" (ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದವನ್ನು ಹೇಳುವ ಏಕೈಕ ಧ್ವನಿ)

ಶೀಗವಾಳಿನ ರಾಮಮಂದಿರದಲ್ಲಿ "ಅಂತರ್ಬಹಿಶ್ಚ ತತ್-ಸರ್ವಂ ವ್ಯಾಪ್ಯ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಥಿತಃ"

ಗಾಂಧೀಬಜ಼ಾರಿನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ - ಫೋನಿನಲ್ಲಿ "ಕಾಪಿ?"

ಒಂದನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ "ಯುವರ್ ಶರ್ಟ್ ಇಸ್ ಸೋ ನೈಸ್ ಸರ್.."

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ "ಎಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ?"

-ಅ
07.05.2011
2.40AM

ಮೂರಾಯಿತು ಮಿಂ* ಗೆ

2011-04-27T23:11:00.000+05:30

ಅದು ಮೈಂಡ್ರೈ. ತಪ್ಪಾಗಿ ಓದುವುದು ಅಪರಾಧ. ಓದೋರು ಓದಲಿ, ಹಣೆಬರಹ.

ಅಂತೂ ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉರುಳೋದು ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಏನು ತಾನೆ ಗೊತ್ತು! ಉರುಳಿ ಉರುಳಿ, ಮೈಂಡ್ರೈಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ಆಗಿದೆ.

ಕಳೆದ ಸಲ ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಅದರ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ಬರೆದಿದ್ದೆನಷ್ಟೆ. ಇವತ್ತು ಭಾಗಿಯಾಗಿಯೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಏನು ಅಂಥದ್ದೇನು, ಬರೆಯೋದಿಲ್ಲ - ಮೂರರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಅಷ್ಟೆ.

ಮೂರರಿಂದ ಮೂವತ್ತಾಗಲಿ ಮೂವತ್ತಿಂದ.... ನೋಡೋಣ.

ಅಂತೂ ಈ ಹಾಸ್ಯ-ಕೋಗಿಲೆಗಳು (ಈ ರೂಪಕದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಟೀಕಿಸುವಂತಿಲ್ಲ) ಅವರಿವರನ್ನು ಆಡಿಕೊಂಡು, ಅವರಿವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಯ್ಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಜನರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂರರವರೆಗೂ ತಲುಪಿವೆ.

ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಆಮೀರ್ ಖಾನ್ ವರೆಗೂ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.

ಒಂದೆರಡು ಮೂರು ನಾಲ್ಕೈದಾರೇಳರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಕೂಡ.

ಅಭಿನಂದನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ!

-ಅ
27.04.2011
11PM

ನನ್ನ ತಾರೆ

2011-04-26T01:29:00.000+05:30

ನಾ ನೋಡಿದೆ,
ನನದೆಂದೇ ಭ್ರಮಿಸಿದೆ
ಗಗನದಿ ಮಿನುಗುವ ತಾರೆಯನು -
ಬಳಿ ಸೆಳೆಯಲು,
ನಾ ಬಯಸಿದೆ, ತಿಳಿಯದೆ
ಮಿನುಗುವ ತಾರೆಯ ಮೇರೆಯನು.

ತಾರೆಯು ಮಿನುಗಿತು,
ಹಾಸದಿ ಗುನುಗಿತು
ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಆ ಗೀತೆಯನು - ಅಂತರಗೀತೆಯನು.
ತಾರೆಯ ಮೇರೆಯ
ತಿಳಿಯದ ನನ್ನಯ
ಜೀವವು ಬಯಸಿತು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ - ಕನಸಿನ ರಮೆಯಲ್ಲಿ!

-ಅ
24.04.2011
4PM

ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಏಳಿಗೆ?

2011-04-23T18:57:00.001+05:30

ಹದ್ದಿಗೂ
ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಗೆಗಳಿಗೂ
ಇಂದೇಕೋ ಜಗಳ.

ಕಸಿದಿರಬೇಕು ಕಾಗೆಯ ಊಟವನ್ನು ಹದ್ದು.
ಗೂಡಿನಿಂದ ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರಲೂ ಸಾಕು, ಕದ್ದು.

ಆದರೂ,
ಒಂಟಿ ಹದ್ದಿನ ಮೇಲೆ
ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಗೆಗಳ ದಾಳಿ?
ಗಗನದಿ ಲೀನವಾಗುವ ಹದ್ದು ಸಿಲುಕಿತು ಹೇಗೆ ಈ ದಾಳಿಗೆ?

ಕಿರುಚಿ, ಅರಚಿ
ತಿರುಚಿ, ಪರಚಿ
ಗದ್ದಲ ಮಾಡುವ ಕಾಗೆಗಳಿಗೆ
ಗಂಭೀರದೊಂಟಿ ಕಳ್ಳ ಹದ್ದು
ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಗಂಟು ಬಿದ್ದು
ಕಾದಾಡುತ್ತಿವೆ ಕೂಳಿಗೆ.
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಕಾಗೆ ಹದ್ದುಗಳ ಏಳಿಗೆ?

-ಅ
21.04.2011
11PM

ಕರ್ನಲ್ ಸ್ವಾಮಿ

2011-04-20T21:32:00.000+05:30

ಅಳುಕಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಹೋದೆ. ಏನೋ ವಿಷಯ ಇದೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಕಳಿಸಿದ್ದರು - ಇನ್ನೂ ಶಾಲೆಯ ಜೀವನ ಹೊಸತು, ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಏನಾದರೂ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೋ ಏನೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜೊತೆಗೆ, ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಗಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆನೋ, ಅದು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರವರೆಗೂ ದೂರು ಹೋಯಿತೋ? ಅಥವಾ ಲೆಸನ್ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿಲ್ಲವೋ? ಏನೇನೋ ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಹೋದೆ. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ನನಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದ ಕುರ್ಚಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹಸನ್ಮುಖಿ, ಬಹಳ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಪ್ತರಾಗಿ ಇರುವರೋ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿ "ಹೆಲೋ, ಕಮ್.." ಎಂದು ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ತಟ್ಟಿದರು.

ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯವರಿಗೆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ ನನಗೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡಲು ಅವರು ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಹೊಸಬನಾದ್ದರಿಂದ, ಜೊತೆಗೆ ಬೇರಾವ ತರಬೇತಿಯೂ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನನಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವರೋ ಅನುಭವಿಗಳು. ಹಿರಿಯರು. ಎಷ್ಟು ಹಿರಿಯರು, ಎಷ್ಟು ಅನುಭವಿಗಳು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಓದಿದವರಂತೆ - "ನೀವು ಹುಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆಯೇ ನಾನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೀನಿ. ಬಹುಶಃ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಳಸಿದ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಇದ್ದೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಕೈಗಾಗಲೀ, ಕಂಪೆನಿಗಳಿಗಾಗಲೀ ಕಂಪ್ಯೂಟರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಮಿಲಿಟರಿಯವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದೊರಕುತ್ತಿತ್ತು. I am Col. Swamy" ಎಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರು. ನಾನು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಲು "ಅವೆಲ್ಲಾ ಹಳೇ ಕಥೆ. ನೀವು ಈಚಿನವರು, ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ, ಆದ್ರೂ ಏನೋ ಬೇಕು ಅಂದ್ರಂತೆ, ಏನು ಬೇಕು ಹೇಳಿ?" ಎಂದರು.

ನಕ್ಕಾಗ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಗುಳಿಗಳು ಅವರ ವಿದ್ಯೆಯ ಮತ್ತು ವಿನಯದ ಪ್ರತೀಕವೋ ಎಂಬಂತಿದ್ದವು. ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಸಿಲಬಸ್ ಕಾಪಿ ಎರಡನ್ನೂ ತೆರೆದೆ. ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ "ಅಯ್ಯೋ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಂಬಿಕೊಂಡರೆ ಪಾಠ ಮಾಡೋಕೆ, ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿಸೋಕೆ ಆಗುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ? ಏನೇನೋ ಹೇಳಿರ್ತಾರೆ ಬೇಡದೇ ಇರೋದೆಲ್ಲ ಇದರಲ್ಲಿ! ವಿಷಯದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ ಅದರಲ್ಲಿ, ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ನೀವೇ ಸ್ವಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ - ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಸಾಲ್ವ್ ಆಗುತ್ತೆ ಎಂದರು." ನಾನು ಇನ್ನೇನನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಶಿಕ್ಷಕನಾದವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರಲೇ ಬೇಕಷ್ಟೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೆಲ್ಲಿ?

ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಅವರನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲ್ಯಾಬಿಗೆ ಹೋಗೋಣವೇ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಮುನ್ನವೇ ನನಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತ ಹತ್ತುತ್ತ, "ಈಗ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಜಾಸ್ತಿ ನಡೆಯೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ" ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರು. ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವುದು ನನಗೋ ಅವರಿಗೋ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಒಂದು ಸಲ ನೋಡಿ, ನನ್ನನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವರಿಗೆ ಏನಲ್ಲ ಅಂದರೂ ಅರವತ್ತೈದರಿಂದ ಎಪ್ಪತ್ತು ವಯಸ್ಸಾಗಿರಬಹುದು ಎನ್ನಿಸಿತು. ಲ್ಯಾಬು ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನಗೆ ಎಂಭತ್ತೋ ತೊಂಭತ್ತೋ ವಯಸ್ಸಾಗಿರಬಹುದೆನ್ನಿಸಿತು. ಲ್ಯಾಬನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ "ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಲ್ಯಾಬು, ಎಲ್ಲಿ ಮನೆ ನಿಮ್ಮದು?" ಎಂದರು. ನಾನು ಬಸವನಗುಡಿಯ ಹತ್ತಿರ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ "ಓಹ್, ಹಳೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು ನೀವು.." ಎಂದು ನಕ್ಕರು. ಇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೇ ಲ್ಯಾಬ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀರ, ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಯಾಕೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರ, ನೀವೇ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ಆರಾಮಾಗುತ್ತೆ. ನೋಡಿ, ಸಿಲಬಸ್ ನೋಡಿ, ಅದೆಂಥದೋ ಬ್ಲೂಜೆ (Java IDE) ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು ಅಂತ ಸಲಹೆ ಕೊಡ್ತಾನೆ, ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಅದೆಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗ ಇವೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ವಾ?" ಎಂದು ನನ್ನ ಯೋಚನಾ ಪ್ರಣತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿದರು.

ಹೀಗೆ ಬಹಳ ಹಿರಿಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೇಷ್ಟ್ರೊಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯಿತು. ಪಠ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಬೇಕೆಂದು ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆಂದೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳಿವೆಯೆಂದೂ, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಅವನ್ನು "ಬಾರೋ" ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಯವರೇ ಒದಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಾದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಅದರ ಪ್ರಮೇಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಮೇಯ ಒದಗಿ ಬಂದಿತು ಹೋದವರ್ಷ ಅಕ್ಟೋಬರಿನಲ್ಲಿ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ವೆಬ್ ಡಿಸೈನಿಂಗ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಗೆಳೆಯ ಶ್ರೀಕಾಂತನು ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗಲು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತೀರ್ಪುಗಾರರು ಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದನ್ನೇ ನುಡಿದರು. "ಕರ್ನಲ್ ಸ್ವಾಮಿಯವರನ್ನು ಕೇಳಿ." ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ "ನಾನೂ ಅದನ್ನೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ "ಸಾಕು ನಾಟಕ" ಎಂದಾರು ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಅವರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ಲು ಶಬ್ದವಾದೊಡನೆಯೇ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು "ಓಹ್, ಬಾಪ್ಪಾ, ಏನ್ ಸಮಾಚಾರ?" ಎಂದು ನಾನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಂತೆಯೇ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ವಿಷಯ, ಮತ್ತು ತೀರ್ಪುಗಾರರಾಗಿ ಅವರು ಬರಬೇಕೆಂಬ ಬಿನ್ನಹವನ್ನು ಅವರ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. "ಬರೋಣಂತೆ, ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ!" ಎಂದರು. ಬೆವೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ "ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೀಯ ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ಇರು ನೀರು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಜ್ಯೂಸ್ ಕುಡೀತೀಯಾ?" ಎಂದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಬ್ಬರೇ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನಾನು "ನೀರು ಕೊಡಿ, ಸರ್, ಸಾಕು" ಎಂದೆ. "ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ತುಂಬ. ಆಯ್ತಲ್ಲ ವಯಸ್ಸು" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು. ನೀರು ತರಲೆಂದು ಅವರು ಹೋದಾಗ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದೆ. ಮಿಲಿಟರಿ ಫೋಟೋಗಳು, ಪ್ರವಾಸದ ಫೋಟೋಗಳು, ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು - ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಗಾಯತ್ರಿ ಮಂತ್ರದ infinite loop ಧ್ವನಿಯು ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. "ಅವೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಾಲ, ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇದ್ದೀನಿ" ಎಂದರು. "ನನ್ನ ಹತ್ರ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇದ್ವಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟೊಂದು (ನಾನು ನೋಡೇ ಇರಲಿಲ್ಲ), ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಬಿಟ್ಟೆ. ನೀನು ಹೋದವಾರ ಬಂದಿದ್ದಿದ್ರೆ ನಿಂಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ಲಿ ಫ್ರೀ ನಾನು. ಏನನ್ನೂ ಹಚ್ಕೊಂಡಿಲ್ಲ." ಎಂದರು. ಅವರು ಹಿರಿಯರಾದ ಕಾರಣ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತ "ಹ್ಮ್" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ದಿನ ಕಾರು ಕಳಿಸುತ್ತೇವೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಆವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದರೆ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ (ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ) "ಅವರು ಕಾರಲ್ಲಿ ಹೊರಟಾಯಿತು" ಎಂದರು. ಫೋನು ಇಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. "ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಕಾರು ಕಳಿಸುತ್ತೆಂದು ಹೇಳಿತ್ತಲ್ಲ, ಸರ್" ಎಂದೆ. "ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಪ್ಪ, ಅದಕ್ಕೇನು, ಕಾರು ಓಡಿಸೋ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಇದ್ಯಲ್ಲ, ಓಡ್ಸ್ಕೊಂಡ್ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು. ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲ್ಯಾಬ್ ವರೆಗೂ ಅವರ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ, ಆಗಲೇ ಬಂದಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಾಂತನನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅವರ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಲು ನಾನು ತೊಂದರೆ ಕೊಡದೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಸ್ತಾದಂತೆ ಕಂಡರು. ಕಳೆದ ಬಾರಿಯಂತೆ ಇದ್ದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಮಾತಿನಲ್ಲಿತ್ತೇ ವಿನಾ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದೊಡನೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಐದು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ಇಬ್ಬರೂ "ವೈವಾ" ಅನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದರು. ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಕೊಂಡಾಡಿದರು.

ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ. ಶ್ರೀಕಾಂತನ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ "ಹೋಗಿ" ಎಂದರು. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ "ಅವರು ಮಾತನಾಡಲಿ, ನಾನು ಹೋಗೋದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ" ಎಂದರು. ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು - ಒಬ್ಬರೇ.

ಇಂದು ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿತು, ಅವರು ಹೋದರು ಎಂದು.

ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆತ. ಮುಪ್ಪಿನ "ಕೊಳೆ"ಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹುರುಪಿನ ಕಳೆಯು ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರ.

-ಅ
20.04.2011
9.30PM

ಎರಡು ಬ್ಲಾಗುಗಳು

2011-04-18T20:03:00.000+05:30

ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಲಬಸ್‍ನ ಮೀರಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು, ಅವರೊಡನೆ ಅದನ್ನು ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಲು ಈ ವರ್ಷ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಾದ್ದರಿಂದ, ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಇದೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಸರಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲಿ.

ಈಗಿನ ಒಂಭತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳು ನಾನಂದುಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಬಹುಶಃ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ - ತಾವು ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ ಶಿಷ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆಂಬ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಅನುಮಾನ ನನಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಪಾಠದ ವಿಷಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ತರಗತಿಯ ಇಬ್ಬರ ಬ್ಲಾಗುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ.

ಇವರ ಅಧ್ಯಯನಗಳು, ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗಳು ಎಂದೂ ಕುಂದದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಲಿಂಕುಗಳು -

೧. http://underdogvivek.blogspot.com/

೨. http://inspirationalsunrise.blogspot.com/

- ಅ
18.04.2011
8PM

ಕಮಾಚ್

2011-04-12T10:56:00.000+05:30

ಕಂಠದಿ ಮೂಡಿದ ದನಿಯಲ್ಲವೊ ಇದು
ಹೃದಯದೊಳುಕ್ಕಿದ ಪ್ರೇಮಸಾಗರವು
ಕಮಾಚಿನಂದದಿ ಹರಿಯಿತು, ಬೆರೆಯಿತು.

ಜಗದಾನಂದದ ಮೂಲವಿದೆನ್ನುವ
ಪರಿಯಲಿ ಎಲ್ಲವನಾವರಿಸುತ್ತಲೆ
ಸಿಂಚನಗೊಳಿಸಿತು ಸೊದೆಯನು, ಮುದವನು.

ಮಂದ್ರವೊ, ತಾರವೊ, ಸ್ವರಸಾಕಾರವೊ?
ತಪಸಿನ ಫಲದೊಳು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವೊ? -
ದಿಟ್ಟಿಯು ಮುಟ್ಟಿರೆ ಸಿರಿಯನು, ಗುರಿಯನು.

ಸೀತಾಪತಿಯೇ ನಿಂತಿಹನೆದುರಲಿ
ಅಭಿಮಾನದಿ ತಾನ್ ಕಂಬನಿ ಮಿಡಿಯುತ
ಕಮಾಚಿನಮೃತ ಸವಿಯುತ, ನಲಿಯುತ.

- ಅ
12.04.2011
11AM

ದಿಗ್ದರ್ಶಕರು

2011-04-06T10:13:00.000+05:30

ಯಾವ ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಈ ದಿಗ್ದರ್ಶಿಗಳು, ಅಥವಾ ಗೈಡುಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಮೆರೆಸದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಸಹಸ್ರಾರು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಎಂದೋ ಏನೋ ಎಲ್ಲೋ ನಡೆದುದನ್ನೆಲ್ಲಾ, ನಡೆಯದುದನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಚಿತ್ರಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರಾದ್ದರಿಂದ ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಇವರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ.

ನಾನೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದಿಗ್ದರ್ಶಕನೇ ಆಗಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚಾರಣಗಳ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಲುವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ದಿಗ್ದರ್ಶಿ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಗೈಡುಗಳ ಸೈಕಾಲಜಿ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣಗಳಿಗೆ ನಾನು ಹೋದಾಗ ಅವರ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಪ್ರದೇಶವಾದರೆ ಅವರುಗಳು ಏನು ಢೋಂಗಿ ಬಿಟ್ಟರೂ ಏನೂ ಬೇಸರವಾಗದೆ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಟೀಚರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೇ ಬುರುಡೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರ ಸಹವಾಸ ಬೇಡವೆನಿಸುತ್ತೆ.

ಕಾವೇರಿ ನದಿ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಪಕ್ಷಿಧಾಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ದೋಣಿ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಗೈಡು ಶ್ರೀಲಂಕದಿಂದ ಬರುವ ಡಾರ್ಟರ್ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅಂಟಾರ್ಕ್‌ಟಿಕಾ ಇಂದ ಬರುತ್ತೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ “ಓಹ್, ಹೌದಾ!” ಎಂದು ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಾನಲ್ಲ. ಕೇರಳದ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ರಾಜ ಮಹಾರಾಜರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸಿ “ಇದನ್ನು ಸಹಸ್ರ ಶತಮಾನಗಳ ಕೆಳಗೆ ಗವಿಜನ ಬರೆದದ್ದು, ಇದು ರಾಣಿ ಚಿಕ್ಕ ದೇಹ, ಇದು ರಾಜ – ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಿಯಿದೆ” ಎಂದರೆ ಅದು ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಕಥೆಯಷ್ಟೆ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು.

ಇಂಥಾ ಟೋಪಿ ಹಾಕುವ ದಿಗ್ದರ್ಶಕರು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನವನಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಸಫಾರಿ ವಾಹನದಲ್ಲಿ “ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅದೃಷ್ಟವಿರಬೇಕು, ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೆ ಅರಣ್ಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಜವಾಬ್ದಾರರಲ್ಲ” ಎಂದು ಓದಿದಾಗಲೇ ನಮಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು, ಇಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆ, ಆನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನೇನೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೂ ಆ ಅರಣ್ಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ದುರದೃಷ್ಟವೇನಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹುಲಿಯೋ ಸಿಂಗಳೀಕವೋ ಕಾಣಿಸೀತೆಂಬ ಆಶಾಕಿರಣವನ್ನು ಹೊತ್ತೇ ವಾಹನವನ್ನೇರಿದ್ದೆವು. ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮುವ್ವತ್ತು ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವು ಹೇರಳವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರ ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದರು, “ಇವೆಲ್ಲಾ ಏನಿಲ್ಲ, ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೀನಿ, ನೂರಾರು ಇರುತ್ತಿತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗಷ್ಟೇ.. ಹೊಡ್ಕೊಂಡ್ ತಿಂದ್ಬಿಟಿರ್ತಾರೆ ಬೋಳಿಮಕ್ಳು” ಎಂದು ಅರಣ್ಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯವರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು. ನೂರು ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೇನೇ ರೋಮಾಂಚನ! ಆ ಕಾಲ ಈಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಎರಡು ಆನೆ ಕಂಡಿತು, ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿ ಎಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಅಡಗಿಕೊಂಡೀತು ಎಂದರು ಒಬ್ಬರು. ವಾಹನದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹುಲಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ತವಕ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಹುಲಿಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಮಾತ್ರ! ಅದೂ ವಾಹನ ಚಾಲಕನ ಕಣ್ಣಿಗೇ ಕಂಡಿದ್ದು. "ನೋಡಿ, ಹುಲಿಯ ಸಂಸಾರವೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದೆ” ಎಂದು ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ಒಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು, ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತೊಂದು ಪುಟ್ಟದಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವು ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಮರಿ ಅಂತೆ! ವಾಹನ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿವೆಯಂತೆ! “ಶ್‌ಶ್‌ಶ್.. ಈಗ ತಾನೇ ಹೋದ ಹಾಗಿದೆ, ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಇರುತ್ತೆ, ಮೌನವಾಗಿರಿ” ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ. ಅರ್ಧ ತಾಸು ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ, ನಮ್ಮ ತಲೆಯೂ ಸುತ್ತಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿದು ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರಟ. ತಲಾ ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಕ್ಷೌರ!

ಮುನ್ನಾರ್‌ನ ಗೈಡು ಬಹಳ ಚುರುಕು. ಅರಣ್ಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೆಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆನೆ ಲದ್ದಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಬಳಿಕವೇ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ “ಶ್‌ಶ್” ಎಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನಿಡುತ್ತಾ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಎಂಟು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಗೂಬೆಯ ಹಾಗೆ ತಲೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾ ನಡೆದ. ನಮಗೂ ಹಾಗೇ ಮಾಡಲು ಆದೇಶಿಸಿದ. ಆ ಲದ್ದಿಯು ವಿಪರೀತ “ಫ್ರೆಶ್” ಆಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಅವನ ಹೇಳಿಕೆ. ಅದು ದಿಟವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಕೇರಳದ ಕಾಡಾನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಗುಟ್ಟಾಗಿಯೇ ವಿವರಿಸಿದ. ಅವನಿಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಆತಂಕವಿರದಿದ್ದರೂ ಭಯಗೊಂಡಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಕೊಂಚ ಭಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂಟಿ ಸಲಗ ಇಲ್ಲಿ ಎದುರು ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಪ್ಪಾ ಗತಿ ಎಂದು ಆತಂಕ. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಿ ಸದ್ದಾಗುತ್ತೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಲನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎತ್ತಿ ನೆಲಕ್ಕಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳು ನಮಗೇ ಭಾರವೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಇದೆಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಿಕ್‌ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವಪ್ಪಾ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಲಗವು ಎದುರು ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು - ಒಂಟಿ ಸಲಗ! ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಾವುತ ಕೂಡ ಇದ್ದ!

ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಗೈಡುಗಳ ಅವಷ್ಯವಿರುತ್ತಷ್ಟೆ, ಪಯಣಿಗರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪಯಣಿಗರು ತಮಗೆ ತಾವೇ ದಿಗ್ದರ್ಶಿಗಳು. ಆದರೂ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವವರು ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿ, ಸಂಶೋಧಕರ ವರದಿಗಳನ್ನೂ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಓದಿಕೊಂಡು ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದು ಅಪರೂಪ. ಹಂಪೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಆವರಣವೋ ರಾಬರ್ಟ್ ಸೀವೆಲ್ಲರ e ಠಿhಚಿಡಿgಚಿಚಿಖಿಚಿಟಿ eಒಠಿಚಿiಡಿ ಅನ್ನೋ ಓದಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಹಂಪೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆ. ನಿಜವಾದ ಪಯಣಿಗ ಇಂಥಾ ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪಯಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರವಾಸಿಗನು ಗೈಡುಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕಲ್ಲಿನ ರಥವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಇದನ್ನು ತೇರನ್ನೆಳೆಯಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನರಳಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ! ನರಸಿಂಹನನ್ನು ನೋಡಿ ಅದು ಉಗ್ರನರಸಿಂಹನೋ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನರಸಿಂಹನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನದೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ!!

ಬೇಲೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಬ್ಬ ಗೈಡಿನ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದು ತಲೆ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಶ್ರೀಕಾಂತ, ನಾನು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯ ಸುಶೃತ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಧಿಡೀರ್ ಎಂದು ಬೇಲೂರಿಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಅಂಥ ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿನ ದಿಗ್ದರ್ಶಿಯ ದೆಸೆಯಿಂದ. ನನಗೆ ಆ ಗೈಡಿನ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಶಂಕೆಯಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆತನ ವಿವರಣೆ ಬಹಳ ಹಾಸ್ಯಮಯವಾಗಿತ್ತು. "ಕೃಷ್ಣ ಅವರು ಗೋವರ್ಧನಗಿರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಿ” ಎಂದು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋದಾಗ “ಇವರು ಶಾಂತಲೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಇಲಾಖೆಯವರು ಇದೇ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತಮ್ಮ ಲೋಗೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಕೆ.ವಿ.ಅಯ್ಯರ್ ಅವರ ‘ಶಾಂತಲಾ’ ಪುಸ್ತಕ ನೆನಪಾಯಿತು. ಶಾಂತಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸಲಿಲ್ಲ. "ಶಾಂತಲೆಯವರು ಇಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದರು” ಎಂದು ‘ಮರ್ಯಾದೆ ಪೂರ್ವಕ’ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, “ಹಿರಣ್ಯ ಕಶ್ಯಪುರವರನ್ನು ನರಸಿಂಹನವರು ಹೊಸಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದ. “ಎಲಾ, ನರಸಿಂಹ ಹಿರಣ್ಯ ಕಶ್ಯಪುಗಳನ್ನು ಅವರು-ಇವರು ಎನ್ನುವವರನ್ನು ಈಗಲೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು” ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಪಟ್ಟೆವು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ “ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಕೆಯರು ನರ್ತನವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಕೃಷ್ಣ ಅವರು ಕೊಳಲನ್ನು ಊದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಕೋತಿಯವರು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೀರೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದಾಗ ಈ ಗೈಡಿನ ವಿನಯವಂತಿಕೆಗೆ ಮಾರು ಹೋದೆವು.

ಚಿತ್ರದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದರ ಬದಲು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್ ಅವರ ನಾಗರಹಾವು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವಂತೆ ರೋಸುಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿನ ಗೈಡೊಬ್ಬ. ಓಬವ್ವನ ಕಿಂಡಿಯಾಗಲೀ, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ ಕೊಳವಾಗಲೀ, ಇನ್ನೊಂದಾಗಲೀ ಮತ್ತೊಂದಾಗಲೀ ಈ ಗೈಡಿಗೆ ಮುಖ್ಯವೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಿ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಏಟುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ “ಆ ಕಾಲದ ಕುದುರೆಗಳು ಬಹಳ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟರೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೂ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದವು” ಎಂದುಬಿಟ್ಟ. ಬರೀ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನೇ ತೋರಿಸಿ ಆ ಕುದುರೆಗಳ ಬಲವರ್ಣನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಏನು ವಾದ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತೆ ಈ ಗೈಡಿನ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮ ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ದುರ್ಗದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಹಾವಿನ ಕೆತ್ತನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, “ಇದೇ ಹಾವನ್ನು ನಾಗರ ಹಾವು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಹಾವಿನ ದ್ವೇಷ’ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಅಣ್ಣ ಹಾಡುವಾಗ ತೋರಿಸಿರೋದು” ಎಂದದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಗಳಿಗೆ ಗಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ, “ಈ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲೇನೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ‘ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ವೀರ ರಮಣಿಯ’ ಹಾಡು ಹಾಡಿದ್ದು” ಎಂದೋ, ಇದೇ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದೆ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಂದೋ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಓಬವ್ವನ ಕಿಂಡಿಯ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ‘ಇಲ್ಲೇ ಜಯಂತಿ ಒನಕೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೊಂದಿದ್ದು’ ಎಂದ. ನಾವು “ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಸರ್” ಎಂದು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾವೇ ದುರ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆವು.

ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಗೈಡುಗಳು ಟೋಪಿ ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮರು. ಇವರುಗಳು ಡ್ರೈವರುಗಳ ಜೊತೆ ಕೈಗೂಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ತಿರುಗಾಡಲು ಯಾವುದಾದರೂ ಕಾರನ್ನೋ ಜೀಪನ್ನೋ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆವೆಂದರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಅದು ನೋಡಿ, ಇದು ನೋಡಿ, ಗೈಡುಗಳು ಸಿಗ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಿತ್ರರ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಗೈಡುಗಳ ಫೀಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇವರದೂ ಪಾಲಿರುತ್ತಲ್ಲಾ!

ಫತೇಪುರ್ ಸಿಖ್ರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಒಬ್ಬ ಕಾಲೇಜು ಓದುವ ಹುಡುಗ ಬಂದು ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ‘ನಾಗರ ಹಾವು’ ಕಥೆಯಂತೆಯೇ ಮುಘಲ್-ಎ-ಆಜ಼ಾಮ್ ಕಥೆ ಒದರಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಲು ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ದಂಡ ತೆರಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದರೆ ನೂರು ರುಪಾಯಿಯೊಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು!

ತಾಜ ಮಹಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಭವ್ಯ ಕಟ್ಟಡ. ಬರಿಯ ಕಟ್ಟಡವಲ್ಲ, ಪ್ರೇಮಸೌಧ. ಇಡೀ ತಾಜಮಹಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಗೈಡು ಹೇಳಿದ್ದು what a beautiful structure, see this” ಎಂದಷ್ಟೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಅವನು this is beautiful ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ತಾಜಮಹಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಗೈಡಿನಿಂದ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ತಿಳಿಯಬೇಕೇ? ನಮಗೆ ತಾಜಮಹಲಿನಲ್ಲಿ ಗೈಡು ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಅದರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು. ಅವರುಗಳು ತಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಶಾಹ್ ಜಹಾನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಟೋಪಿ ಹಾಕಿ ಕಳಿಸುವ ಹುನ್ನಾರ ಕೆಲವರದು. ಆದರೆ ಅನೇಕ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ನಮ್ಮಂತೆ ಮೂಢರಲ್ಲ. ಅವರು ಸಾಕಷ್ಟು ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥಾ ತಿಳಿಗೇಡಿ ಗೈಡುಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಇದೇ ರೀತಿ ಅವರನ್ನು ಬೈದು ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾಜಮಹಲನ್ನು ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಲ್ಲ!

ಮಥುರಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಯಾಕಾದರೂ ಬಂದೆವೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಗೈಡುಗಳು. ಬೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದ ಗೈಡು ‘ರಾತ್ರಿಯ ವೇಳೆ ಈ ತುಳಸೀ ಗಿಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಗೋಪಿಕೆಯಾರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಕೃಷ್ಣ ಬರುತ್ತಾನೆ, ಕೊಳಲನ್ನೂದುತ್ತಾನೆ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ’ ಎಂದು ಬುರುಡೆ ಡುತ್ತಾನೆ. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ದರೋಡೆಕೋರರು ಪುರೋಹಿತರ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ, ಕುತ್ತಿಗೆ ಪm ಹಿಡಿದು ಹಣ ಕೀಳುತ್ತಾರೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೂ ಏನಲ್ಲಾ ಅಂದರೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಿರಬಹುದು, ಹಣ ಕೊಟ್ಟವರ ಹೆಸರುಗಳಂತೆ ಅವು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಶಿಲ್ಪಕಲೆಯಿದ್ದಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೂ ಹೆಸರುಗಳೇ. ಇಂಥಾ ದರೋಡೆಗೆ ಗುರಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲಿನ ದಿಗ್ದರ್ಶಿಗಳದ್ದು. ದರೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾಲನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ!!

ದಕ್ಷಿಣಭಾರತದ ಗೈಡುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಗ್ಗ. ಒಂದು ಗಂಟೆಗೆ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿಯಿಲ್ಲದೆ ಉತ್ತರಭಾರತದ ಗೈಡುಗಳು ಹತ್ತಿರವೂ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಗೈಡುಗಳು ಜೊತೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅನೇಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮೂಲಭೂತ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುವವರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಿಂಚಿತ್ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾದರೂ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನೇ ನಮ್ಮ ಗೈಡಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರಬ್ಧ.

ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಗೈಡಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವನೇ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯವೋ, ಅದೃಷ್ಟವೋ ಏನೋ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸಿ ಹೇಳುವುದೋ, ಹಣ ಕೀಳಲು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದೋ ಮಾಡಿಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸದಿದ್ದರೂ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರನ್ನು ಗಳಿಸಿಲ್ಲವೆಂಬ ತೃಪ್ತಿಯಿದೆ. ಸಾಹಸದ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೈಡಿನ ಅವಷ್ಯಕತೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಚಾರಣ ಮಾಡುವಾಗಲಂತೂ ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತವರೊಬ್ಬರು ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರೇ ಗೈಡು. ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗಳು ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ನನ್ನಂಥವರ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾರಾದ್ದರಿಂದ ಅಂಥವರಿಗೆ ನಾನು ಗೈಡಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೆ ಚಾರಣದ ಗೈಡು ನಾನಾಗಿದ್ದಾಗ, ನನಗೂ ಹಲವು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಗೈಡುಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಲಿಗೆರೆಯ ಸೋಲಿಗ ಗಿರಿಮಾದ, ಬಾಣತಿಮಾರಿಯ ನಾಗ, ತಡಿಯಾಂಡಮೋಳಿನ ಚಂಗಪ್ಪ - ಹೀಗೆ. ಇವರುಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯರಾದ್ದರಿಂದ ಜಾಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನೂ, ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ, ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾತುರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಸೋಲಿಗರ ಗಿರಿಮಾದನು ಒಮ್ಮೆ ಮುತ್ತತ್ತಿಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚಾರಣದ ಹಾದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ, “ಆನೇನೋ ಕರಡೀನೋ ಎದುರು ಬಂದ್ಬಿಟ್ರೆ ಏನ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ?” ಅಂತ, ಅದಕ್ಕವನು ಎಂಥಾ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟನೆಂದರೆ ನಾನು ಮರುಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಮಾಡದೆ ಅವನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ್ದೆ. “ನೋಡಿ ಸಾ, ಕಲ್ಡಿ ಬಂದ್ರೆ, ಆನೇ ಬಂದ್ರೆ ಅವು ಏನ್ ಮಾಡ್ತದೆ ಅಂತ ನಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ, ಓಡ್ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟೋ ಬಚ್ಚಿಟ್ಕೊಂಡೋ ತಪ್ಸ್ಕೊತೀವಿ, ಆದ್ರೆ ಮನ್ಸ ಬಂದ್ರೆ ಅವ್ನು ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ” ಎಂದಿದ್ದ!

ಅನೇಕ ದಿಗ್ದರ್ಶಿಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸುವವರೇ. ಅಂಥವರು ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವವರಲ್ಲ!

-ಅ

ಕನಸು ಕಾಣುವ ಹೃದಯ

2011-03-30T10:30:00.000+05:30

ಹುಲ್ಲ ರಾಶಿ, ಹೂವ ಮೆತ್ತೆ
ಒಂದೆಯಲ್ಲವೇನು ಮತ್ತೆ
ಕನಸು ಕಾಣೊ ಹೃದಯಕೆ?
ಬಿಸಿಲ ಝಳವು, ಪ್ರಿಯನ ಮುತ್ತು
ಏನು ಭೇದ ಯಾವ ಹೊತ್ತು
ಮನದ ಸೂರ್ಯನುದಯಕೆ?

ಬೀಸುಗಾಳಿ, ಭಾವಗೀತ
ಎರಡು ಕೂಡ ಬಗೆಯತೀತ
ಮೈ ಚೆಲ್ಲಿರೆ ಸ್ಪರ್ಶಕೆ.
ನೆಲದ ಕಂಪು, ಹೂವ ಘಮವು
ಎಲ್ಲವೀಗ ಒಂದೆ ಸಮವು
ನಿನ್ನಪ್ಪುಗೆ ವರ್ಷಕೆ.

ಮೈಯ್ಯ ವಸ್ತ್ರ, ಮುಗಿಲ ಚಿತ್ರ
ರೀತಿಯೊಂದೆ - ನೆಪಕೆ ಮಾತ್ರ
ಕರಗುವುದಿವು ಚಣದಲಿ.
ಬುವಿಯ ನೆಲವೊ, ದಿವದ ನೆಲೆಯೊ
ರೂಪವೊಂದೆಯಾದ ಕಲೆಯೊ
ನಿನ್ನೊಳೆನ್ನ ಋಣದಲಿ.

-ಅ
22.03.2011
1PM

ಅಜ್ಜಿಯ ಯೋಚನೆ

2011-03-28T11:45:00.000+05:30

ನೂರು ದಾಟಿದ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಊರ ಬಸ್ಸಿನ ಯೋಚನೆ.
ಹತ್ತು ಹೊಡೆದರೂ ಬಾರದ "ಬಸ್ಸೇನಾಯಿತೊ ಕಾಣೆ."
ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯು ಅಜ್ಜಿಗೆ.

"ಊಟ ಮಾಡಲಿ ಹೇಗೆ, ಬಸ್ಸು ಬಾರದೆ ಇದ್ದರೆ?"
ಎಂದು ಕೇಳದೇ ಇದ್ದರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯಕ್ತ.
ಮರುಘಳಿಗೆಯೇ ಊಟದಲ್ಲಿ ಸಕ್ತ.

ಹಗಲೆಲ್ಲ ಹೂಕಟ್ಟಿ - ಕಟ್ಟಿ, ಕಟ್ಟಿ, ಕಟ್ಟಿ
ಏಕಾಂಗಿ ಅಳಗುಳಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು
ದಣಿದ ನೂರು ದಾಟಿದ ಅಜ್ಜಿಯ
ದಿನದಿರುಳ ಮಿತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲೆಂಬ ವಿರಾಗ ಚಿಂತೆ?
ಕೇಳುವಳು "ನಾಳೆಯಲ್ಲವೆ ಕೇರಳಾಪುರದಲ್ಲಿ ಸಂತೆ?"

ನೂರು ದಾಟಿದ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನಿರುವುದು ಯೋಚನೆ?
ಮಲಗುವ ಹೊತ್ತು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ -
ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನ ದಯದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾವಿನ ಯಾಚನೆ.

ಮರುದಿನ ಎದ್ದು
ಹೂ ಕಟ್ಟಿ - ಕಟ್ಟಿ, ಕಟ್ಟಿ, ಕಟ್ಟಿ
ಅಳಗುಳಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು
ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾದು
ಗೊಜ್ಜನ್ನು ಮೆಲ್ಲುವ
"ಕರ್ಮ"ಯೋಗಿಗೆ ಇನ್ಯಾವ ಯೋಚನೆ?

-ಅ
28.03.2011
11.45AM

ರಾತ್ ಕಲೀ ಏಕ್ ಖ್ವಾಬ್ ಮೇ...

2011-03-21T15:05:00.000+05:30

ಆಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಲೋಸಪ್ ಅಂತಾಕ್ಷರೀ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. "ರ" ಅಕ್ಷರ ಬಂದಿತೆಂದರೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮೊದಲ ಹಾಡೇ ರಾತ್ ಕಲೀ ಏಕ್ ಖ್ವಾಬ್ ಮೇ ಆಯೀ.... ಆ ಹಾಡನ್ನು ಆಗ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೆನೇ ವಿನಾ ಕಿಶೋರ್ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲು ಎರಡು ವರ್ಷ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಬ್ಬಾಹ್, ಅಷ್ಟು ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಹಾಡು ಇನ್ನೊಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿ ಹಾಡಿರುವ ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರರ ಶಕ್ತಿ ಎಂಥದ್ದಪ್ಪ ಎಂದರೆ, ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸುಂದರ ಹೂದೋಟವನ್ನೂ, ಅಪ್ರತಿಮ ಚೆಲುವೆಯನ್ನೂ, ಅವಳನ್ನು ಕುರಿತು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುಂದರನನ್ನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲರು. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೆರಡು ವರ್ಷವಾದಮೇಲೆ ಆ ಹಾಡಿನ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿದೆ. ಯಾಕಾದರೂ ನೋಡಿದೆನೋ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾರೋ ಅರ್ಚನ ಅಂತೆ, ರಾತ್ ಕಲೀ ಎಂದರೆ ಹೀಗಾ ಇರೋದು ಎನ್ನಿಸಿತು. ಇನ್ಯಾರೋ ನವೀನ್ ನಿಶ್ಚಲ್ ಅಂತೆ - ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ನೋಟ್ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಹಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಹಾಡಿನ ದೃಶ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇಂಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಅರ್ಚನಾ ಕಥೆ ಏನಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನವೀನ್ ನಿಶ್ಚಲ್ ಕಥೆಯಂತೂ ಆತನ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಹೀಗೇ ಆಯಿತೇನೋ.

ರಾಜೇಶ್ ಖನ್ನಾರಂತ ಬೃಹತ್ ಪರ್ವತ ಇದ್ದ ಕಾಲ ಅದು. ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ಎಂಬ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಈ ಪರ್ವತವೇ ಅಲ್ಲಾಡಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಯಿತಷ್ಟೆ. ಇನ್ನು ನವೀನ್ ನಿಶ್ಚಲ್ ಈ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲು ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಆದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ರಾತ್ ಕಲೀನೋ, ತುಮ್ ಜೋ ಮಿಲ್ ಗಯೇ ಹೋ...ನೋ, ನೀಡಿದರು ನವೀನ್ ನಿಶ್ಚಲ್. ಅದು ಕಿಶೋರ್, ರಫಿಗಳಿಂದ ಹಿಟ್ ಆಯಿತೆಂದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇವರೇನೂ ಪ್ರತಿಭೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯೇನೆಂಬುದು ಬಾಲಿವುಡ್ ಕಾಲಿಂಗ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಪ್ರತಿಭೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವರ ದುರದೃಷ್ಟದ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಊಹಿಸಬಲ್ಲರು. ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ದೇಖ್ ಭಾಯ್ ದೇಖ್ ಧಾರಾವಾಹಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದವರು ನವೀನ್ ನಿಶ್ಚಲರಿಗೆ ಪ್ರತಿಭೆಯಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಹೇಳಿಯಾರು!

ಮೊನ್ನೆ ನವೀನ್ ನಿಶ್ಚಲ್ ಅವರು ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರಂತೆ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು.

ಅವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಈ ವೀಡಿಯೋ..

-ಅ
21.03.2011
3PM

ಶ್ರೀ

2011-03-17T12:32:00.003+05:30

ಮುಗಿಲಂಚಿನಲ್ಲಿ
ಕಿರುಬಯಕೆಯೆಂಬ
ಗೆರೆಯೆಳೆದ ಚಿತ್ರ-
ವಾಗಸದ ತುಂಬ
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ.

ಎವೆಯೊಳಗೆ ವಿಶ್ವ-
ವಡಗಿಹ ರಹಸ್ಯ
ಅದೆ ಬೆಳಗುತಿರುವ
ರವಿ ಶಶಿಯ ದೃಶ್ಯ?
ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಚೆಲುವಿನಾಸ್ಯ!

ಕರಿಮುಗಿಲಿನಿಂದ
ಬುವಿಗಿಳಿದ ವರ್ಷ
ಒಳರತ್ನವನ್ನು
ಹೊರ ತೆಗೆದ ಹರ್ಷ
ಇರುತಿರಲಿ ಸತತ ಸ್ಪರ್ಶ.

ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ
ಮೂಡಿರಲು ಸವಿತೆ
ನೀಗಿಸಲು ಬಾಳ
ಬೆಳಕಿನಾ ಕೊರತೆ
ಹೊತ್ತಿಸುತ ಕನಸ ಹಣತೆ

ಮರೆಯಾದ ಮಾಯೆ
ಬೆರೆಯುವಳೆ ನಾಳೆ?
ಸಿರಿಯೊಂದು ಛಾಯೆ
ಅರಿಯುವುದೆ ಬಾಳೆ?
ಬಾಳೇನು? ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆ!

-ಅ
08.03.2011
7PM

ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗು

2011-03-08T12:03:00.003+05:30

ಎದುರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದವು
ಪಂಜರದೊಳಗೆ ಕೂತು
ಇಂದು ಮುಂಜಾನೆ.

ಬೆಳಗಾಯಿತೆಂಬ ಹರ್ಷವೇ?
ಬೇಸಿಗೆಯ ತಂಗಾಳಿಯ ಆನಂದವೇ?
ಪಕ್ಕದ ಪಂಜರದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಗಾತಿಯ ಆಸೆಯೇ?
ಹೊಂಚುಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಬೆಕ್ಕಿನ ಭೀತಿಯೇ?
ಏಕೆ ಕೂಗುತ್ತಿವೆ ಈ ಪಕ್ಷಿಗಳು -
ಪಂಜರದೊಳಗೆ?

ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ
ಆ ಪಂಜರದೊಡೆಯ - ಚಡ್ಡಿಯ ಹುಡುಗ.
ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗಿನಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತು:
"ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಿಟ್ಟು
ಏನೋ ನಿನ್ನ ತಲೆಹರಟೆ?"
ನನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗಿನಿಂದಲೂ ಒಂದು ಕರೆ ಕೇಳಿಸಿತು :
"...................."

ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕೂಗುತ್ತಿವೆ
ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಂಜರಗಳೊಳಗಿನಿಂದ.
ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಬರಿ ಶಬ್ದ
ಹಾರಿ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲ ಸ್ತಬ್ಧ.

- ಅ
08.03.2011
12 PM

ಟಿಂಕಲ್, ನಾನು ಮತ್ತು ಅಂಕಲ್ ಪೈ

2011-02-25T14:43:00.007+05:30

ನಾನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೇನೂ ಓದಿಕೊಂಡು ಬಂದವನಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ್ದು ಸಾಹಿತ್ಯವಲ್ಲ. ಕಾಮಿಕ್‍ಗಳು. ಇಂದ್ರಜಾಲ ಮತ್ತು ಟಿಂಕಲ್. ಇಂದ್ರಜಾಲದ ಲೀ ಫಾಕ್ ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದರೆ, ಟಿಂಕಲ್ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಕಲ್ಪನೆಯ ಲೋಕವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು.

ಕಾಲಿಯಾ ದಿ ಕ್ರೋ ಎಂಬ ಸರಣಿಯು ಮೊಸಲೆಯಂತಹ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು "ಕ್ರೂರ" ಮೃಗ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು. ಟೋಪಿ ಧರಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಶಿಕಾರಿ ಶಂಭುವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಕುತಂತ್ರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲವೂ ತಂತ್ರಿಯ ನೆನಪಾಗದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪೆದ್ದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ "ಅಯ್ಯೋ ಸುಪಂಡಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ" ಎಂದು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೋ. ದಡ್ಡನನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಪಂಡಿಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಬುದ್ಧಿವಂತನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲವೂ ಹೋಡ್ಜಾ ನೆನಪಾಗುವುದು ಸತ್ಯ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪರ್ಣಿಕಾ "ನಂಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತು, ಇದು ಗೊತ್ತು" ಎಂದಾಗ "chamataka knows everything!" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. (ಡೂಬ್ ಡೂಬಿನ ಡೈಲಾಗು). ವಿಜಯಾ ಅಂತೂ ತನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ನಾಯಿಗೆ ಕೀಚು ಎಂದೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಕೀಚು ನನಗೂ ಮುದ್ದಿನವನೇ ಆಗಿದ್ದ, ಬಡ್ಡಿ ಮಗ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸರಣಿಗಳಿಗೂ illustrationsನ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಅಂಕಲ್ ಪೈ ಅವರದು. ಜೊತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಪತ್ರ ಬರೆದು ಅಂಕಲ್ ಪೈ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಉತ್ತರ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೂ ಇದ್ದರು.

ಈ ಎಲ್ಲ ಫ್ಯಾಂಟಸಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಷಯಗಳು, ಚಿತ್ರಗಳು, ವಿವರಣೆಗಳು ಶಾಲೆಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಟ್ಟಿವೆ. ಇಂದಿಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಟಿಂಕಲ್‍ಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ "ಅಮರ ಚಿತ್ರ ಕಥಾ"ದ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಕಾಮಿಕ್ಕುಗಳು ಈಗಲೂ ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಬುದ್ಧನ ಕಥೆ, ಮಹಾಭಾರತ (ಇದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸರಣಿ), ಕರಡಿಯ ಕಥೆಗಳು, ಪುರಾಣದ ಕಥೆಗಳು - ಎಷ್ಟು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು! ಓದಲು ಬಾರದೇ ಇದ್ದ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅಮರ ಚಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು "ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" - ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ!

ಇಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ (ನಮ್ಮ - ನನ್ನ ಮತ್ತು ವಿಜಯಳ) ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಟಿಂಕಲ್‍ಗೆ ಸ್ಥಾನ ದೊರಕಿದೆ. ಇದರ ಕರ್ತೃ ಅಂಕಲ್ ಪೈ ಈ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಮಿಂಚಿದರು. ಇವರು ಕರ್ನಾಟಕದವರು ಎಂದು ಇವತ್ತೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ನನಗೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಇವರು ಯಾವ ಊರಿನವರು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲೂ ಸಹ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದಾಗ ತಿಳಿಯಿತು. ಮುಂಬರುವ ಟಿಂಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನಾದರೂ ಕಾಣಬಹುದೆಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ.

ಲಾಂಗ್ ಲಿವ್ ಅಂಕಲ್ ಪೈ.

-ಅ
25.02.2011
3PM

ಸ್ಪರ್ಧಾಂ ತ್ಯಜತ

2011-02-18T12:52:00.002+05:30

ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸಲ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಂತು. ಯಾಕಾದರೂ ಬಂತೋ ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮುಗಿದಾಗಲೂ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಮೊದಲಿಗೆ ಇಂಟರ್ ಸ್ಕೂಲ್ "ಫೋಟೋ ಶೂಟ್" ಸ್ಪರ್ಧೆ - ಮಕ್ಕಳು ತೆಗೆದ ವರ್ಣ ಚಿತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನು ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿ, ಕೊಲಾಜ್ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಷನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ! ಕೆಲವರಂತೂ ಬಹಳ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್ ಆಗೇ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದರು. ಇವರೇನು ಹೈಸ್ಕೂಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೋ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾ ಎಡಿಟರ‍್-ಗಳೋ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿ ನನ್ನೊಡನೆ ತೀರ್ಪುಗಾರರಾದ ಉಳಿದವರಿಗೂ ಬರದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಮೂರು ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನೇನೋ ಕೊಟ್ಟೆವು.

ಕಳೆದ ವಾರವಷ್ಟೆ ’ಯೋಗ’ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗಿ ಹುಚ್ಚನಾಗುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ. ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಸನದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಒಂದನೆಯ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜಡ್ಜ್ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಚಕ್ರಾಸನವನ್ನು ಚಕ್ರಕ್ಕಿಂತ ಗುಂಡಗೆ ಹಾಕಲು ಸಮರ್ಥರು - ಎಲ್ಲರೂ! ವೃಕ್ಷಾಸನಕ್ಕೆ ವೃಕ್ಷವೇ ನಾಚಬೇಕು! ರಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಮೃದುವಾದ ಮೂಳೆಗಳುಳ್ಳ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯೋಗ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಟ್ಟಿರುವುದೇ ತಪ್ಪೆಂದು ತೀರ್ಪು ಕೊಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತೀರ್ಪುಗಾರರಿದ್ದುದರಿಂದ ಯಾವ ಯಾವ ಆಸನಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕುರಿತು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಭಾಷಣವನ್ನು ಮಾಡಿ ನಂತರ ಮೂರು ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡುವುದೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ವಿಧಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರ ಭಾಷಣ ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾಯಿತೋ ಪತಂಜಲಿಯೇ ಬಲ್ಲ.

ನಿನ್ನೆ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗಿ "ಸ್ಪರ್ಧಾಂ ತ್ಯಜತ" ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಮಕ್ಕಳೇನೂ ಸೊಗಸಾಗಿ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹಾಡಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ನಾನು ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗಲು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಮೂರಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಾಯ ಎಂಬಂತೆ ನನಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. Better late than never.

.....................................................................................

ಇನ್ನೊಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಆರಂಭವಾಗಲಿದೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರಗತಿಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೂ ಸಹ ಮಾರ್ಚಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆಯ ರೀತಿಯು ಬಹಳ ಬದಲಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಇಳಿಮುಖವಾಗಿರುವುದು ದುರಂತ.

ಅನೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇಲಾಖೆಗಳು rank ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಅಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು ನನ್ನ ನಿಲುವು. ಸಿ.ಬಿ.ಎಸ್.ಈ. ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ನೂಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಐ.ಸಿ.ಎಸ್.ಈ. ಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ.

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಲವತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪಾಸಾದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು "ನನಗೆ computing aptitude ಇರೋದು ಇಷ್ಟೇ ಸರ್, ಏನು ಮಾಡೋದು?" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ! "ಅದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ನೀನಲ್ಲಮ್ಮ, ನಾನು!" ಎಂದು ಗದರದೆ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು (ಪೋಷಕರು, ಶಿಕ್ಷಕರು) ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ comfort ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಹೇಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವುದೆಂದು ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕ್ರೀಡಾಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯನ್ನು academicsನಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಾಸಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪಠ್ಯೇತರ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವನೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸೋತವರಿಗೆ ಬೇರೆಯವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲು "ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಬಹುಮಾನವಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪರಿಪಾಠವುಂಟಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಮಕ್ಕಳೇ ಈ ಮಾತನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "Participation is important, sir, not the prize!" ಎಂದು. ಆದರೆ ಈ ಪಾರ್ಟಿಸಿಪೇಷನ್ನು ಪ್ರೈಜ಼ಿಗಿಂತ ಯಾವಾಗ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತೆಂದರೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ!

ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಗೆಲ್ಲಲು ಅವರನ್ನು ತಯ್ಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು. ನೀನು ಭಾಗವಹಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಪೀಡನೆಯನ್ನು ತುಂಬಬಾರದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಕುರಿಮಂದೆಯ ಗುಂಪನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತಷ್ಟೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈಗಾಗಲೇ ಇಂಥ ದೊಡ್ಡ ಮಂದೆಯು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಆ ಗುಂಪಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತೇವಷ್ಟೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ Rat-race ಎಂಬ ಪದದ ಬಳಕೆಯುಂಟು. ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಓಡುವ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವೇನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ವೀರ್ಯಾಣು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯು ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಇರುತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. Struggle for the existence - Survival of the fittest ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ಮಂತ್ರ. ಸ್ಪರ್ಧೆಯು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ. ಸ್ಪರ್ಧೆಯು ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ. ಸ್ಪರ್ಧೆಯು ಅಗತ್ಯ.

ಆದರೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗುವ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಶತ್ರುವಿಗೂ ಬೇಡಪ್ಪ!

-ಅ
19.02.2011
11.45AM

ಸತ್ಯಮಿತಿ - ಅರ್ಜುನ

2011-02-10T10:25:00.002+05:30

ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಬರೀತೀಯ, ನನ್ನಂಥೋರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಅರ್ಥ ಆಗಲ್ಲ ಕಣಯ್ಯಾ ಅಂತ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂತೂ ಈಗ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ’ಪ್ರಾರಬ್ಧ’ವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸಂಧಿ-ಸಮಾಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯೋಗ ಬೇರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ - ವ್ಯಾಕರಣ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಥರ! ಸತ್ಯಮ್+ಇತಿ ಎಂದೋ, ಸತ್ಯದ ಮಿತಿ ಎಂದೋ ಅದು ಹೇಗೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತೆ ಎಂದು ಅವನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವ ಹಾಗೆ, ಆ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಅಲಂಕಾರವನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಾರಬ್ಧದ ಮೂಲಕ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾನೆ.

"ನಿನ್ನ ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಕಣಯ್ಯಾ!" ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನದ ಯೋಚನೆಗಳಿಗಿಂತ ನಿರೂಪಣೆಯ ಯೋಚನೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. "ತೇಗದ" ಮೇಜು ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಕಂಸದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಯೇ ಸಾಕು ಇನ್ನೂ ಓದಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಲು. ಹಾಸ್ಯವು ಸತ್ಯಮಿತಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ಯದೇ ಇರುವಂತೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಿ ಬರೆಯುವ ಚಾಣಾಕ್ಷತನವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದೇ ಇರಲಿ.

ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್ ಕಣಯ್ಯಾ.. ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರು. ಸತ್ಯಮಿತಿ!

-ಅ
10.02.2011
10.45AM

ಶಿಕ್ಷಕಾರಕ್ಷಕ

2011-02-08T12:13:00.005+05:30

"ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೇನು ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಆರಂಭವೇ ಆಗುತ್ತೆ." ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಸಿಗ್ನಲ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿಂತೆ. ಬಿಳಿ ಶರ್ಟು, ಕಾಖಿ ಪ್ಯಾಂಟು ತೊಟ್ಟ ಸಂಚಾರಿ ಪೋಲೀಸ್ ಒಬ್ಬರು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಬೈಕಿನವನ ಮೇಲೆ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನು ಕೆಂಪು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಹೋದನಂತೆ. ಆಮೇಲೆ ಈ ಪೋಲೀಸಿನವನನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ, ತನಗಾಗಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪೋಲೀಸಿನವನಿಗಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಹಿಂದೆ ಬಂದನಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ಪೋಲೀಸು. ಈ ಬೈಕಿನವನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಲೇ "ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ, ಇಲ್ಲಾಂದಿದ್ರೆ ಹೊರಟುಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ಸುಮ್ನೆ ರೇಗಾಡ್ಬೇಡಿ. ಕೇಸ್ ಹಾಕೋ ಹಾಗಿದ್ರೆ ಹಾಕಿ, ಏನ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು" ಎಂದು ಹೇಳಿದ.

ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ರೇಗಿದರೆ, ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಿದರೆ, "ಯಾಕಯ್ಯಾ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡ್ತೀಯ?" ಎಂದರೆ, ಶಿಕ್ಷಕನ ಪಾಡೂ ಅದೇ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಶಾಲೆಯ ಆರಂಭದ ವೇಳೆ ಹಾಗೂ ಮುಗಿವ ವೇಳೆ ಟೀಚರುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಅಕ್ಷರಶಃ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲೀಸರೇ. ಮಕ್ಕಳು ಸಾಲಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕು, ಹೋಗದೇ ಇರುವವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಬೇಕೆಂದೆನಿಸುತ್ತೆ, ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಲೈನಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುವುದಾಗಲೀ, ಒಬ್ಬರೊನ್ನಬ್ಬರು ತಳ್ಳುವುದಾಗಲೀ, ಒದೆಯುವುದಾಗಲೀ, ಜಗಳವಾಡುವುದಾಗಲೀ ಅಪರಾಧ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೋದಾಗ ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಮಕ್ಕಳ ದಟ್ಟಣೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದರಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳಿಸಬೇಕು - ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮತ್ತು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕಮ್ ಕ್ರೈಮ್ ಆರಕ್ಷಕನೇ ಶಿಕ್ಷಕ.

ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರನ್ನು "ಡಿಸಿಪ್ಲಿನ್"ನಿಂದ ಕೂರಿಸುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ, ಪ್ರಯಾಸದ ಕೆಲಸ. ನನ್ನಂಥವನು ಸಿಕ್ಕರೆ - ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕರೆ - ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗಲಾಟೆ ಹಬ್ಬ. ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನವನು ಬೋರ್ಡಿನ ಬಂದು "ಸರ್ ಇದೇನು, ಅದೇನು.." ಎನ್ನಲು ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ "ಸಾಆಆಆರ್.. ಇವಳು ಹೊಡೆದಳು" ಎನ್ನುತಾನೆ. ನಾನು "ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಮಾಡಬಾರದು" ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬಳು ನಿಂತು "ಸಾರ್, ಸುಮುಖ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ.." ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಿಂತ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಯಾವ ಟೀಚರ್ರು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಮಾತು ಯಾರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವ ಟೀಚರಿನ ಕ್ಲಾಸು ನಿಃಶಬ್ದವಾಗಿಯೂ, ತರಲೆರಹಿತವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತೋ ಆ ಟೀಚರಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶಹಭಾಸ್‍ಗಿರಿ. ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹಿರಿಯರೋ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರೋ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮಾರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ್ದಾರೆ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು - so far. ನಾನು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕಾದರೂ ಆರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಸಹ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಒದಗಿ ಬಂದಿದೆಯಷ್ಟೇ ವಿನಾ, ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು "ಪರಧರ್ಮೋ ಭಯಾವಹಃ" ಎಂದೇ ಇದ್ದೇನೆ.

ಪರೀಕ್ಷೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆನೆಂದು ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದೆನಷ್ಟೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಂತೂ ಪೋಲೀಸ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಬೇಡಿಕೆ. ಅನೇಕ ಸಲ ಅನುಮಾನದ ಮೇರೆಗೇ ಎಷ್ಟೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಆರೋಪಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಪೆನ್ ಪೌಚಿನಲ್ಲಿ, ಜಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಲ್ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ, ಒಳ ಉಡುಪುಗಳಲ್ಲಿ ಚೀಟಿಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಕಾಪಿ ಹೊಡೆದು ಪಾರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ಯಾರೋ ಪೆನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು ಎಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗುವವನು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಎರೇಸರ್ ಕೇಳಲು ಹೋದವನು ಆರಕ್ಷಕನಿಂದ ಬೈಗುಳವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಬಹುದೋ ಅಷ್ಟು ತಪ್ಪದೇ ಚಲಾಯಿಸಲು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕೊಠಡಿಯೇ ಸೂಕ್ತ ಜಾಗ. ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ.

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಏನಾದರೂ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳ ಪರವಾನಗಿ, ಒತ್ತಡ, ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಲುಕಿರುವುದರಿಂದ ಆರಕ್ಷಕನಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೂ ಬಹಳ ಸಾಮ್ಯವೆಂದು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು.

ಇಷ್ಟು ಯೋಚನೆಗಳು ತಲೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ ವೇಳೆಗೆ ಹಸಿರು ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. ಆರಕ್ಷಕನು ಶಿಕ್ಷಕನಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ರೇಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ನಾನು ನಗುತ್ತಲೇ, "ನಾನೂ ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೇನೇ.." ಎಂದು ಗಾಡಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದೆ.

-ಅ
08.02.2011
4PM

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ಸಂಜೆ

2011-01-17T15:47:00.002+05:30

ಕತ್ತಲೆಗವಿಯಿತು ಹೊಸ ವರ್ಷದಲಿ
ಹಳೆಯ ನಿಯಮದಂತೆ.
ಕಪ್ಪಡರುತ್ತಿದೆ ಹೊಸ ಬಾನಿನಲಿ
ಮುಗಿದ ಯಾಮದಂತೆ.

ಹೊಸ ಗಾಳಿಯೊ ಹಳೆ ಸದ್ದನೆ ತರುತಿದೆ
ದೂರ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ.
ಹಳೆ ದನಿ "ಹೊಸತೇನಿಲ್ಲವೊ" ಎನುತಿದೆ
ಘೋರ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ.

ಕಪ್ಪೆಂದಿಗೆ ತಾನ್ ಕಳಚುವುದು?
ಹೊಸ ಬೆಳಕೆಂದಿಗೆ ಮೂಡುವುದು?
ಹಳೆ ಬೇರಿನ ಹಿರಿ ವೃಕ್ಷದ ಮೈಯ್ಯಲಿ
ಹೊಸ ಹಸಿರೆಂದಿಗೆ ಚಿಗುರುವುದು?
ಪ್ರೀತಿಯು ಭೀತಿಯ ನುಂಗಿದ ಒಡನೆಯೆ
ಹೊಸ ಹಕ್ಕಿಯು ತಾ ಹಾಡುವುದು!

-ಅ
01.01.2011
6.45PM

ಪ್ರಣತಿಯಿಂದ ಪ್ರಬಂಧ ಸ್ಪರ್ಧೆ

2010-12-08T19:27:00.002+05:30

ಪ್ರಶ್ನೆ ೧. ವಿಷಯ ಏನು?

ಉ. ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನ

ಪ್ರಶ್ನೆ ೨. ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬಹುದು?

ಉ. ಕಾಲೇಜು ವಿದಾರ್ಥಿಗಳು.

ಪ್ರಶ್ನೆ ೩. ಎಷ್ಟು ಬರೆಯಬೇಕು?

ಉ. ಎರಡು ಸಾವಿರ ಪದಗಳನ್ನು ಮೀರದಷ್ಟು.

ಪ್ರಶ್ನೆ ೪. ಎಲ್ಲಿ (ಜಾಗ), ಹೇಗೆ (ರೀತಿ) ಬರೆಯಬೇಕು?

ಉ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬರೆಯಬಹುದು. ನೋಡಲಷ್ಟೇ ಅಂದವಾದ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಅಂಕಗಳೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುಟದ ಎರಡೂ ಬದಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕಾಗದದ ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡಬಹುದಾದರೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ, ಈಮೇಯ್ಲ್ ಮಾಡಬಹುದು.

ಪ್ರಶ್ನೆ ೫. ಎರಡು ಸಾವಿರ ಪದಗಳನ್ನು ಮೀರದ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು?

ಉ. ’ಪ್ರಣತಿ’ಯ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ. ಅಂದರೆ, ನಂ 448/A, 8ನೇ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆ, 7ನೇ ಅಡ್ಡರಸ್ತೆ, ತರಾಸು ರಸ್ತೆ, ಹನುಮಂತನಗರ, ಬೆಂಗಳೂರು 560019

ಪ್ರಶ್ನೆ ೬. ಕಾಗದದ ಬಳಕೆ ಮಾಡದವರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು?

ಉ. prabandha@pranati.in - ಈ ಈಮೇಯ್ಲ್ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು.

ಪ್ರಶ್ನೆ ೭. ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಸಾಕೇ?

ಉ. ಸಾಲದು. ಪ್ರಬಂಧದ ಜೊತೆಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯ ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಲಗತ್ತಿಸಬೇಕು. ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರ ಸಹಿ ಮತ್ತು ಸೀಲ್ ಇರುವ ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ಲಗತ್ತಿಸಬಹುದು.

ಪ್ರಶ್ನೆ ೮. ಈ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಬರೆದು ಕಳುಹಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಕಾಲಾವಕಾಶ ಇದೆ?

ಉ. ಡಿಸೆಂಬರ್ 30ರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಇದೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ ೯. ಇವಿಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಸಾಲದೇ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕಿದ್ದರೆ?

ಉ. ಕರೆ ಮಾಡಬಹುದು ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಿಗೆ - 9980022548 ಅಥವಾ 9611458698. ವೆಬ್‍ಸೈಟ್‍ ವಿಳಾಸ - www.pranati.in

ಪ್ರಶ್ನೆ ೧೦. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ತಿಳಿಸಬಹುದೇ?

ಉ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ;-)

-ಅ
08.12.2010
7.45 PM

ಸತ್

2010-11-18T14:54:00.002+05:30

ಅಪರಿಚಿತ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರ ಕಾಲು
ಅಕಸ್ಮಾತ್ ತಾಕಿತು ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ.
ಕಣ್ಗೊತ್ತಿಕೊಂಡೆವು ಇಬ್ಬರೂ, ಕಾಲ್ಮುಟ್ಟಿ.
ಪಾಪ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತು.

ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ
ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯ ಮಗುವೊಂದು
correction-ಗೆಂದು
ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುವಾಗ,
ಬಲಗೈಯ ಬೆರಳೊಂದು ಸೋಕಿತ್ತು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ.
ಪುಸ್ತಕವು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಯಿತು.

ಮೂರು ರಸ್ತೆ ಸೇರುವೆಡೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ
ಮೂರು ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತೊಂದು ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣನ್ನು
ಒದೆಯುವುದರಲ್ಲಿದ್ದೆ.
ಎಚ್ಚರದಿ ನೋಡಿ ದಾಟಿಬಿಟ್ಟೆ.
ಬಡಜೀವ ಬದುಕಿಕೊಂಡಿತು.

ಅತ್ತೆಮನೆಯ ಮೊದಲ ಹಬ್ಬದ ಊಟ ಮುಗಿದಿತ್ತು.
ತನ್ನೆಲೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಉಪ್ಪನ್ನು
ನೀರಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು ನನ್ನತ್ತೆಯ ಮಗಳು.
ಋಣಮುಕ್ತಳಾದಳು.

-ಅ
18.11.2010
4.40PM

ಅಭ್ಯಾಸಬಲ

2010-10-18T12:00:00.004+05:30

ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅಭ್ಯಾಸ.

ತಂಪು ಮೈಯನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತ
ವರ್ತುಲ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ
ಸೂರ್ಯನ ಸ್ವಾಗತ.

ಹಸುರನ್ನೇ ಕಾಣದ,
ಕೆಂಪಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸದ
ರಾಯರ ಮಠದ ಎದುರಿನ ಸಿಗ್ನಲ್ಲು.

"ಯು" ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಲಾರಿಗಳ ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯೆ
ಸೂರ್ಯನ ಜೊತೆಗೇ ಉದಿಸಿದ
ಹಣ ಎಣಿಸುವ ಶ್ವೇತಾಂಗಿಗಳು.

ಪಾಠದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಕೆನೆಭರಿತ,
ಮುಸಲ್ಮಾನ ಮಸಾಲೆ ಚಹಾ.

ಆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ
ಎಂದೂ ಏನನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸದ,
ಮುದ್ದು ಸಹ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ,
ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು
ಬಾಲದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ.

ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ
ದಿಡೀರ್ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಹಂಪು,
ಹಾರಿಸಿದಾಗ ಕೇಳಿಸುವ
ಬೈಕಿನ ಶಾಪ.

ಈ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಸಪ್ಪೆ -

ಇಂದೇಕೋ ಆ
ಸಿಡುಕು ಮೂತಿಯ,
ಸೊಟ್ಟ ಮೋರೆಯ,
ಉದ್ದ ದೇಹದ ವಾಯುವಿಹಾರಿಯು
ಚೆಕ್‍ಪೋಸ್ಟಿನ ಎದುರು ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ.

-ಅ
12.10.2010
1PM

ಕನಸಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ

2010-10-08T21:49:00.002+05:30

ಕನಸಿನ ಬಾಗಿಲ ತಟ್ಟುತ
ನಿಂತಿರುವೆಯಿದೇಕೆ?
ಬೀಗಗಳಿಲ್ಲದ,
ಚಿಲಕಗಳಿಲ್ಲದ
ತೆರೆದಿರುವ ಕದವ
ಹೊರಗಡೆಯಿಂದಲೆ
ತಟ್ಟುತ ನಿಂತಿರುವೆಯಿದೇಕೆ?
ಬಲಗಾಲೊಳು ಒಳ
ಬರಬಾರದು ಏಕೆ?

-ಅ
08.10.2010
9PM

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು

2010-09-24T22:09:00.003+05:30

ನಿನ್ನೀ ಕಣ್ಣುಗಳನು ಹೊರೆತು
ನನಗಿನ್ನೇನಿದೆ ಜಗದಲ್ಲಿ?

ನೀ ಕಣ್ದೆರೆದರೆ ಅದೆ ಹಗಲು,
ನೀ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರದೆ ಇರುಳು.
ನನ್ನೀ ಉಳಿವಳಿವೆರಡೂ ಎಂದೂ
ಈ ಎರಡು ಚಣದಲಡಗಿಹುದು.

ಸಂತಸದಾ ತೊರೆ, ನಗು ಮುಖವು,
ಕನಸಿನ ಲೋಕವೆ ಕಟ್ಟಿಹೆನು -
ನಿನ್ನೀ ಕಣ್ಣುಗಳಾ ಹಾದಿಯಲಿ
ನನ್ನೀ ಉಳಿವಳಿವಡಗಿಹುದು.

ನಾಳೆಯ ಕನ್ನಡಿ, ತಿಳಿ ಬಿಂಬ,
ಕಂಗಳ ಹೊಳಪಲಿ ಬೆಳಗುತಿದೆ.
ಕಾಡಿಗೆಯಿಂದಲೆ ನಿಯತಿಯ ಬರೆದಿರೆ
ಬಾಳಿನ ತಾರೆಯು ಮಿನುಗುತಿದೆ.

ಮಜ್ರೂಹ್ ಸುಲ್ತಾನ್ಪುರಿಯವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು.

-ಅ
24.09.2010
10PM

ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳ ಜೊತೆ..

2010-09-15T20:14:00.002+05:30

"ಥೂ! ಇದರ ಮನೆ ಹಾಳಾಗ! ಸಾಯಲಿ ಎರಡೂ!!" ಎಂದು ನನ್ನ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ರಾಕ್ಷಸ ನಾಯಿಗಳರೆಡನ್ನೂ ಘೋರವಾಗಿ ಶಪಿಸಿದೆ. "ಇವತ್ತೇ ನನ್ನ ಈಮೇಯ್ಲ್ ಐಡಿಯನ್ನು (ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ "ಪರಿಸರಪ್ರೇಮ"ದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ) ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ - ಈ ಪರಿಸರಪ್ರೇಮವೆಲ್ಲ ಬರೀ ಸುಳ್ಳು." ಎಂದು ಭೀಷ್ಮಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ನಡುಕ ನಿಂತಿತು. ಆ ಕಾಲು ಆ ರಾಕ್ಷಸರ ಬಾಯನ್ನು ಹೊಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು ನಾನು ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿದ್ದಿದ್ದರೆ! ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಗೆಲ್ಲ ಯಾರನ್ನೂ ಯಾವುದನ್ನೂ ಶಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ - ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಉಗುಳುವವರನ್ನು ಹೊರೆತು. ಆದರೆ ಈ ಸೈನೋಫೋಬಿಯಾ (ನಾಯಿಗಳ ಭಯ) ಹೀಗೆ ಶಾಪ ಹಾಕಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಬನಶಂಕರಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಸ್ಟೇಜಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಬರಿ ಪೊದೆಗಳು, ಗುಡ್ಡಗಳಿದ್ದವು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಮ್ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಕಾಲುದಾರಿಯು ಇತ್ತು. ನೇರ ತ್ಯಾಗರಾಜನಗರದ ಸಂದಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದ ದಾರಿ ಅದಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಮ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಸ್ಲಮ್ ಒಂದು ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಬಳಸುದಾರಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇನ್ನೂ ಸ್ಕೂಲು ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಟಯರ್ ಓಡಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಲೇಬಲ್ ಬಾಜಿ ಕಟ್ಟಿ ಬಚ್ಚಾ ಆಡುವ ಹವ್ಯಾಸವೂ ಇತ್ತು. ಈ ಎರಡೂ ಹವ್ಯಾಸವೂ ಅದೊಂದು ದಿನ ಕೊನೆಯಾಗಲು ಆ ಸ್ಲಮ್ಮೇ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಲೇಬಲ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡು ಟಯರ್ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಸ್ಲಮ್ ಮುಂದಿನ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ನಾಯಿ ಕಚ್ಚಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಓಡಿ ನಾನು ಬಿದ್ದಾಗ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಆದ ಗಾಯದ ಗುರುತು ಈಗಲೂ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಕೆಲ ಕಾಲ ಸೈನೋಫೋಬಿಯಾ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು.

ಈ ಸೈನೋಫೋಬಿಯಾ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀನಗರದ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಖತರ್ನಾಕ್ ನಾಯಿ ಜೋಡಿಯ ಸೈಕಾಲಜಿಯನ್ನು ಅದು ಹೇಗೋ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಹೋದೆನೆಂದರೆ ಮುಗಿಯಿತು, ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡವರಂತೆ ಕಾಲಿಗೆ ಬಾಯಿ ಹಾಕಲು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದೆನೆಂದರೆ ಸೈಕಲ್‍ನಿಂದ ಇಳಿದು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಚಲಿಸುವ ಪೆಡಲ್‍ಗಳೆಂದರೆ ಇವಕ್ಕೆ ದ್ವೇಷ. ಇವುಗಳ ಮೇಲೆ ನನಗೇನೂ ದ್ವೇಷವಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಭೀತಿಯಿತ್ತು.

ನಾಯಿಗೆ ನೀಯತ್ತು ಎಂದು ಅದ್ಯಾರು ಹೇಳಿದರೋ ಅವರಿಗೆ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳ ಅನುಭವವಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತೆ. ಸಾಕಿರುವ ನಾಯಿಯಾದರೋ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಹಾಕಿದ್ದನ್ನು ತಿಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವೇನೂ ಮನೆಯನ್ನು ಕಾಯಬೇಕೆಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿರುವುದೇನಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಟೆರಿಟರಿಯೊಳಗೆ ಹೊಸಬರು (ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇತರ ನಾಯಿಗಳು) ಬರಬಾರದೆಂದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಾದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕವಿಗಳು ಕೋಗಿಲೆಯನ್ನು, ನವಿಲನ್ನು ಹೊಗಳುವಂತೆ ನಾಯಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲದ ಗುಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆರೋಪಿಸಿ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಚೆನ್ನಮ್ಮನಕೆರೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಕೃತಘ್ನ ನಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಕಿಡಿ ಕಾರಿದ್ದೆ. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲವೂ ಹುಳಿಯನ್ನ, ಮೊಸರನ್ನ, ಬ್ರೆಡ್ಡು - ಏನೇನು ಇದೆಯೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಹಾವಿಗೆ ಹಾಲೆರದಂತೆ. ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೂ ಸ್ವಾರ್ಥವಾದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ನಾನು ಅದರ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಹೋದಾಗ ತಪ್ಪದೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಳ್ಳನಂತೆ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಅದು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಸೇವಕನಂತೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಈಗಿರುವ ಹನುಮಂತನಗರದ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಇರುವ ನಾಲ್ಕು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಕರುಣೆಯೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. ಪಾಪ, ಸ್ಕೂಲು ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಸೈಕಲ್‍ನಿಂದ ಧೊಪ್ಪನೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ. ಮಲಗಿದ್ದ ಒಂದು ನಾಯಿಗೆ ನಿದ್ರಾಭಂಗವಾಯಿತೇನೊ, ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸಾಯಿತೇನೊ, "ಭೌ" ಎಂದಿತು. ಮಿಕ್ಕ ನಾಯಿಗಳೂ ಸಹ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಪೂರ್ವಾಪರ ವಿಚಾರಿಸದೆ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು "ಭೌ" ಎನ್ನಲು ಶುರು ಮಾಡಿದವು. ಇಲ್ಲವಾದರೂ ತಾವು ಯಾಕೆ ಬೊಗಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂಬ ಅರಿವು ಅವಕ್ಕೇನಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೊಗಳಲು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ನಾಯಿಯು ಬೊಗಳುತ್ತಿರುವುದು. ಹೀಗೆ ಭೌಗುಟ್ಟು ಆ ಬಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಸಜ್ಜಾದವು. ಅವನು ಮೊದಲೇ ಮೈ ಕೈ ತರಚಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇನ್ನು ನಾಯಿಗಳೂ ತನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಏನೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದಿಬ್ಬರು ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಓಡಿಸಿದರು. ಬಡಪಾಯಿ ಹುಡುಗ ಬದುಕಿಕೊಂಡ.

ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದ ಸುದ್ದಿಗಳು ಈ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೂರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವಷ್ಟೆ? ಕೊಲ್ಲುವಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಆ ನಾಯಿಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ "ವ್ಯಾನು"ಗಳು ಮೊದಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಜೀವ ದಹನ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ ಅವುಗಳನ್ನು "ಸ್ಟರಿಲೈಜ಼್" ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಕಿವಿಗೊಂದು "ಪಂಚ್" ಕೂಡ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದೇ ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೇರಿಸಿಕೊಂಡ ನಾಯಿಗಳು ಮದಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವುಗಳಿಂದ ಏನೇನು ಅನಾಹುತಗಳಾಗುವುದೋ ಬಲ್ಲವರು ಯಾರು?

ಇದೇ ರೀತಿಯ ಅನಾಹುತಕ್ಕೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ನಾನೂ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡೆನೇನೋ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು ಮೊನ್ನೆ ಶಾಪ ಹಾಕಿದ ದಿನ. ಅಷ್ಟು ಎತ್ತರದ ನಾಯಿಗಳು. ರಾಕ್ಷಸಾಕಾರ! ರಾವಣ ಕುಂಭಕರ್ಣರಿಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತಾಗಿ ಕಾಲು ನಡುಗಲು ಶುರುವಾಗಿ ಬೈಕಿನ ಬ್ರೇಕು ಎಲ್ಲಿದೆಯೋ ಅದೂ ಸಹ ತಿಳಿಯದಾಯಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾಯಿ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ ನಾನು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಕಚ್ಚಿದರೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು. ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸದೇ ಇದ್ದು, ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವುಗಳ ಗರಗಸದ ಬಾಯಿಗೆ ನನ್ನ ಕಾಲು ಸಿಕ್ಕು, ಪ್ಯಾಂಟು ಹರಿದು, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, "ಬನ್ನಿ, ಕಚ್ಚಿ ಇಲ್ಲಿ" ಎಂದು ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದೇ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ನನ್ನ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯು ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದರೊಳಗೇ ನಡುಕ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಗಾಡಿಯ ವೇಗವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಹೇಗೋ ಬದುಕಿಕೊಂಡೆಯೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ "ಥೂ! ಇದರ ಮನೆ ಹಾಳಾಗ! ಸಾಯಲಿ ಎರಡೂ!!" ಎಂದು ಶಪಿಸಿ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ತಣ್ಣೀರು ಕುಡಿದು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೋ ಅಥವಾ ಬಳಸಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಲೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ, ಅಂತೂ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ, ಅದೇ ದಾರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬೈಕನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲೇ ರಸ್ತೆಯ ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರುಳುಗಳನ್ನು ಆಚೆ ಚೆಲ್ಲಿಕೊಂಡು ನಾಲಗೆಯನ್ನು ಹೊರಚಾಚಿಕೊಂಡು ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ರಸ್ತೆಯ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿ ತಲೆಯಿಂದಾಚೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಗುಡ್ಡೆಗಳೆರಡನ್ನೂ ಹೊರಕ್ಕೆ ಉಗುಳಿದಂತೆ ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಎರಡು ಹೆಣಗಳ ಮುಖಗಳಲ್ಲೂ "ಗುರ್ರ್.." ಎಂಬ ಭಾವವು ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಪವು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನಂಥವನಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಮನವರಿಕೆಯಾಗುವುದೋ ಏನೋ ಎಂದು ಬೇಸರವಾಯಿತು.

-ಅ
15.09.2010
8.15PM

ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟನೆ

2010-08-25T12:10:00.003+05:30

"ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸೆನ್ನನು"
ಎಂದೊಬ್ಬಳಜ್ಜಿಯು
ಕೇಳಿದಳು ನನ್ನನ್ನು
ನಡೆಸಿದೆನು ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಾನು.

ಮಲ್ಲೇಶನೂರಲ್ಲಿ,
ವಾಹನಗಳೆದುರಲ್ಲಿ,
ಕಾಲಿಡಲು ಸ್ಥಳವಿರದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ,
ಬದಿಬದಿಯ ದಾಟುತಲೆ
ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ
ಕಂಗಾಲು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ.
ಹಿರಿಯಜ್ಜಿ ಮುದಿಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ.

"ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸೆನ್ನ"ನೆಂದಳಾ ಅಜ್ಜಿಯು
ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದೆನು ನಾನು.

ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತ
ನಡಗುತ್ತ, ಗೊಣಗುತ್ತ
ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳವಳು ಒಂದೊಂದರಂತೆ.
ಗೂಡು ಸೇರಿದ ಹಕ್ಕಿ
ಹಾಡಿ ನಲಿಯುವ ತೆರದಿ
"ನೀನು ಸುಖದಲಿ ಬಾಳು,
ಓ ಪುಟ್ಟ ಕಂದ"
ಎಂದವಳ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು ಆನಂದ.

"ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದೆನು"
ಎಂದು ನಾ ಹಿಗ್ಗುತಿರೆ
ನುಡಿಯುತ್ತಲಿಹರಾರು ಇದಕೆ ಮಿಡಿದು?
ಹಣ್ಣಜ್ಜಿ ಹಿರಿಯಜ್ಜಿ
ಹರಸಿರಲು ನನ್ನನ್ನು
ನಡೆಸುತ್ತಲಿಹರಾರು ಯಾರ ಕೈ ಹಿಡಿದು?

-ಅ
25.08.2010
12PM

ಅಂತರೀಕ್ಷಣೆ

2010-08-17T01:05:00.003+05:30

ಕಣ್ಣಲಿ ಏನೋ ಧೂಳಿದೆ, ದಿಟ್ಟಿಯ
ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತಿದೆ.
ಎದುರಲೆ ಕಾಲನ ಘೀಳಿದೆ, ಕೇಳದೆ
ಅಹಮ್ಮು ಹೆಚ್ಚುತಿದೆ,
ಬದುಕೇ ಬೆಚ್ಚುತಿದೆ!

ಧೂಳಿನ ಶಪಥವು ಮುರಿಯಲು ಬಾಷ್ಪದ
ಮುತ್ತುಗಳುದುರುತಿವೆ.
ಮುತ್ತಿನ ದರ್ಪಣದಕ್ಷಯ ಹೊಳಪಲಿ
ಬಿಂಬವು ಚದರುತಿದೆ,
ಎದೆಯೋ ಬೆದರುತಿದೆ!

ಬಿಂಬದಿ ವರ್ಣದ ಕಿರಣಗಳೆಲ್ಲವು
ಒಂದನೆ ಹೇಳುತಿದೆ.
ತುಂಬಿದ ಮಡಕೆಯ ತೆರದಲಿ ಶಾಂತವು
ಜಂಭವ ಸೀಳುತಿದೆ,
ನಂಬುಗೆಯೇಳುತಿದೆ.

ಅಲೆಯುತ ಹೊಲೆಯಲಿ, ಕರೆಯುತ ಸೆರೆಯಲಿ
ಎಲ್ಲಿದ್ದೆನೊ ನಾನು?
ಧೂಳಿನ ಪರದೆಯ ಸರಿಸಲು ಹೃದಯದಿ
ಹುಟ್ಟಿರುವೆಯೊ ನೀನು,
ನೇಹವೆ ಸಿರಿಜೇನು!

-ಅ
17.08.2010
11 AM

ದೆಸೆ

2010-08-13T15:30:00.003+05:30

ನನ್ನ ಸೂರ‍್ಯನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ
ಗಿರಿಕಂದರಗಳು, ಕಡಲ ತೀರಗಳು.

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಹಕ್ಕಿ ಗುಂಪನ್ನು
ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತ ಮುಳುಗುವನು,ನಿಜ.
ನನ್ನ ಪಯಣವೂ ಹಕ್ಕಿಗಳೊಡನೆಯೇ, ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆಯೇ!
ಹಕ್ಕಿಗಳೋ, ಪಶ್ಚಿಮದಿ ಕೆಂಪಿನೊಳಗೆ ಲೀನ.
ನಾನು ಮಾತ್ರ,
ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಸೂರ‍್ಯನ ಸೇರುವ ಹಂಬಲ!

ಮುಳುಗುವ ಸೂರ‍್ಯನ ದಿಕ್ಕಿನದೆಷ್ಟು ಸೆಳೆತ!!
ನೈಸ್ ರೋಡಿನ ತುಟ್ಟ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ ಸೂರ‍್ಯ.
ತಿರುವು ಬಂತು.
ಅಯ್ಯೋ, ಸೂರ‍್ಯನ ದಿಕ್ಕು ಇನ್ನಿಲ್ಲ!

ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುವನು?
ಇಂದು ಪಶ್ವಿಮದ ಸೆಳೆತ.
ನಾಳೆ ಅವನು ಹುಟ್ಟುವ ದಿಕ್ಕೇ ಆಸರೆ.
ಕುವೆಂಪು ನಗರದ ಫ್ಲೈ ಓವರಿನ ಮೇಲೆ ಹಾರುವಾಗ
ಶುಭೋದಯ ಹೇಳುವನು.
ಬೆಳಕ ನೀಡುವನು!

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

-ಅ
13.08.2010
3.45PM

ವಿದಾಯ

2010-07-19T12:15:00.006+05:30

ಅವನ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೇ ಅದು.

ಅಷ್ಟೇನೂ ಹತ್ತಿರದ ಗೆಳೆಯನೇನಲ್ಲವಾದರೂ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದೇನಪ್ಪ, ಇವನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ‍್ಯ ಪಡಲು ಅವಕಾಶವೂ ಕೊಡದೆ ತಾನೊಬ್ಬ ಅತಿ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಫೋನೂ ಇಲ್ಲ, ಈಮೇಯ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ನಾಪತ್ತೆ! ಮತ್ತೆ ಫ್ರೆಂಡ್‍ಶಿಪ್ ಡೇ-ಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ "ನೀನು ಆವತ್ತು ಟ್ರೀಟ್ ಕೇಳಿದ್ದೆಯಲ್ಲ, ಬಾ ಕೊಡಿಸುತ್ತೇನೆ.." ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ಇಂಥದ್ದೊಂದು ದಿನ "ಸರಿ, ಆದರೆ ನಂಗೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಟಿಫನ್ ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಬೇಕು ಟ್ರೀಟು" ಎಂದಿದ್ದೆ. ಅವನೂ ಅದಕ್ಕೊಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಟ್ರೀಟಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. "ಅಲ್ಲಯ್ಯಾ, ಏನು ನಂಗೊಬ್ಬನಿಗೇ ಕೊಡಿಸುತ್ತೀಯಾ ಟ್ರೀಟು?" ಎಂದೆ. "ಇನ್ನೇನು ಊರೋರ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರೀಲಾ?" ಎಂದ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಏನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. "ನೀನು ದಡ್ಡ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಬಂದು ದೋಸೆ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ... ಛೆ!" ಎಂದೆ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಖಾಲಿ ದೋಸೆಯನ್ನು ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿ ತರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ನನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಚಟ್ನಿಯನ್ನು ಒಂದು ಚಮಚದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರುಚಿ ನೋಡಿದ. ಮಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಕಪ್ ಚಟ್ನಿ ತರಲು ಹೇಳಿ ಅದನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸಿದ! ನಂತರ ಡಿವಿಜಿ ರಸ್ತೆಯೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಪತ್ತೆಯೇ ಇಲ್ಲ!

ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಯಾವುದೋ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಓದಿ "ಪದಗಳ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥವೇ ಆಗೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ." ಎಂದು ಬೈದಿದ್ದ. ಅದೇ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಉಳಿದವರು ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದ್ಯಾಕಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಎಂದರೆ, "ಹೌದು, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕ್ರಿಟಿಕಲ್!" ಎಂದ. ಅದೇನಾಯಿತೋ ಏನೋ, ಸಂಜೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, "ಬೇಜಾರ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ, ತಪ್ಪಾಯ್ತು" ಎಂದ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ಕಾಲ ಮಾಯ!

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಹನುಮಂತನಗರದ ಮಾರುತಿ ಸರ್ಕಲ್ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ. ಮೂರು ಜನ ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ. "ಬಾ, ಶಿವಾಸ್ ಅಲ್ಲಿ ಪಾನಿಪೂರಿ ತಿನ್ನೋಣ" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಅವನೇ "ಓಹ್, ನೀನು ಇದೆಲ್ಲಾ ತಿನ್ನಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ? ಪಾಪ!" ಅಂತಾನೆ. ನಾನು ನಕ್ಕು, "ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ?" ಎಂದಾಗ "ಈಗಷ್ಟೇ ಮಂಗಳ (ಹೋಟೆಲ್ - ಖಾಲಿ ದೋಸೆ) ಆಯ್ತು. ನೆಕ್ಸ್ಟು ಬೋಂಡ ತಿಂದ್ಕೊಂಡು ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡೀಲಿ ಎಳನೀರು, ಆಮೇಲೆ ಶಿವಾಸು (ಪಾನಿಪೂರಿ), ಅಲ್ಲಿಂದ ಗಣೇಶ (ಫ್ರೂಟ್ ಜ್ಯೂಸು). ಇವತ್ತು ಜಾಸ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟ ಬೇರೆ ಮಾಡಬೇಕು." ಎಂದು ಹೇಳಿ, "ನಿನಗೆ ಈ ಪುಣ್ಯ ಇಲ್ಲ ಬಿಡು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕು ಕಣೋ, ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತೋ ಯಾರಿಗ್ ಗೊತ್ತು!" ಎಂಬ ವೈರಾಗ್ಯದ (?) ಮಾತನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಅವರುಗಳೊಡನೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಹೇಳಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟೆ. ಸಂಗೀತ ಜ್ಞಾನವಿದೆ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಬಿಟ್ಟ! ಅವನು ಹೊರಟ ಗಳಿಗೆಯಿಂದಲೂ ಆಗಾಗ್ಗೆ, "ಆವತ್ತು ಜುಬ್ಬಾ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ನಲ್ಲ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೇ ಹುಡುಗ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. "ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅಮ್ಮ "ಅದೇ ಆವತ್ತು ಮನೇಗೆ ಜುಬ್ಬಾ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ನಲ್ಲಾ, ಸಂಗೀತದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಹುಡುಗಾನಾ?" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಈ ವರ್ಷದ ಅವನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ವಿಷ್ ಮಾಡಲು ಫೋನು ಮಾಡಿದರೆ ಎತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ಸು ಕಳಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ "ಮೊಮ್ಮಗಳು" ಶ್ರೀಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅವನು, "ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ಸಿಗೆಲ್ಲಾ ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ ಅನ್ನು" ಎಂದಿದ್ದ! "ಹಾಗಾದರೆ ಕಾಗದ ಬರೀಬೇಕಾ?" ಎಂದು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇವು ಯಾವುವೂ ಆಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಗೆಳೆಯ ಕರುಣ್‍ಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಹೃದಯವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳನ್ನು - ಮರೆಯಲಾರದಂಥದ್ದನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಜೊತೆಗೆ ನೊಂದ ಹೃದಯದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ.

-ಅ
19.7.2010
3.30PM

ಅಕಾಲಮರಣಕ್ಕೆ ಪಯಣ

2010-07-01T15:28:00.002+05:30

ಎಂಥ ಹೂವಿದೆಂಥ ಹೂವು,
ಸೊಬಗಿದೇನಿದು?
ಅರಳಿ ನಗುವ ಮೊದಲೆ ಋತುಗೆ
ಬಲಿಯಿದೇಕಿದು?

ಅಳುತ ಬುವಿಗೆ ಬಂದರೇನು,
ನಗುತ ಹೋಗುವೆ.
ನಗುತ ನಗುತ ಕಾಲನೆದುರು
ನಿಂತು ಬೀಗುವೆ.

ಬದುಕನೊಲವಿನಿಂದ ಬಯಸಿ
ಹೊತ್ತು ಕಳೆದೆನು.
ಸಾವಿಗಿಂದು ಬದುಕಿನಷ್ಟೆ
ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡುವೆನು.

-ಅ
22.06.2010
11PM

ಆದದ್ದು ಒಂದು, ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೊಂದು!

2010-06-22T20:10:00.004+05:30

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಶಿಕ್ಷಣವು ಈಗಿನ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ "ಹಿರಿಯರು" ಅಸಮಾಧಾನ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವುದುಂಟು. ನನಗೂ ಸಹ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. "ಇದೇನು, ಈ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಎಲ್ಲ ಯಾಕೆ?" ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಿಂತ, "ಅವಕ್ಕೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ, ಮೌಸ್ ಅಲುಗಾಡಿಸುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ವರ್ಷವಿಡೀ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ‍್-ಗೂ ಅಷ್ಟು ರಕ್ಷಣೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಇತ್ತು - ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ!

ರೂಪಾ ಮೇಡಂ (ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಅಧ್ಯಾಪಕಿ) ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಲ್ಯಾಬಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಲ್ಯಾಬಿನ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಅವರುಗಳು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ, ಸಾಲು ಮಾಡಿಸಿ ಮೊದಲು ಇದು ಮಾನೀಟರ್ರು, ಇದು ಕೀಬೋರ್ಡು.. ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದಲ್ಲದೆ, ಹೇಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದು ಈ ತರಗತಿಯ ಅಧ್ಯಾಪಕರುಗಳ ಕೆಲಸ. ಇನ್ನೂ ಐದು ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲವೇ?

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿ, ರೂಪಾ ಮೇಡಂ, ಸರ್ವರ್ ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಸರ್, 1st standard ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಮೊದಲನೇ ಕ್ಲಾಸು. ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗುಗಳು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಗಿದೆ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ. ಈಗ ಮೌಸ್ ಮೂವ್ ಮಾಡೋದು ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ Fruit Folic (ಮೌಸ್ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವ ಸುಂದರ ತಂತ್ರಾಂಶ) ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಲೇ? At least, mouse pointer ಚಲಿಸುವುದನ್ನಾದರೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಲವತ್ತು ನಿಮಿಷ ಬೇಕಾಗಬಹುದು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಹಮತ ತೋರಿಸಿ ತಲೆಯು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತ್ತೋ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ "ಓ ಯೆಸ್" ಎಂದೆ.

"ಓ ಯೆಸ್" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡು ಕೂಡ ಆಗಿಲ್ಲ, ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆವು - ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್-ನಲ್ಲಿ "ಗೂಗಲ್"ಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ "games download" ಎಂದು search ಕೊಟ್ಟು, ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ! ನಮ್ಮ ಪ್ಲಾನುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ!

ಬೆಲ್ಲು ಹೊಡೆಯಿತು. "ಓಡದೇ, ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಲೈನ್ ಮಾಡಿ" ಎಂದು ರೂಪಾ ಮೇಡಂ ಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ "ಹೋ..." ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತ ಕೂಗುತ್ತ ಲೈನ್ ಮಾಡಲು ಜಿಗಿದು ಹೋದರು. ಮೇಡಂ ಬಹಳ ಜೋರಾಗಿ "DONT MAKE NOISE...." ಎಂದು ಕೂಗಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಃಶಬ್ದವಾದರು.

ಮಕ್ಕಳು ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳನ್ನು ಆರಿಸದೇ ಹಾಗೇ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಲ್ಯಾಬ್ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅವರು "ಸರ್, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಆಫ್ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಸರ್, ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ." ಎಂದರು. ನಾನೆಂದೆ "ಅದು ಅವರ ಸಿಲಬಸ್ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಹೇಗೆ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡೋದು, ಹೇಗೆ ಶಟ್ ಡೌನ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತ. ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಈಗ" ಎಂದೆ. ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಅವರು ಗೂಗಲ್ ಪುಟವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು!

-ಅ
22.06.2010
8.25PM

ಬರೆಯಿಸು, ಬರೆಯಿಸು

2010-06-04T22:09:00.001+05:30

ಬರೆಯಿಸು, ಬರೆಯಿಸು - ನೀ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು.

ಬರೆಸಿಹೆಯೆಂದರೆ
ನೀ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ,

ಪ್ರತಿ ನೆನಪಿನ ಚಣ
ಹೃದಯದಿ ನಲಿವುದು;

ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯವು
ಈಗಲೆ ನಡೆವುದು;

ಕಲ್ಪನೆ ಹೆಸರಲಿ
ಕವನ ಜನಿಸುವುದು;

ಬರೆಸಿಹೆಯೆಂದರೆ
ನೀ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ,

ಕ್ಷರ ಬದುಕಲಿ ಅ-
ಕ್ಷರವೇ ಹರಿವುದು!

-06.04.2010
6PM

ನಿನ್ನೊಲವ ಜಗದಿಂದ ನಾ ದೂರವಾದೆ

2010-05-24T14:40:00.002+05:30

ನಿನ್ನೊಲವ ಜಗದಿಂದ ನಾ ದೂರವಾದೆ.
ದೂರ ದೂರದ ಹಾದಿ ನಾ ತಿಳಿಯದಾದೆ,
ಗುರಿಯರಸಿ ಹೋಗುವೆಡೆ ನಾನೆ ಮರೆಯಾದೆ,
ಹಿಂದಿರುಗದಾದೆ.

ಕಂಬನಿಯು ಹರಿಯುತಿರೆ ಅದನೆ ಕುಡಿವಂತೆ,
ಎದೆಯುಕ್ಕಿ ಹೊಮ್ಮುತಿರೆ ಮೊಗದಿ ಹಿಡಿವಂತೆ,
ನಿನಗಂದು ನಾನಿತ್ತ ಮಾತು ಉಳಿವಂತೆ,
ಬದುಕುಳಿದು ನಿಂತೆ.

ಮಂದಿರದಿ ನಾನೊಂದು ನಂದಿರುವ ಹಣತೆ,
ಸಂತಸದಿ ನೀನಿರಲು ಇಹುದೆನ್ನ ಹರಕೆ.
ಬಾಳಲ್ಲಿ ನನದೆಂದು ಇಲ್ಲಿರುವುದೊಂದೇ,
ನಿನ್ನ ನೆನಪೊಂದೇ!

-ಅ
24.05.2010
2.30PM

ಮಿಸಿಲಿ ಮತ್ತು..

2010-05-21T10:25:00.003+05:30

ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಒಂದೆರಡು ಸಂಗತಿಗಳು ಬಹಳ ವಿಸ್ಮಯವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ದೂರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ "ವಿಸ್ಮಯ" ಸಂಗತಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯಮಯವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಆಗಿದ್ ಆಗೋಗಿದೆ. ಈಗ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವುದೊಂದೇ ನಮಗೆ ಲಾಭ!

"ಜನನಿ ಜನ್ಮಭೂಮಿ" ಎಂಬ ಒಂದು ಚಿತ್ರವು (ತೊಂಭತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಚಿತ್ರ) ನಮ್ಮ ಮೈಂಡ್ ಡ್ರೈ ತಂಡದ ಸಿ.ಎಸ್.ಪಿ. ವಿಡಿಯೋ ಅನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ಒಬ್ಬ ಅಣುವಿಜ್ಞಾನಿ. Nuclear Fission, Nuclear Fusion ಬಗ್ಗೆ ಏನೇನೋ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. DOS mode ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಕೂಡ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಇಡೀ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಒಂದು ಫ್ಲಾಪಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡುರುತ್ತಾನೆ. ಕಳ್ಳರು ಬಂದು ಆ ಫ್ಲಾಪಿಯನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ, ನಾಯಕನಿಂದ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡ ಮಾಜಿ ರೌಡಿಯೊಬ್ಬನು, ಭೂಗತದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ಒಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲ್ಯಾಬನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಇಡೀ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಭೂಗತವಾಗಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ನಮ್ಮ ನಾಯಕ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮದರ್ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟೂ ಇದೆ!

"ತುಳಸೀದಳ" ಎಂಬ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೋರ ಪೀಡಿತೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಶಾಕ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತೆ. ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಬಂದು ಒಂದು ಸಲ ಶಾಕ್ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡು, ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಬರೆದಿದ್ದ ಒಂದು ’ಶಾಸನ’ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ R.A.M. ಎಂದು ಬರೆದಿರುತ್ತೆ. ಕೂಡಲೆ ಒಬ್ಬ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಷಿಯನ್ನಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ, ಏನು ಹಾಗಂದರೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕವನು, ಹಾಗಂದರೆ Random Access Memory ಅಂತ, ಕರೆಂಟನ್ನು ಶೇಖರಿಸಿ ಇಡೋಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ವಿವರಣೆ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಿಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತೆ, ಈ ಹುಡುಗಿಗೆ ಯಾರೋ RAMನ install ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ!

"ಅಪೂರ್ವ ಸಂಗಮ"ದಲ್ಲಿ ನಾಯಕರು, ಖಳನಾಯಕರು ಬಳಸುವುದು ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್ ಅಲ್ಲ, ಮೈಕ್ರಾಫೋನ್. ಅದೇ ರೀತಿ ಮೊನ್ನೆ ನೋಡಿದ ಇನ್ನೊಂದು ಚಿತ್ರ - ಹೆಸರು ನೆನಪಿಲ್ಲ - ಇದರಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರು ಬಳಸುವುದು ಸ್ಟೆತಾಸ್ಕೋಪು!

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವುದು ಬಾಂಡ್ ಚಿತ್ರ - ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಸಿ.ಐ.ಡಿ. 999. ವಿಜ್ಞಾನಿಯು ಕಂಡು ಹಿಡಿದ, ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿದರೆ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಮುನ್ನೂರು ಮೈಲಿಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಬಲ್ಲ "ಮಿಸಿಲಿ"ಯನ್ನು ಕಳ್ಳರು ಹೇಗೆ ಲಪಟಾಯಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಹಳ ರೋಚಕವಾಗಿದೆ. ಉಸಿಲಿ ಗೊತ್ತು, ಇದೇನು ಮಿಸಿಲಿ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಯೋಚಿಸಿ ಸುಸ್ತಾಯಿತು. ವಿಜ್ಞಾನಿಯು ಕಂಡು ಹಿಡಿದಿರುವುದು ಮಿಸೈಲ್ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಶ್ರಮ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲಿದೆ.

-ಅ
21.05.2010
11AM

ನಾನೂ.. ನನ್ನ ಕನಸು - ಅನಿಸಿಕೆ

2010-05-14T18:24:00.005+05:30

’ಪೃಥ್ವಿ’ಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಟಿದ್ದು, ಪಿ.ವಿ.ಆರ್‍ ಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದಮೇಲೆ "ನಾನೂ.. ನನ್ನ ಕನಸು"ಗೇ ಹೋಗೋಣವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರವಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಖುಷಿಯು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ನಮಗಾಗಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ - ತಾವು ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಕಲಾವಿದರು ಎಂದು! ಈ ಸಲವೂ ಏನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲದಂತಿದೆ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ!

ಬರೀ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಒಬ್ಬರನ್ನೇ ಹೊಗಳಿದರೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ "ಅಯ್ಯೋ ಈ ಮನುಷ್ಯಂಗೆ ನಟನೇನೇ ಬರಲ್ಲ" ಎಂದು ಬೈಯ್ಯೋಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಒಬ್ಬರೂ ಅಂಥವರು ಇಲ್ಲ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ.

ತಂದೆ-ಮಗಳ ಸಂಬಂಧ, ಒಡನಾಟ, ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಂಬಿಸುವ ಚಿತ್ರದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವೇ ’ಕನಸು’ - ಮಗಳು. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ತಂದೆಯ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬೋರು ಹೊಡೆಸದೇ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ. ಇಡೀ ಚಿತ್ರವು ತಂದೆಯ ನೆನಪು. ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಕನಸಿನ ನೆನಪನ್ನು ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೆಳೆಯನಿಗೂ ಇದರಿಂದ ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡುತ್ತೆ.

ಮಗಳು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ತಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದುದು, ಮತ್ತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಪಾತ್ರವು ಎಷ್ಟಿರಬೇಕೆಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಚಿತ್ರದ ಸಂದೇಶವೆನ್ನಬಹುದು. ತಿಳಿಹಾಸ್ಯದ ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಸಿಹಿಕಹಿ ಚಂದ್ರು ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಹಳ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಸಿತಾರಾರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಏನು ಗೋಳು ಕಾದಿದೆಯೋ ಎಂಬ ಆತಂಕವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಗೋಳೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಆತಂಕವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿತು. ಬದಲಿಗೆ ಸಿತಾರ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಜೋವಿಯಲ್ ಪಾತ್ರವಿರುವುದರಿಂದ ಸಂತೋಷವೂ ಆಯಿತು. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೇ ಹಗಲಿರುಳೂ ಇರುವ ನನಗಂತೂ ಕೆಲವು ಡೈಲಾಗುಗಳು ಬಹಳ ಹಿಡಿಸಿದುವು. "ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ ಕಣೋ.. ನಾವು ದೊಡ್ಡೋರ್ ಆಗ್ಬಿಟಿದೀವಿ.." :-)

ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಅಂಕಗಳೆಂದೆನಷ್ಟೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕೂಡ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಥಿಯೇಟರಿನ ಹೊರಗಡೆ ಸುಡುಬಿಸಿಲಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಗಿನ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯನ್ನು, ಮಂಜನ್ನೂ, ನಟರುಗಳ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದರಿಂದ extra ಹಿತವಾಗುತ್ತೆ.

ಹಂಸಲೇಖಾರಿಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಪ್ರೇಮವು ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಕಣ್, ಕಾಲ್ - ಈ ಪದಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಹಳೆಗನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ನೆನಪನ್ನೂ ತರುತ್ತೆ. ಹಂಸಲೇಖಾ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಗೀತವೂ ಅವರದೇ ಎಂಬುದು by default. ಗಿಟಾರಿನ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗಿರುವ hold ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆಯಿಂದಲೂ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಸಂಗೀತದ ವಿಭಿನ್ನತೆಯು ಕಣ್-ಕಾಲ್ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತೆ. ಚಿತ್ರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗುವ ಈ ಹಾಡು, ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತೆ. ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಪಯಣವನ್ನು ಈ ಹಾಡೇ ಮಾಡಿಸುತ್ತೆ. ಇದು ಹಂಸಲೇಖಾ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಹಾಡುಗಳಿವೆ. ಉತ್ತಮ ನಟರಾದ ಅಚ್ಯುತ ಕುಮಾರರ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಹಾಡು ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಒಂದು ವಿರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸೋನೂ ನಿಗಮ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿಸಿರುವುದು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಸರ್ದಾರ್ಜೀಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವನ್ನೇ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಈ ಚಿತ್ರವು! ನಟ ರಾಜೇಶ್ ಮತ್ತು ಕನಸು ಪಾತ್ರದ ಅಮೂಲ್ಯ ಈ ಸರ್ದಾರ್-ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ಮೂಡಿಸುವಂಥ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ನನಗಂತೂ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು ಈ ಸಿನಿಮಾ. ಸಹಾಯಕ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಮಿತ್ರ ಸುನೀಲ್ ಇದ್ದಾರೆಂಬುದು ಚಿತ್ರ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ at his best!

-ಅ
14.05.2010
9.20PM

ಪರ್ವತಾರೋಹಣದ ಹಗ್ಗ

2010-05-10T06:30:00.003+05:30

ಪರ್ವತಾರೋಹಣದ ಹಗ್ಗಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ!
ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಯೂ,
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಹಿಡಿಯದೆಯೂ,
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ಹಿಡಿತಗಳ ಕಳಚಿಯೂ,
ಬೀಳದೇ,
ತಡವರಿಸದೇ,
ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಏರಬಲ್ಲೆನು!

ಶಿಖರದಂಚಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹಗ್ಗಕ್ಕೆ ಸಗ್ಗದ ಮನ್ನಣೆಯ ಸಲ್ಲಿಸಲು,
ಹಗ್ಗವೆಂದಿತು:
"ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೆ ನಾನು,
ಉಸುರಾದುದು ನೀನೆ.
ಬೆಸೆದೆಯಲ್ಲ ಗಂಟು,
ಅದುವೆ ನಿಜದ ನಂಟು!
ಉಳಿದಿದೆಯೋ ಪಯಣ,
ಕೆಳಗಿಳಿಯೋ, ಅರುಣ!
ಬೇರೆ ಗಂಟು ಬೇರೆ ಬೆಸುಗೆ ಏರಲಿಳಿಯಲು.
ಹಗ್ಗವೊಂದೆಯೆಂದು ಬಗೆದು ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಲು!
ಶಕ್ತಿಯೇನೊ ಹಗ್ಗಕಿಹುದು ಬೆಟ್ಟವೇರಲು.
ಮೂಲ: ಗಂಟು, ಬೆಸುಗೆ, ನಂಟು: ಹಗ್ಗ - ಮನುಜಕೆ;
ಹಗ್ಗ - ಬೆಟ್ಟಕೆ;
ಮನುಜ - ಬೆಟ್ಟಕೆ!"

ಪರ್ವತಾರೋಹಣದ ಹಗ್ಗಕ್ಕೆ ಅದೆಂಥ ಶಕ್ತಿ?
ಮರೆತಿತ್ತು ಶಕ್ತಿಮೂಲವನ್ನೆ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಯುಕ್ತಿ!

-ಅ
09.05.2010
1PM

ಓ ... ಓ.... ಓ.... ರಂಗಶಾಯೀsss

2010-05-05T23:19:00.003+05:30

ಸಂಗೀತಗಾರರ ಪಾಲಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ ಕೃತಿ! ಅದೆಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಅಗಿದು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಸಂತಾನಮ್, ಎಮ್.ಎಸ್, ಮತ್ತು ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ! ಮೂರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಪ್ಲೇ ಲಿಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಸತತವಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಆದ ಪರಮಾನಂದವು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರು ಶ್ರೀರಂಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ, ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿಯು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಂತಾನಮ್ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರಂಗನಾಥನ ದರ್ಶನವನ್ನೇ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ!! ಸಂತಾನಮ್ ಅಂತೂ ವಿಳಂಬಕಾಲದ ಕೃತಿಯೆಂದರೇನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಈ ಹಾಡಿನ ಮೂಲಕ define ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಕಾಂಬೋಜಿ ರಾಗವು ತನ್ನ ಉನ್ನತ ಶಿಖರವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು ಬಹುಶಃ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ!

ಶ್ರೀರಂಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವವನನ್ನು ರಾರಾದಾ ಎಂದು ಕೇಳುವ ತ್ಯಾಗರಾಜರ ಬಯಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹಿರಿಯದು ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತೆ. "ಸಾರಂಗಧರುಡು ಜೂಚಿ ಕೈಲಾಸಾಧಿಪುಡುಗಾಲೇದಾ.." (ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಒಡೆಯನಾಗಲಿಲ್ಲವೇ?)! ತ್ಯಾಗರಾಜರನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಆನಂದವು ದೊರಕುತ್ತೆ! ಜೂಚಿ... ಕೈಲಾಸ.. ಎನ್ನುವಾಗ ನಾವಿರುವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಏರುವ ಅನುಭವ ಆಗದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಬಗ್ಗೆ. ಪರಮೇಶ್ವರನ ಜೊತೆ ನಾವೂ ಕೈಲಾಸ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲವಿರುವವರು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಕೇಳಲೇ ಬೇಕು.

ಶ್ರೀರಂಗವನ್ನು ಭೂಲೋಕದ ವೈಕುಂಠವೆಂದೇನೋ ಕರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯದ ಸೊಬಗಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರೂಪಕಾಲಂಕಾರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯದೇ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗಿರುತ್ತೆ. ಈ ಹಾಡಿನ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಹಾಡಿನ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಈ ಸಾಲು! "ಭೂಲೋಕ.. ವೈಕುಂಠಮಿದಿಯನಿ..." ಮೂರೂ ವಿದ್ವಾಂಸರೂ ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ನೆರವಲ್ಲು ಶ್ರೀರಂಗದವರೆಗೂ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವ ಆಯಾಸವನ್ನೂ, ಶ್ರೀರಂಗನ ಕೇವಲ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಜೀವಂತ ರಂಗನನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಮ್ಮ ದೇಹವೇ ಭೂಲೋಕವು - ಅದೇ ವೈಕುಂಠವಾಗಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಭಾವನೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ!

ಮುಂದೆ ತ್ಯಾಗರಾಜರೇ ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ "ಭೂಲೋಕದ ವೈಕುಂಠವೆಂಬಂತೆ ಇರುವ ಈ ಶ್ರೀರಂಗದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನೀನೇ ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಆನಂದದಿಂದಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮೀರಮಣನೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಮೈಮರೆತಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿರುವ ಚಿಂತೆಗಳು ಮರೆಯಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ? ಇಲ್ಲಿ ಅಸೂಯೆಯುಳ್ಳ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬಹಳ ಬಳಲಿ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಬಂದು ಕಾಪಾಡಬಾರದೇ?" ಎಂದು ಶ್ರೀರಂಗನಾಥನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ. ರಂಗನಾಥನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೇನೇ ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ಅವನು ಮಾಡಲೀ ಬಿಡಲಿ, ತ್ಯಾಗರಾಜರ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿಯಾಗಲೀ, ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಲೀ, ಸಂತಾನಮ್ ಆಗಲೀ ಹಾಡಿದರೆ ನಾವಿರುವ ಲೋಕವೇ ವೈಕುಂಠವಾಗಿ, ನಾವೇ ಮೈ ಮರೆತು, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿರುವ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮರೆಯಾಗುವುದಂತೂ ನಿಜ. ಬಹುಶಃ ಶ್ರೀ ರಂಗನಾಥನು ತ್ಯಾಗರಾಜರ ಮೂಲಕ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ದುಗುಡಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಪೊರೆಯುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ್ದಾನೇನೋ!

ಓ... ಓ..... ಓ..... ರಂಗಶಾಯೀSSSSSS

-ಅ
05.05.2010
12AM

ಕೂಡಲಿ

2010-05-04T00:25:00.002+05:30

ಹೊತ್ತು ತಂದಿಹಳು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳ
ಅತ್ತ ಕಡೆಯೆಲ್ಲಿಂದಲೊ..
ಕಪ್ಪು ಮೈಬಣ್ಣ, ಮುಪ್ಪು ಕಣ್ಣೋಟ
ಇತ್ತ ಬರುತಿರುವಳಿವಳು,
ಹಾ! ಸುಭದ್ರೆಯೊ, ಭದ್ರೆಯಿವಳು.

ಮತ್ತೆ ನೋಡಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿ ಬರುತಿಹಳು
ಬೆಟ್ಟದಡಿಯೆಲ್ಲಿಂದಲೊ..
ದಟ್ಟ ಕಾಡನ್ನು, ಪುಟ್ಟ ಧರೆಯನ್ನು
ಹಾದು ಸುರಸುಧೆಯ ಹೊತ್ತು:
ದಿವ್ಯಗಂಗೆಯೊ, ತುಂಗೆಯಿವಳು.

ಪುಣ್ಯ ಪಾಪವನು, ಕಾಲ ಸೃಷ್ಟಿಯನು
ನುಂಗಿ ನಡೆಯುವಂದದಲಿ..
ಮುಂದೆ ತಮಸನ್ನು, ಮತ್ತೆ ದಾಹವನು
ಕೊಂದು ಸುಖವೀಯುತಿರಲಿ.
ತುಂಗೆ ಭದ್ರೆಯರು ಒಂದುಗೂಡುತಲಿ
ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಲಿ.
ಪುಣ್ಯದೊಳು ಪಾಪವು ಬೆರೆವ ಸ್ಥಲವಿದೊ,
ಭವ್ಯವಿದು, ಆಹ್! ಸಿರಿ ಕೂಡಲಿ!

-ಅ
22.04.2010
12.30AM

ಆಸ್ತಿಕನ ಉತ್ತರ

2010-04-26T15:17:00.003+05:30

ನಾಸ್ತಿಕರು ಆಸ್ತಿಕರನ್ನು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೆಲ್ಲಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ನಾಸ್ತಿಕನು ಈ ಮೂರಕ್ಕೂ ಮರುತ್ತರ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ "ಓಕೆ" ಎಂದು. ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿದ್ದರೆ "ಸರಿ" ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಾಸ್ತಿಕನ ಪ್ರಶ್ನೆ ೧. ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ದೇವರಿಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ?

ಆಸ್ತಿಕನ ಉತ್ತರ: ಅವೆಲ್ಲ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಕರ್ಮಗಳು. ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು.

ನಾಸ್ತಿಕನ ಪ್ರಶ್ನೆ ೨. ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವನಿಶ್ಚಿತ ಅಂದ ಮೇಲೆ ನೀವೂ ವ್ಯಥೆ ಪಡುತ್ತೀರ ನಿಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಕೆಲವಕ್ಕೆ. ಯಾಕೆ?

ಆಸ್ತಿಕನ ಉತ್ತರ: ಅದೂ ಸಹ ಪೂರ್ವನಿಶ್ಚಿತವೇ.

ನಾಸ್ತಿಕನ ಪ್ರಶ್ನೆ ೩. ಅಲ್ಲಾ, ನೀನಾದರೋ ದೈವಭಕ್ತೆ. ಪೂಜೆಯಾದರೂ ಮಾಡು, ತಪಸ್ಸಾದರೂ ಮಾಡು. ನಾನ್ಯಾಕೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು? (ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗಂಡ).

ಆಸ್ತಿಕಳ ಉತ್ತರ: ಸುಮ್ನೆ ಮಾಡಿ.

-ಅ
26.04.2010
3.25PM

ಆಪ್ತರಕ್ಷಕ

2010-04-10T12:43:00.002+05:30

ಸಾಹಸ ಸಿಂಹ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನರ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ. ಆದಕಾರಣ ಆಪ್ತರಕ್ಷಕ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಬಹುದು.

-ಅ
10.04.2010
12.40PM

ನರಸಿಂಹ ಯುದ್ಧಂ 2.0 - ಆಮಂತ್ರಣ

2010-04-04T20:41:00.002+05:30

ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನಾನು "ಸಿಂಹ"ನಾಗಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಡೈಲಾಗೊಂದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೆ ಕೂಡ. ಮೊದಲೇ ನನಗೆ ಈ ಸ್ಟೇಜ್ ಫಿಯರ್ ಕಾಯಿಲೆ, ಇನ್ನು ನಾಟಕವೆಂದರೆ ಕಾಯಿಲೆ ಬಹಳ ಸೀರಿಯಸ್ಸೇ. ಆದರೂ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ನಾಟಕವಾದ್ದರಿಂದ ಬೇಸರವಾಗುವಂಥದ್ದೇನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ನಾನು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಈ ಸಲ ಹರ್ಷ್ ಜ್ಯೋಷಿಯವರು ದೃಢ ಪಡಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದಾರೆ - ಸಿಂಹನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಕಳೆಯನ್ನು ಕೊಡಲು! ನನ್ನ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವಾದೀತೆಂದು ನಾನು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಟೇಜಿನ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಮೈಂಡ್ ಡ್ರೈ ಗುಂಪಿನ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕದಿಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನೊಡನೆ ನೀವು ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲರೂ ಬನ್ನಿರೆಂದು ಆಮಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬನ್ನಿ.

ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನಾವು ನಾವೇ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾನುಭೂತಿಯೂ ಇತ್ತು, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಸನ್ಮನಸ್ಸೂ ಇತ್ತು. ಎರಡೆನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವು ಅಷ್ಟು ಸಲೀಸಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ‍್ಯ. ಇದನ್ನು ಅರಿತು ಬರಹವನ್ನೂ, ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನೂ ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಹರೀಶ ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿರುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸುನೀಲ್ ಎಂಬ ಪ್ರೊಫೆಷನಲ್ಲು, ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕರೂ, ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಅಭಿಮಾನಿಯೂ ನಿರ್ದೇಶನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವುದು ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯ. ಈ ಸಲದ ಪ್ರಯತ್ನವು ಕಳೆದ ಸಲಕ್ಕಿಂತ ಹೇಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವುದೆಂದು ಅರ್ಜುನನು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಮಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ - ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡು ನೋಡುವವರಿಗೆ! ;-) ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಮೂರು ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ ಹೋದರೆ ಸಾಕು, ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ರಾಮಾಂಜನೇಯ ಗುಡ್ಡದ ಹಿಂದೆಯೇ ಇರುವ ಕೆ.ಎಚ್. ಕಲಾಸೌಧದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ. ಮುಂದಿನ ಶುಕ್ರವಾರ ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರ. ಸಮಯ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ - ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿರಿ! ಅಂದ ಹಾಗೆ, ಈ ಕಲಾಸೌಧವೂ, ರಾಮಾಂಜನೇಯ ಗುಡ್ಡವೂ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯೂ ಇರುವುದು ಹನುಮಂತನಗರದಲ್ಲಿ!

ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಆಮಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ - ಬನ್ನಿ!

-ಅ
04.04.2010
9PM

ಮೈತ್ರೀಮ್ ಭಜತ

2010-04-01T12:10:00.001+05:30

ಜಗದ ಜನರ ಹೃದಯ ಗೆಲುವ ಸ್ನೇಹ ಮಂತ್ರ ನಿನ್ನದು
ನಿನ್ನೊಳನ್ಯರನ್ನು ಕಂಡರಾಗ ಸೊಗವೆ ತನ್ನದು!

ಗೆಲುವು ನಿನ್ನ ಏಳ್ಗೆ ಹೊರೆತು ಪರರ ಸೋಲು ಸಲ್ಲದು
ಎರಗಿ ಕಾದು ಹೋರಿ ಗೆಲುವ ಗೆಲುವು ಸೋಲೆ ಎಂದಿಗು!

ಬುವಿಯು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದಂತೆಯೀವಳಲ್ಲ ಬಾಳಿಗೆ
ದಯದಿ ನಡೆಸುವಾತನಿರಲು ಭೀತಿಯೇನು ನಾಳೆಗೆ?

ಅಂತೆ ನಾವು ದಯವ ಧರಿಸಿ ನೀಡುತಿರಲು ಲೋಕಕೆ
ಒಳಿತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯು - ಭೇದವುಂಟೆ ಲೋಕ-ನಾಕಕೆ?

ಕೆಳೆಯ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿ ನಿನ್ನೊಳನ್ಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ
ಇಳೆಯ ಇರುಳು ಜೊನ್ನದಿಂದ ಕಳೆವುದೆಲ್ಲ ತೊಂದರೆ!

-ಅ
06.02.2010
1.20PM

ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗಿ…

2010-03-21T11:54:00.002+05:30

ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗುವುದು ಅಂಥದ್ದೇನೂ ಸಂತೋಷದಾಯಕವಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ನನ್ನಂತಹ ಮೇಷ್ಟ್ರಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳು ನಿಃಶಬ್ದವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೆಂಬ ಸಮಾಧಾನ ನನಗೆ. ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ (ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ನಮಗಿದ್ದಂತೆ ಈಗ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಕಾಲಾವಧಿಯಿಲ್ಲ) "Don't make noise..., stop shouting....." ಹೀಗೆಲ್ಲ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಾಗಿ ಕಿರುಚುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತೆ!

ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಓದಿ ಆಮೇಲೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪದ್ಧತಿಗೆ ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವೈರುಧ್ಯವಿದ್ದರೂ ನಿಯಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಮೊದಲ ಕಾಲುಗಂಟೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಓದಬೇಕಂತೆ. ಆಮೇಲೆ, "ಶುರು ಮಾಡಿ" ಎಂದು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ (ನಾನು) ಹೇಳಬೇಕಂತೆ. ಆಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ. ಆ ಕಾಲುಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೆಯಬಹುದಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದುವಾಗ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ, ಬರುವ ಉತ್ತರವನ್ನೂ ಮರೆತುಬಿಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುತ್ತೆ ಎಂದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಲ ನಾನು ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ವಿತರಣೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆ - ತಿಳಿಯದೆ. ಆಗ ಮಕ್ಕಳೇ, "ಸರ್, ಮೊದಲು ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಕೊಡಿ, ನಾವು ಓದಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ, ಕಾಲುಗಂಟೆ ಆದಮೇಲೆ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡಿ" ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.

ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ವಿಷಯವು ಕ್ಲೀಷೆಯಾದರೂ, ನಾಸ್ತಿಕವಾದಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಸಹ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ "ಓಮ್" ಎಂದೋ, "ಓಮ್ ಸಾಯಿರಾಮ್" ಎಂದೋ, "ಜೈ ಶ್ರೀ ರಾಮ್" ಎಂದೋ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದೇವತೆಯನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ಭ್ರೂಮಧ್ಯೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೇಲ್ತುದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. "ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆವತ್ತು ವಾದ ಮಾಡಿದ್ದೆಯಲ್ಲ, ದೇವರು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು, ಮತ್ತೆ ನೀನೇ ಇವತ್ತು ಸಾಯಿಬಾಬಾ ಎಂಬ ದೇವರಲ್ಲದ ಯಃಕಶ್ಚಿತ್ ಮನುಷ್ಯನ ಹೆಸರನ್ನು ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ?" ಎಂದು ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ, "Why take risk, sir?" ಅಂತೂ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ರಿಸ್ಕನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಮತ್ತೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕರೆಗಂಟೆಗೆ ಐದೇ ನಿಮಿಷವಿದ್ದರೂ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಇನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ - ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು! ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ಕೊನೆಯ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ? ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲೇ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೊರಗು ಯಾಕೆ, ಮಾರನೆಯ ದಿನದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತೊಡಕಾಗುತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.

ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು - ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಎಂಬ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಬಾರದೆಂಬ ಧರ್ಮಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಲವು ತಾರತಮ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳೂ ಹೀಗೇನೇ, ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಹೀಗೇನೇ ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

೧. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಗುಂಡಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಉತ್ತರ ಸರಿಯಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬರವಣಿಗೆ ಗುಂಡಗಿರಬೇಕು. ಫಲಿತಾಂಶದ ವಿಷಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳದೇ ಮೇಲುಗೈ ಎಂಬ ವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಯೂ ಚೆಂದದ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದಲೂ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಬಹುದಷ್ಟೆ? ಹಾಗಂತ ಹುಡುಗರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಅದೆಂಥದ್ದೋ ಅವಸರ. "ಸರ್ ಮುಗೀತು..." ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅವಧಿಗೆ ಅರ್ಧ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಮುಂಚೆ ಯಾರಾದರೂ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಿದ್ದರಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಶೇ 99, ಹುಡುಗನೇ! ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ, ಕರೆಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದ ಮೇಲೂ, "ಸರ್ ಎರಡು ನಿಮಿಷ, ಸರ್ ಒಂದು ನಿಮಿಷ" ಎಂದು ಓದುವವರೂ ಹುಡುಗರೇ ಹೆಚ್ಚು!

೨. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉತ್ತರ ಬರೆದ ಮೇಲೂ ಸ್ಕೇಲ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗೆರೆಯೆಳೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸವು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು! ನನ್ನ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಇದು ಮುಖ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಗೆರೆ ಎಳೆಯಲು ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದೇ ನನ್ನ ಬಲವಾದ ಅನಿಸಿಕೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನೂ ಸಹ ಗಂಡು ಹುಡುಗ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದೆನಲ್ಲ!

೩. ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವನೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬುದು ವಿವಾದಾತೀತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. "ಅವಳಿಗೆ ತೊಂಭತ್ತೆಂಟು ಅಂಕ ಬಂದಿದೆ, ನನಗೆ ಬರೀ ತೊಂಭತ್ತೇಳುವರೆ" ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಮುಂದಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತೊಂಭತ್ತೆಂಟುವರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಛಲ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗಲ್ಲದೇ ಹುಡುಗರಿಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? "ಮಗ, ಮ್ಯಾಥೆಮಾಟಿಕ್ಸ್ ಅಲ್ಲಿ ತೂಕು ಕಣೋ" ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಹೇಳಿದರೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯ "ನಾನು ಸೈನ್ಸಲ್ಲಿ ತೂಕು, ಕೈ ಕೊಡು!" ಎಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗರೇ ಹೆಚ್ಚು! ಬಹುಶಃ ಕಂಚಿ ಶ್ರೀಗಳ "ಮೈತ್ರೀಂ ಭಜತ - ಯುದ್ಧಂ ತ್ಯಜತ... ಸ್ಪರ್ಧಾಂ ತ್ಯಜತ.." ಕೃತಿಯನ್ನು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಹೀಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೇನೋ!

೪. ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲೂ ಈ ತಾರತಮ್ಯವಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಮೊದಲ ರ‍್ಯಾಂಕ್ ಪಡೆಯುವ ಹುಡುಗನೂ ಸಹ ತನ್ನ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಡೆಸ್ಕಿನ ಮೇಲೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ! ಆಗಾಗ್ಗೆ ಗಾಳಿಪಟಗಳು ಹಾರಿ ಬರುವುದು ಹುಡುಗರ ಡೆಸ್ಕುಗಳಿಂದಲೇ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಒಂದರ ಕೆಳಗೊಂದು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ.

೫. ಕಾಪಿ ಹೊಡೆಯುವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹುಡುಗರಿಗಿಂತ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಹೆಚ್ಚು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಗಂಡಸರು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಾಗಿ ಬಂದರಂತೂ ಕಾಪಿ ಹೊಡೆಯುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ! ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಾಪಿ ಹೊಡೆಯುವ ಕಲೆ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಬಹುಪಾಲು ಹುಡುಗರು ಕಾಪಿ ಹೊಡೆಯಲು ಹೋಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವುದಕ್ಕೆ ನಾನಾ ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಒಂದಕ್ಷರ ನೋಡಿ (ಕಾಪಿ ಹೊಡೆದು) ಮುಂದಿನ ಪ್ಯಾರಾ ಬರೆಯುವ ತಾಕತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಉತ್ತರವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಲೆಟರ‍್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರಬೇಕು, ಆಗಲೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಪಿ ಹೊಡೆಯಲು ಆಗುವುದು; ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರ ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡದೇ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕವನ್ನೇ ಪರೀಕ್ಷಾಕೊಠಡಿಗೆ ತಂದು ಕಾಪಿ ಹೊಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ತೋರಿಸುವುದು; ಅಥವಾ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಜೇಬಿನಲ್ಲೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು - ಹೀಗೆ ಅನೇಕಾನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವುದು ಬಹಳ ವಿರಳ!

[ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವ ಐದು ಅಂಶಗಳಿಗೂ ಯಾವುದೇ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಆಧಾರವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಇದನ್ನು generalize ಮಾಡಲೂ ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಗ್ರಹಚಾರದ ಪ್ರತಿಫಲ!]

"ಓಮ್", "ಸಾಯಿರಾಮ್" ಮುಂತಾದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟನ್ನು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನ ಸಹಿಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಉತ್ತರಗಳ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತೆ. ಕೈ ನಡುಕದಿಂದಲೋ, ಅವಸರದಿಂದಲೋ, ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದಲೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಹಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ದುರುಗುಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಾರೆ! ಅವರ ನೋಟವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೆ "ಹೀಗಾ ಸೈನ್ ಮಾಡೋದು, ಮುಳುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ ನನ್ನ!" ಎಂದು. ನನಗೋ, ಸಹಿ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಬಹಳ ಪ್ರಯಾಸದ ಕೆಲಸ. ಬರೀ ಹೆಸರಿನ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಸಹಿ ಮಾಡಲು ಕಲಿತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೇ ಸಹಿ ಮಾಡಿದರೂ "ಚಿಕ್ಕ ಹೆಸರು ತಾನೆ?" ಎಂದು ಪೂರ್ತಿ ಹೆಸರನ್ನೇ ಸಹಿ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಜೊತೆಗೆ, ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಹಿ ಹಾಕಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಪ್ಪತ್ತು ಪೇಪರ್ ಇದ್ದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ರೀತಿಯ ಸಹಿ ಮಾಡಿರುತ್ತೇನೆ! ಇನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಯಾರೇ? ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನೇ ದುರುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಾರೆ! ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯಂತೂ ಕೇಳೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು ಒಮ್ಮೆ, "ಸರ್ ಇದೇನು?" ಎಂದು. ನಾನು, ನನ್ನ ಸಹಿಯ ಕೆಳಗೆ ಬರೆದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಆ ಹುಡುಗಿಯು ಯಾವುದೋ ಹಲ್ಮಿಡಿ ಶಾಸನವನ್ನು ಓದುವಂತೆ ಓದಿದಳು!

ಇಂದಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ನಾಳಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗೂ ಅದೇ ಪೆನ್ನು ಬಳಸುವ ಅಭ್ಯಾಸವು ನನಗೂ ಇತ್ತು. ಉತ್ತರ ಹೊಳೆಯದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಅಧ್ಯಯನದ ಕೊರತೆಯು ಕಾರಣವಲ್ಲ, ನಾನು ಬಳಸುವ ಪೆನ್ನು ಕಾರಣ! ಕೆಲವು ಸಲ ಎರಡೆರಡು ಪೆನ್ನುಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವಂತೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಆ ಇನ್ನೊಂದು ಪೆನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, "ಇದರಲ್ಲಿ ಬರಿ, ಒಳ್ಳೇ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಬರುತ್ತೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಉಂಟು! ಮತ್ತೆ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಈ ನಂಬಿಕೆಯು ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಇದೆ!

ಕೆಲವು ಸಲ ಎರಡು ಮೂರು ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ದೊಡ್ಡ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಕೂರಿಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಠಡಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರುಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಉತ್ತರಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಬೇಕಾಗಿರುವುದು ತಮ್ಮ lucky teacher! ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಅಂಕಗಳು ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ! ನಾನು ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಲಕ್ಕಿಯಾದರೆ, ಮುದ್ದಣ್ಣನಿಗೆ ಅನ್‍ಲಕ್ಕಿಯಾಗಬಹುದು. ಅವೆಲ್ಲ ತೀರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯ. ಆದರೆ, ಇದರಲ್ಲೂ ಶಿಫಾರಸು ನಡೆಯುತ್ತೆ. "ಅವರ ಕೈಲಿ ಸೈನ್ ಹಾಕಿಸಿಕೋ.." ಎಂದು ಕಣ್ಸನ್ನೆ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಲಕ್ಕಿ ಟೀಚರ್ ಇಂದಲೇ ಬೈಗುಳಗಳು ದೊರಕುತ್ತವೆ. "ಏನೋ ಅದು ಸನ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ, ಪೇಪರ್ ಕಿತ್ಕೊಂಡ್ ಕಳಿಸಿಬಿಡ್ತೀನಿ ನೋಡು..." ಎಂದು. ಆಗ ಲಕ್ಕಿ ಟೀಚರಿನ ಹುದ್ದೆಯು ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು!

ಮಕ್ಕಳು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸತತವಾಗಿ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಕುಳಿತು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಲಿರುವಾಗಲೇ ಕಾಫಿಯ ಸರಬರಾಜು ಸಹ ಆಗುತ್ತೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಪಾಪ ಆಯಾಸ ಆಗಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಕಾಫಿ ಹೀರುವುದು ನಾವು! ಎಂದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವುದು ಅವರ ಕರ‍್ತವ್ಯ, ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುವುದು ನನ್ನ ಕರ‍್ತವ್ಯ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಕುಡಿಯುತ್ತ ನೂರೆಂಟು ಯೋಚನೆಗಳು ಸುಳಿಯುತ್ತವೆ. ಸಿ.ಬಿ.ಎಸ್.ಈ. ಇಲಾಖೆಯು ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆ ಟೀಚರುಗಳಿಗೆ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ವಿಷಾದ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಐ.ಸಿ.ಎಸ್.ಈ. ಇಲಾಖೆಯು ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ.

ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಅಸೆಸ್‍ಮೆಂಟೂ ಬೇಕು. ಸ್ಪರ್ಧೆಯು ಬೇಕು. ರ‍್ಯಾಂಕುಗಳೂ ಬೇಕು. ಪಾಸು - ಫೇಲು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಇರಬೇಕು. ಬರೀ ಗ್ರೇಡುಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಾನಸಿಕ ತೊಂದರೆಗಳಾಗಬಹುದೆಂಬುದು ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯವರ ಅಂಬೋಣ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ಅಪ್ರಸ್ತುತ! ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

-ಅ
14.03.2010
2AM

ಹೊಸವರ್ಷದ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ....

2010-03-16T11:53:00.002+05:30

ಬಹುದಿನದ ಬಯಕೆಯಾ
ತೀರಿಸುವ ಸಲುವೇ
ಬೇಸಗೆಯ ಬಾನಿಂದು
ಕಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದೆ ನೋಡು.
ನೀರು ಸುರಿವುದು, ಆಡು!
ಕುಣಿಕುಣಿದು ನೀ ಹಾಡು!

ಶಮೆಯನ್ನು ರಮೆಯನ್ನು
ಕರುಣಿಸುವ ಸಲುವೇ
ಬೇಸಗೆಯ ಇರುಳಿಂದು
ತಂಪುಗೊಂಡಿದೆ, ಗೆಳೆಯ!
ತಾಪವಡಗಿಸಲಿಳೆಯ,
ಇಳೆಗೆ ಸುರಿಸಲು ಮಳೆಯ.

ಬೇಡಿಕೊಳೊ ನನ್ನೊಡನೆ
ನೀನೂ ಕೈ ಮುಗಿದು -
ಹೊಸವರ್ಷದ ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ
ಧರೆ ಹತ್ತಿ ಧಗೆಯಾಗಿ
ಉರಿದು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ,
ಸುಧೆಯು ಹರಿದರೆ ಚೆನ್ನ!

-ಅ
15.03.2010
7PM

ಅತಿಥಿ

2010-02-24T15:08:00.006+05:30

ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾಲಂಕೃತ ಬಾಂದಳಪರದೆಯೊಳೇನು, ಅಹ! ಈ ಹೊಸ ಛಾಯೆ?
ಬೆಳಕಿನ ಪುಳಕವನಳೆಯಲು ನೆಳಲಿನ ಸೆಳೆತದ ಹೊಳೆಯೇ ಈ ಮಾಯೆ!

ನಿತ್ಯಾಮಂತ್ರಿತ ಸತ್ಯಾಸಜ್ಜಿತ ಕೃತ್ಯಾಧೀನದಿ, ಓ ಅತಿಥಿ,
ನಡೆಸುವನೊಡೆಯನ ಹಿಡಿತದೊಳಡಗಿಹ ಒಡಲಿನ ಬಂಡಿಗೆ ನೀನೆ ರಥಿ!

ಸರಸವಿರಸದೊಳಗೆಷ್ಟೋ ರೂಪದಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವೊ ನಿನ್ನಯ ಲೀಲೆ.
ಬಂದಿಹೆಯೈ ನೀನಿಲ್ಲಿಗೆ, ಬಾ! ಸೆಳೆದೊಯ್ಯುವಗೇತಕೆ ಕರೆಯೋಲೆ?

-ಅ
24.02.2010
3PM

ನೀ ಕೋಳಿ, ನೀ ಕೋಳಿ!

2010-02-22T13:05:00.001+05:30

ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿತ್ತು! ಇದೇನು ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಹೀಗೆ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ! ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ ಬೈಯ್ಯುವುದಾದರೆ ಕೋತಿ, ಕತ್ತೆ, ಹಂದಿ, ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಪಕ್ಷಿಪ್ರೇಮಿಗಳು ಗೂಬೆಯನ್ನು ಕರೆತರುತ್ತಾರಷ್ಟೇ ವಿನಾ ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಬೈಗುಳಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂದು ನನ್ನ ಕಜ಼ಿನ್‍ಗಳು ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು "ನೀ ಕೋಳಿ, ನೀ ಕೋಳಿ.." ಅಂತ! ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪದಾರ್ಥವು ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಮಧು (ಕಜ಼ಿನ್ ೧) ಸೌಮ್ಯಾಳನ್ನು (ಕಜ಼ಿನ್ ೨) ಕೇಳಿದ, "ನೀ ಕೋಳಿ.." ಅಂತ. ಅದಕ್ಕವಳು, "ಉಹ್ಞುಂ, ನೀ ಕೋಳಿ.." ಎಂದಳು. ಇದು ಹೀಗೇ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು, ಇಬ್ಬರ ಧ್ವನಿಯೂ ಏರತೊಡಗಿತು. ಅಂಗಡಿಯಾತನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು! "ನೀ ಕೋಳಿ, ನೀ ಕೋಳಿ...". ಅವನು ಟೆನ್ನಿಸ್ ಆಟವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವವರಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಧುವಿನ ಮುಖವನ್ನೂ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸೌಮ್ಯಾಳ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ, ಇವರೂ ಸಹ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡರಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಖರೀದಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಅಂಗಡಿಯವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದು ಹೋಯಿತು! ಪಾಪ!

ಮಧು ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯಾ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಂಕೇತಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ. ಉದ್ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರದ ಹಾಗೆ ಧ್ವನಿಯೆತ್ತರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೋಳಿಯಲ್ಲ. ಕsಳಿ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಕೇಳು ಎಂದು. ಅದು ಆಡುಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಳಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ!

-ಅ
22.02.2010
1PM

ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ - ಕ್ಲಿಯರ್ ಟ್ರಿಪ್ಪು!

2010-02-16T09:46:00.005+05:30

ಬಹುಶಃ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೈಲ್ವೇ ಮುಂಗಡ ಕಾಯಿದಿರುಸುವಿಕೆಯ ರೀತಿಯನ್ನು ಆನ್‍ಲೈನ್ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತೆ. ಸೊಗಸಾದ User Interface ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಈ ವೆಬ್‍ಸೈಟಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನನಗಂತೂ ಇದರಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಉಪಯೋಗವಾಗಿದೆ. ರೈಲು ಪಯಣಿಗರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದರ ಸದುಪಯೋಗವಾಗಲಿ. ಶಮ್!

http://www.cleartrip.com/trains/calendar

-ಅ
16.02.2010
9.50AM

ಚಿಕ್ಕ ಜಗತ್ತು

2010-02-11T14:25:00.002+05:30

ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದೀ ಜಗವು!?!
ಇಲ್ಲೇ ಇರುವುದಲ್ಲ
ಬಾಳ ಬಯಕೆಗಳೆಲ್ಲ!
ದೂರ ಪಯಣದ ಹಾದಿ
ಚಿಕ್ಕ ಜಗದೊಳಗೇಕೆ?

ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದೀ ಜಗವು!?!
ಎದುರೆ ನಡೆಯುತಲಿಹರು
ದಾರಿ ತೋರಿದ ಜನರು
ಹಿಂದೆ ಸಾಗುತಲಿರಲು
ಹಾದಿಯರಸುವ ಸಖರು.

ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದೀ ಜಗವು!?!
ಬದಿಯಲೆ ಇರುವರಲ್ಲ
ಕನಲ ಕಟ್ಟಿಸಿದವರು!
ಹೊನಲ ಹರಿಯಿಸಿದವರು!
ಅದೆಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದೀ ಜಗವು!?!
ಆದರೂ,
ಅದೆಷ್ಟು ವಿಶಾಲವೀ ಜಗವು!!?!!

-ಅ
11.02.2010
2.20PM

ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು

2010-02-04T20:35:00.001+05:30

ಚೆಂದದ ಬೆಳದಿಂಗಳಿನಿರುಳಲಿ
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನರಸಿಂಹನ ಗುಡಿಯಲಿ
ಶಿವರಂಜನಿಯಾಲಾಪದ ಇಂಪಿನ
ಹಾದಿಯೊಳೇ ಶತಪಥವನು ಹಾಕಿದೆ.

ತಿಂಗಳ ಹಾಲ್ಗಡಲಂಗಳದಲಿ ತಾ-
ನೋಲಗದವನೊಬ್ಬನೆ ಸಾಧನೆಗೆ
ಮುಖ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿರಲವನ ಶ್ರುತಿ-
ರಾಗ ಸ್ವರ ಪಕ್ವತೆಯಲಿರಲೆದುರು
ತೆರೆದಿತ್ತು - ಸಿರಿ ’ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು’!

-ಅ
31.12.2010
8PM

ಹಾಸ್ಯದಾಸೆ

2010-01-22T07:44:00.003+05:30

ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಚಲ-
ವಾಗಿ ನಿಂತ ಬಂಡೆಗೆ
ಗುಟ್ಟನರಿವ ತವಕವೇನು?
ಪರುಶದಲೆಯೆ ದುರ್ವಿಧಿ,
ಸೊಬಗ ತೋರೆ ನೀಲಧಿ!

ಬಾನ ಬಯಕೆ ಹೊತ್ತ ಹಕ್ಕಿ
ಹಾರುತಿರಲು ಮೇಲಕೆ
ಬಾನು ರೆಕ್ಕೆಗೆಟುಕಬಲ್ಲ
ಮರವಲ್ಲದ ತೋರಿಕೆ,
ಗಗನಕೆಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಕೆ?

ಹೃದಯ ರಾಜ್ಯದರಸ ತಾನು
ಕ್ಷಿತಿಜ ಹಿಡಿಯೆ ಹೊರಟರೆ
ಬುವಿಯೊ? ಬಾನೊ? ಗುರಿಯೆ ಇಲ್ಲ.
ಬರಿಯೆ ಹಾಸ್ಯದಾಸೆಯು,
ಅರಿಯದಿರಲು ದಾಸ್ಯವು!

-ಅ
21.01.2010
9PM

ಮೂರ್ತಿ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ...

2010-01-20T11:24:00.007+05:30

ಮಿತ್ರ ನಾಗೇಶ್ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ‘ಜ಼ರಾ ಹಟ್ಕೇ‘ ಕಾರ‍್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಬೇಸರವು ಅವರದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಈಮೇಯ್ಲಿನಿಂದ ನನಗೆ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಯಿತು. ‘ಅಯ್ಯೋ, ವಿ.ಕೆ.ಮೂರ‍್ತಿಯವರ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆನಲ್ಲ!! ರವಿಯವರ ದರ್ಶನ ಭಾಗ್ಯವು ಕೈ ಜಾರಿತಲ್ಲ!!‘

ನಾಗೇಶರ ಆಹ್ವಾನವು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿತ್ತು, ಎಷ್ಟು ಸೆಳೆಯುವಂಥದ್ದಾಗಿತ್ತು - ಅದನ್ನು ಏನೂ ಬದಲಿಸದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಪೇಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Dear friends,

Any idea what is common between Guns of Nevarone, Kagaz Ke phool,
IIFA Life time achievement award, Time Magazine one page write up
as recently as August 2009, Shankarpuram and Zara Hatke?

Well, the answer is Shri. V.K. Murthy, arguably the best ever cinematographer
of Indian Cinema and the legendary guest of Zara Hatke, who would present the
award to another legend.

Just got his consent, after one week of search and pursuation.

Silhoutte of Gurudutt in Kagaz ke Phool ' yeh duniya agar mil bhi jaaye to
kya hai' perhaps is the most remembered shot in Hindi cinema and one shot
the next generation cinematographers benchmarked themselves to.

regards
Nagesh

ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ, ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ನಾಗೇಶರ ಪರಿಚಯವಾದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ರೀತಿಯೇ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು! ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವ, ವಿಮರ್ಶಿಸುವ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೇ ಜೀವಿಸುವ ಗುಂಪಿನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ನನಗೆ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟ ನಾಗೇಶರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಜತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಲದು.

ವಿ.ಕೆ. ಮೂರ‍್ತಿಯೆಂಬ ಮೈಸೂರಿಗರಿಗೆ ಈ ಸಲದ ದಾದಾ ಫಾಲ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಂದಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ! ಅವರ ಕೈಯಿಂದ ರವಿಯವರ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಿಸಿದ ನಾಗೇಶ್ ಮತ್ತವರ ತಂಡದವರ ಕೃತಿಯು ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಂಸಾರ್ಹ. ಚಲನ ಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ನಿರ್ದೇಶಕ, ನಿರ್ಮಾಪಕರಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಟೈಲಿಷ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೀರೋ ಹೀರೋಯಿನ್‍ಗಳಲ್ಲ! ತಾಂತ್ರಿಕ ವರ್ಗದವರ ಕೆಲಸವು ಇವರೆಲ್ಲರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿರುತ್ತೆ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಗಳ, ಚಿತ್ರವಿಮರ್ಶಕರ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡುವಂತಿದೆ ಮೂರ‍್ತಿಯವರಿಗೆ ಪ್ರದಾನವಾದ ಈ ಸಲದ ಫಾಲ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯು. ನಾಗೇಶ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಮೂರ‍್ತಿಯವರದು ’ಮೂರ‍್ತಿ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಕೀರ‍್ತಿ ದೊಡ್ಡದು!!’

ಗುರುದತ್ ಎಂಬ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹೆಸರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮೂರ‍್ತಿಯ ಹೆಸರೂ ಸಹ ರಾರಾಜಿಸುರುವುದು. ಗುರುದತ್, ಎಸ್.ಡಿ.ಬರ‍್ಮನ್, ರಫಿ, ಮೂರ‍್ತಿ - ಎಲ್ಲರ ಸಂಗಮವಿದ್ದರೆ ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವು ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಎಂಬುದರ ಉದಾಹರಣೆಯು ಈ ವೀಡಿಯೋದಲ್ಲಿದೆ!

-ಅ
20.01.2010
12.20PM

ಅಶ್ವಥ್

2010-01-18T11:31:00.004+05:30

ಯಾವ ಹಳೇ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೂ ನಾನೂ ವಿಜಯಳೂ ಅಶ್ವಥ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡೇ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. "ಇವರಷ್ಟು ನ್ಯಾಚುರಲ್ ಆಗಿ ನಟಿಸೋರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ!" ಎಂದು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಅಶ್ವಥ್ ಅವರು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಾರಾದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಡೈಲಾಗುಗಳು ತೀರ ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೇ ನಡೆಯುವ ಸಂಭಾಷಣೆಯಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತೆ.

ಶಬ್ದವೇಧಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಥ್‍ರನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು - ತುಂಬ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದರೆಂದೆನಿಸಿತು. ’ಹೊಸಬೆಳಕಿನ’ ಕಾಫಿ ಚೆಲ್ಲಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವನ, ’ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ’ನ ಗುರುವಾದ ಶಾಂತಮೂರ‍್ತಿ ವಸಿಷ್ಠನ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿರು ಕನ್ನಡಕದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಕಣ್ಣೇ ಕಾಣದಂತಿದ್ದ ’ಕರ್ಣ’ನ ತಂದೆಯ, ’ನಾಗರ ಹಾವಿನ’ ಚಾಮಯ್ಯ ಮೇಷ್ಟರ, ’ಚಂದನದ ಗೊಂಬೆ’ಯ ಮೇಷ್ಟರ - ಶಬ್ದವೇಧಿಯೊಂದನ್ನುಳಿದು ಮಿಕ್ಕ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳ ಸ್ವಾಭಾವಿಕತೆಯು ಶಬ್ದವೇಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಬೇಸರವಿತ್ತು - ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳು. ಆದರೂ ಅದೇನು ಅಂಥ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವಂಥದ್ದಲ್ಲ.

ಹಳೆಯ ಮೈಸೂರು-ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ನಟರಲ್ಲಿ ಇವರೂ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರೆಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ಅಶ್ವಥ್!

-ಅ
18.01.2010
12.12PM

ಒಳ್ಳೇ ವಿಡಿಯೋ

2010-01-15T21:20:00.002+05:30

ಪಯಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ..

2010-01-13T21:26:00.002+05:30

ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ಚಿಂಚೋಳಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳವೇನಿದೆ, ಏನಿಲ್ಲವೆಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂಡದವರಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. "ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಭೂಕಂಪನವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆಯಂತೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಹ ಮಲಗಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಿವಿಯಿಟ್ಟರೆ ಕೆಳಗೆ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಬಿದ್ದಂತೆಲ್ಲಾ ಶಬ್ದವಾಗುತ್ತಿದೆಯಂತೆ..." ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರ ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜರು "ನಡೀರಿ ಹೊರಟುಬಿಡೋಣ" ಎಂದಿದ್ದೇ ತಡ, ಬಾಲರಾಜ್, ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ನಾನು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಿಟ್ಟೆವು!

ಮಾರ್ಚಿನ ಗುಲ್ಬರ್ಗದೊಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವುದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಕೆಂಡದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಂತೆಯೇ! ಅನ್ನಪೂರ್ಣರು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು - "ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ meteorology department ನವರು ತಮ್ಮದೊಂದು ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ತೆರೆಯಲಿದ್ದಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. Security ತುಂಬ ಟೈಟಾಗಿರುತ್ತೆ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದುಬಿಡಬೇಕು" ಎಂದು. ಧಿಡೀರ್ ತೀರ್ಮಾನವಾದ್ದರಿಂದ ರೈಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ನಮಗೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಗುಲ್ಬರ್ಗದವರೆಗೂ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚಾರ ಮಾಡುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸ ಯಾತ್ರೆಯೆಂದು ನಮಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ತಲುಪಬೇಕಾದ ಬಸ್ಸು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದುವರೆಗೆ ತಲುಪಿದರೆ ಆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಶೆಖೆಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ಸಾಹಸವೇ.

[ಇದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರಲೆಂದು ಹೊರಟವನು ಲೇಟಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಒಂದು sms ಕಳಿಸಿದ್ದ - "ಕಳೆದ ಹದಿನೈದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲದಿಂದ ನಾನು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರ ಫಲವಾಗಿ ಈಗ ಸಕಲೇಶಪುರ ತಲುಪಿದೆ!" ಎಂದು. ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ ನಾನು, "ಹದಿನೈದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬದಲು ಶಿರಾಡಿ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಬೇಗ ಸಕಲೇಶಪುರವನ್ನು ತಲುಪಬಹುದಿತ್ತು" ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ.]

ತುಮಕೂರಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ದೂ, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸಿನೊಳಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ‍್ಯವಾಗಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದುದೂ ನಮ್ಮ ಕಂಡಕ್ಟರಿಗೆ ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಅದೇನಾಯಿತೋ ಏನೋ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಇಬ್ಬರು ಕಂಡಕ್ಟರುಗಳೂ ಎತ್ತೆತ್ತೆತ್ತರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಜಗಳ ಆಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು - ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ! ಹತ್ತೇ ಜನರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ಇವನು, ಇಲ್ಲ - ಹದಿನೈದು ಜನರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿಕೊ ಎಂದು ಅವನು - ಇವಿಷ್ಟನ್ನೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಾಲ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದಾರೆ! ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಕಂಡಕ್ಟರನಿಗೆ ಆಯಾಸವಾಯಿತೋ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹದಿನೈದು ಜನರನ್ನೂ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ. ಇವರ ಜಗಳವನ್ನು ನೋಡಿ - "ಓಹೋ ಗುಲ್ಬರ್ಗದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಬಿಸಿಲಿರಬೇಕು" ಎಂದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅನ್ನಿಸದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಇದು ಕಂಡಕ್ಟರನ ಕಥೆಯಾದರೆ ಡ್ರೈವರನದು ಬೇರೆಯದೇ ಕಥೆ. ಅವನ ಮೂಡು ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೋ, ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವುದೋ ವಿಶೇಷ ವೇಗ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅಳವಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೋ ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ.ಯವರು ಎನ್ನುವಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಆಟೋಗಳು, ಗೂಡ್ಸ್ ಲಾರಿಗಳು, ಡಕೋಟ ಬಸ್ಸುಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸನ್ನು ಓಟದ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸುವಂತೆ ಓವರ್‍ಟೇಕ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ಡ್ರೈವರು ಯಾವ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ, ನಿಲುಗಡೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗುಲ್ಬರ್ಗ ತಲುಪುವುದರೊಳಗೆ "ಸ್ವಲ್ಪ" ತಡವಾಯಿತಷ್ಟೆ! "ಬಸ್ಸಿನ ಪ್ರಯಾಣಿಕರೆಲ್ಲರ patience ಗೆ ನಾವು ಮಣಿದರೂ ನಾವು ಮಾತ್ರ patients ಆಗೋದು ಬಾಕಿ" ಎಂದು ನಾನು ಇಳಿದೊಡನೆ ಹೇಳಿದೆ.

ಕಾಮತ್‍ನಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ಭೋಜನದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಈ ಬಾರಿಯ ಪ್ರಯಾಣ ರಾಜಹಂಸದಲ್ಲಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಾರಿಗೆಯಲ್ಲಿ. ಜೊತೆಗೆ ರಸ್ತೆಯಿಲ್ಲದ ರಸ್ತೆ - ರಸ್ತೆಯಲ್ಲದ ರಸ್ತೆ! ಕೊನೆಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅದರ ಮಜವೇ ಬೇರೆ - ಆ ಅನುಭವದಿಂದ ವಂಚಿತಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಾ? ನಾವೂ ಕೊನೆಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಕೇವಲ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಇರುವ ಚಿಂಚೋಳಿಗೆ ಬಸ್ಸು ತಲುಪಲು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಬೇಕು ಎಂದು ಜನ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೇ ರಸ್ತೆ ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದಿತು. ಈಗಾಗಲೇ ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹದಿನಾರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು - ಈಗ ಇನ್ನೂ ಮೂರುಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ!

ಈ ಬಸ್ಸಿನ ಕಂಡಕ್ಟರು ಮತ್ತು ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಸಲಹೆಯ ಮೇರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ಲ್ಯಾನುಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾದವು. ಚಿಂಚೋಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಗುರುಂಪಳ್ಳಿ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಚಿಮ್ಮನಚೋಡ ಎಂಬ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದರು. ಅಷ್ಟೇನೂ ರಶ್ಷಿರದ ಬಸ್ಸಿನ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಹಸ್ರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. "ಭೂಕಂಪ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಾ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು "ನೀವು ಸಿನಿಮಾದೋರಾ?" ಎನ್ನುವ ತನಕ ಎಲ್ಲ ತರಹೇವಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಇಳಿದುಕೊಂಡೆವು. ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯವನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಆಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅದು ಚಿಮ್ಮನಚೋಡ ಊರಲ್ಲ - ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮುಂಚೆಗಿನ ಚಿಮ್ಮನಚೋಡ ಕ್ರಾಸ್ ಎಂಬ ಜಾಗ ಅಂತ. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಎತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೂ ಒಂದು ಮನೆಯೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ರಾಜಾಸ್ಥಾನದ ಮರುಭೂಮಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿ, ಅದರ ಹಿಂಭಾಗ ಒಂದು ಮನೆ, ಅಂಗಡಿಯ ಎದುರು ಒಂದು ಮರ, ಚೀಲದೊಳಗಿದ್ದ ಬಾಟಲಿನ ನೀರು ಕುದಿಯುವಷ್ಟು ರಣ ಬಿಸಿಲು - ಇಷ್ಟೇ ನಮ್ಮೆದುರಿದ್ದಿದ್ದು. ಇನ್ನೂ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕಿಲೋಮೀಟರು ಈ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಂತೂ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಒಂದು ಬಸ್ಸು ಬರುತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು.

ಚಿಮ್ಮನಚೋಡದ ದಾರಿಯು ಬಹಳ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಾಗ ಗುಡ್ಡದ ಹಿಂದೆ ಅಸ್ತಂಗತನಾಗಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ ಸೂರ‍್ಯನ ಕೆಂಪು, ಆ ಕೆಂಪಿಗೆ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರದ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳು, ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಂಗಸರು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದುದು, ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿ-ಬಿಳಿ-ಹಸಿರು ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸದೇ ಇದ್ದ ರೈತರು, ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಪರಿಸರ.. ಎಲ್ಲವೂ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನಸೆಳೆದವು. ಬಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಭೂಕಂಪನವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಗುಲ್ಬರ್ಗದಿಂದ ನೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಚಿಮ್ಮನಚೋಡವನ್ನು ತಲುಪಿದೆವು. ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಣ - ಹೆಸರಗುಂದಗಿ ಎನ್ನುವ ಹಳ್ಳಿಯು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸೂರ‍್ಯ ಮುಳುಗಿ ಕತ್ತಲೂ ಸಹ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸತತವಾಗಿ ಬಸ್ಸಿನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇವೆ, ಇನ್ನು ಮುಕ್ಕಾಲುಗಂಟೆ ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೆ? ಆಗಿ ಹೋಗಲಿ!

ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಾಲಕನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತೆ. ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಚಾಲಕನು ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಆದೇಶವೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟ. "ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಮ್ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಈ ಕಡೆ ಇಟ್ಕೊಳಿ - ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಈ ಕಡೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಆ ಕಡೆ.." ಎಂದ. ನನಗೆ "ಈ ಕಡೆ.... ಆ ಕಡೆ...." ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಜೀಪಿನ ಗೇರ್ ಲಿವರ್ರು ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬರುವಂತೆ ಈ ಕಡೆಯೊಂದು ಕಾಲು, ಆ ಕಡೆಯಿನ್ನೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು! ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಯಾಣ ಬಹಳ ಸಾಹಸಮಯವಾಗಿತ್ತು - ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ! ಡ್ರೈವರು ಗೇರನ್ನು ಹಾಕುವಾಗ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಹೆಚ್ಚುಕಮ್ಮಿಯಾದರೆ ಎಂಬ ಭೀತಿಯಿಂದಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ - ಕತ್ತಲೆ ಬೇರೆ! ಮತ್ತೆ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಜೀಪಿನಲ್ಲೂ ಅದದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಉತ್ತರದ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಪ್ಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರು. ನಾನು ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಡ್ರೈವರನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೇರನ್ನು - ಗೇರು ಲಿವರ್ರನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಭೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಸರುಗುಂದಗಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಡ್ರೈವರನು ಉತ್ತರಕರ್ನಾಟಕದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರುಗಂಟೆಗೆ ಬಸ್ಸು ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ, ಗುಲ್ಬರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೆ" ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಾದ ನಾವು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಕು ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಸತತ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಐಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯುಂಟಾಗಿತ್ತು!

ಕತ್ತಲು ಕವಿದಿತ್ತು. ಹೆಸರುಗುಂದಗಿಯ ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಕ್ಕರೆಗೆ ಇರುವೆಗಳು ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡರು. ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೀದಿ ದೀಪಗಳೆಲ್ಲವೂ 0 Watt ಬಲ್ಬಿನಂತೆ ಇದ್ದವು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಂದ್ರನೇ ಈ ದೀಪಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು " ಬನ್ನಿ ಕೂತ್ಕೊಳಿ" ಎಂದು ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅರಳಿ ಕಟ್ಟೆಯತ್ತ ಕರೆದರು. ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ದಣಿದು ಬಂದ ನಮಗೆ ಅರಳಿಯ ಗಾಳಿಯು ಬಹಳ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು-ಐವತ್ತು ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲ ಇತ್ತೆಂಬುದು ಅವರುಗಳ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಯಾರ ಮುಖವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ - ಬೆಳಕಿನ ಅಭಾವದಿಂದ. "ನೀವು ಇಲ್ಲಿ STUDY ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ವಾ ಹಾಗಾದರೆ?" ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಯಾಕೊ ನಿರಾಶರಾಗಿ ಕೇಳಿದರು. "ಇಲ್ಲ, ಗುಲ್ಬರ್ಗದಲ್ಲಿ ಏನೊ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪನದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೊ ಹೇಳಿದರು, ಅದನ್ನು ನೋಡಲಿಕ್ಕೆಂದು ಬಂದೆವು" ಎಂದರು. ನಾವು ಭೂಕಂಪನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆಂದರೆ ಆ ಮುಗ್ಧ ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು "ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವರು ತಮಾಷೆ ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂಬ ಮುಂಜಾಗರೂಕತೆ ಅನ್ನಪೂರ್ಣರಿಗಿತ್ತು.

ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ ಹಿರಿಯರ ಹೆಸರು ಪರ್ವತಯ್ಯ ಎಂದಂತೆ - ಆತ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಟೀ ಕುಡಿಯಲು ತರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಒದಗಿ ಬಂದ ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರವು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತುಂಬ ಸಂಕೋಚ ತರಿಸಿತ್ತು. ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ಆ ಹಳ್ಳಿಯವರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತ ಭೂಕಂಪನದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮುಖವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ ಭೀತಿ, ಚಿಂತೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆ, ನೋವು ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬ ಹೇಳಿದ "ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಯಿತು.." . ಇನ್ನೊಬ್ಬ, "ಬೆಳಿಗ್ಗೇನೂ ಆಯ್ತು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡೂವರೆಗೂ ಆಯ್ತು.." ಎಂದ. ಪರ್ವತಯ್ಯನವರು "ದಿನಾ ಆಗುತ್ತೆ, ಡೈನಮಿಟ್ ಸಿಡಿಸಿದಷ್ಟು ಜೋರಾಗೆಲ್ಲ ಸದ್ದಾಗುತ್ತೆ. ಈಚೆಗೆ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಈಗ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮುಂಚೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲೇ, ಈ ಅರಳಿಕಟ್ಟೆಯ ಎದುರೇ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟು ಭಯ!" ಎಂದು ಗದ್ಗದಿತ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು "ನಿಮ್ಹಂಗೇ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಇನ್ಯಾರೋ ಬಂದಿದ್ರು ಹೋದ್ ತಿಂಗ್ಳು. ಏನೋ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಕ್ಕೆ. ಡ್ಯಾಮ್ ಇದ್ಯಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಅದ್ರಿಂದಾನೇ ಅಂತೆ ಇಲ್ಲ್ ಭೂಕಂಪ ಆಗ್ತಿರೋದು.." ಎಂದರು. ಅಣೆಕಟ್ಟಿಗೂ ಭೂಕಂಪನಕ್ಕೂ ಏನಾದರೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೇ ಎಂದು ನನಗಂತೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡೋಣವೆಂದೆನಿಸಿತು.

ಪರ್ವತಯ್ಯ ಕೇಳಿದರು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆ - " ನೀವು ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ್ರಿ? ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು, ಸುಖವಾಗಿದ್ದೀರ ಅಲ್ವಾ ನೀವು? ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ದಿನಕ್ಕೆ ಆರುಗಂಟೆ ಮಾತ್ರ ಕರೆಂಟು ಇರೋದು, ಹನಿ ನೀರಿಗೂ ಒದ್ದಾಡುತ್ತೀವಿ, ಜೊತೆಗೆ ಭೂಕಂಪ ಬೇರೆ ಯಾವಾಗ್ ಆಗುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟು ಯಾಕೆ ಆಚೆ ಬಂದ್ರಿ?" ಎಂದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನವರೆಂದರೆ ಸುಖಿಗಳು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಈಗಲೂ ಸಹ ಬೇರೆ ಊರಿನ ಜನರು ನಂಬಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಯಾವುದೇ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದರೂ, "ನೀವ್ ಬಿಡಿ ಬೆಂಗ್ಳೂರ್‍ನೋರು, ಆರಾಮು.." ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದೇನು ಅವರ ಸತ್ಯದ ನಂಬಿಕೆಯೋ ಅಥವಾ ಅಪಹಾಸ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಂತೂ ಈ "ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸುಖ"ದ ಮಾತು ದೊಡ್ಡ sarcasm ರೀತಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸುಖ ಏನೆಂಬುದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು!

ಪರ್ವತಯ್ಯನವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನೇನೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದಿದ್ದರೂ ಕರೆಂಟೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೂ ಹೆಸರುಗುಂದಗಿಗೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇವರೂ ಸಹ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯುಂಟಾದ ಪರ್ವತಯ್ಯನವರು "ಏನು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತೀರ ನೀವೆಲ್ಲ?" ಎಂದರು. ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ಇದಕ್ಕೆ ಥಟ್ಟನೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ "ನಾನು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಇವರು (ನನ್ನನ್ನು ತೋರಿಸಿ) ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ರಿಪೇರಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಇವರು ( ಬಾಲ್‍ರಾಜ್‍ರನ್ನು ತೋರಿಸಿ) ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡಾಪಟು, ಮತ್ತೆ ಇವರು (ಅನ್ನಪೂರ್ಣರನ್ನು ತೋರಿಸಿ) ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ" ಎಂದರು. ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ತತ್‍ಕ್ಷಣ ಆ ಜನಕ್ಕೆ ಮಿಕ್ಕವರು ಯಾರೂ ಅಷ್ಟು ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅನ್ನಪೂರ್ಣರತ್ತ ಅವರು ಕಂಗಳನ್ನು ಅರಳಿಸಿದ್ದು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲೂ ಕಾಣುವಂತಿತ್ತು. ಅವರ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆರಳಿಸಲು, "ಇಲ್ಲಿ ಈಟೀವಿ ಬರುತ್ತಾ?" ಎಂದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಟೀಚರಿಗೆ ಶಾಲಾಮಕ್ಕಳು ಉತ್ತರಿಸುವಂತೆ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ "ಹ್ಞೂಂ" ಎಂದರು.

"ಅದರಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿ ಅಂತ ಒಂದು ಧಾರಾವಾಹಿ ಬರುತ್ತಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

ಕಾತುರತೆಯು ಇನ್ನೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ, "ಯಾವ ಪಾರ್ಟ್ ಮಾಡ್ತೀರ ಅದರಲ್ಲಿ?" ಎಂದಿತು ಜನ.

"ಯಾವ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ ಮಾಡಲ್ಲ, ನಾನು ಅಡ್ಮಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಇರೋದು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಸಹ ಅವರುಗಳಿಗೆ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದರೊಳಗೆ ಸಾಕು ಸಾಕಾಯಿತು!

ಚಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅನುಭವವಿರುವಂತೆ ಹೋದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಸಿಗುತ್ತೋ ಬಿಡುತ್ತೋ ನಾವಂತೂ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಚೀಲದೊಳಕ್ಕೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡೇ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಚಿಮ್ಮನಹಳ್ಳಿ ಕ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿನ "ಸ್ಪೆಷಲ್ ಬ್ರೆಡ್"ಅನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಹೆಸರುಗುಂದಗಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಯಲು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಟೆಂಟನ್ನು ಹಾಕುವುದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೆವು. ಯಾರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ನಮಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಜನರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೆ ವಿಷಯಗಳು ಸಿಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪರ್ವತಯ್ಯನವರು ನಮ್ಮ ಊಟೋಪಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತ "ಏನಿರಲಿ ರಾತ್ರಿ ಊಟಕ್ಕೆ? ಅನ್ನ - ಸಾರು - ಮಜ್ಜಿಗೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಎಂದೂ ಎಲ್ಲೂ ಮಾತನಾಡದ ಬಾಲ್‍ರಾಜ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಾತಿನ ಮುತ್ತುದುರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು! "ನೀವು ತೊಂದರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ನಮ್ಮ ಊಟ ನಾವು ತಂದಿದ್ದೇವೆ, ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ ಸಂತೋಷ ಆಯಿತು ತುಂಬ" ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು. ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಭಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು - ಬಾಲ್‍ರಾಜ್‍ರ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ. ಅವರು ಏನು ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನು "ದುರಹಂಕಾರಿ ಮುಂಡೇವು!" ಎಂದು ಶಪಿಸುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಯೋಚನೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪರ್ವತಯ್ಯನವರು "ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಇಲ್ಲೀವರೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದೀರ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೇ ಕಳ್ಸಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ" ಎಂದು ಬಲವಂತ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ "ಸ್ವಲ್ಪ ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನ ಕೊಡಿ ಸಾಕು" ಎಂದರು. ಗುಲ್ಬರ್ಗದವರು ತಿನ್ನುವ ಖಾರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ನಮಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದ ಹಾಗಿತ್ತು!

"ಅತಿಥಿ ದೇವೋ ಭವ" ಎನ್ನುವ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ನಾವುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳಾಗಿದ್ದೆವೆನಿಸುತ್ತೆ - "ಹಗಲಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಡ್ಯಾಮು, ಹೊಲ ಎಲ್ಲ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ವಿ, ಈಗ ಕತ್ತಲಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋಗ್ಬೋದು!" ಎಂದರು. ಭೂಕಂಪನವಾಗುವ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆಯೇ? ನಾವು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಎದ್ದು ಹೊರಡಬೇಕಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಸಲ ಹೊಲ, ಡ್ಯಾಮು ನೋಡಲೆಂದೇ ಬರುತ್ತೇವೆಂದು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದೆವು. ರಾತ್ರಿ ತಂಗಲು ಶಾಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೇವೆಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಾಲ್‍ರಾಜ್ ಅವರು ಒಪ್ಪಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಟೆಂಟಿತ್ತಲ್ಲ! ದೀಪವೇ ಇಲ್ಲದ ಶಾಲೆಯ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ನಮಗಾಗಿ ಹೊಸ ಬಲ್ಬನ್ನು ತರಿಸಿದ ಪರ್ವತಯ್ಯನವರು "ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದೋರನ್ನ ಟೆಂಟಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸೋದೇ?" ಎಂದು ಬೈಯ್ಯುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.

ಹೆಸರುಗುಂದಗಿಯಂತಹ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಷಪ್ ಕಾಟನ್ನಿನಂತಹ ಶಾಲೆಯಂತೂ ಇಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಒಂದು ಕೊಠಡಿ ಮಾತ್ರ. ಐವತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಪಾಠಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಈ ಕೊಠಡಿ ಮುಂದೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಮೈದಾನ. ಮೈದಾನಕ್ಕೂ ಶಾಲೆಯೆಂಬ ಕೊಠಡಿಗೂ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕಟ್ಟೆ. ಜಗಲಿಯಂತಿರುವ ಕಟ್ಟೆ. ಹೇಳಿ-ಕೇಳಿ ಗುಲ್ಬರ್ಗವಾದ್ದರಿಂದ ಶೆಖೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ ಆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಮಲಗಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು. ಬಾಲ್‍ರಾಜರಿಗೂ ತಾವು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಟೆಂಟನ್ನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಸರಿ, ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಟೆಂಟನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಭೂಕಂಪನವಾಗುತ್ತೆ, ಪಾತ್ರೆ ಬಿದ್ದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ, ಜಗುಲಿಯೇ ಅಲುಗಾಡುತ್ತೆ ಎಂದು ಕಾದುಕೊಂಡು ಟೆಂಟಿನ ಹೊರಗಡೆ ಚಾಪೆಯನ್ನು ಹಾಸಿ ಇರುಳಿನ ಹರಟೆಗೆಂದು ಕುಳಿತೆವು. ಊಟ ಬರುವವರೆಗೂ ಕಾಯ ಬೇಕಷ್ಟೆ? ಪರ್ವತಯ್ಯನವರೂ ಆ ಊರಿನ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಜನರೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಬಂದು ಕುಳಿತರು.

ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳೆಂದರೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಜಾನಪದ ಸಂಗೀತ, ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇವರಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾದುದು. "ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಹಾಡು ಹೇಳಿ, ಕೇಳೋಣ" ಎಂದಿದ್ದೇ ತಡ ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಶಿಶುನಾಳರ ಹಾಡನ್ನು ಜಾನಪದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಹಾಡಿ ಚಪ್ಪಾಳೆಯನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡರು. ನನಗೂ ಒಂದು ಚಪ್ಪಾಳೆಯನ್ನು ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಹಾಡು ಹೇಳಿಸಿ, ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅನಿವಾರ‍್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಹೊಡೆದರು.

ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ದೀಪವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಶಾಲೆಯ ಒಳಗಿನ ಬಲ್ಬಿನ ದೀಪದ ಕೆಳಗೇ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಸೆಷನ್ ನಡೆಸಿದೆವು. ನಂತರ ನಮ್ಮ ಕಾಣಿಕೆಯೆಂಬಂತೆ ಶಾಲೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಹಣವನ್ನು ಕೊಡೋಣವೆಂದು ನಾವು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಆದರೆ ಅವರುಗಳು ಹಣವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಪ್ಪಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹಳ ಬಲವಂತ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು - ಕೊನೆಗೆ, "ರಸೀತಿ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ರಸೀತಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಂದು "ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು" ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟರು!

ಊಟ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೇ ಊಟ ಮಾಡಿದೆವು. ನಾವು ಹೇಳಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬರೀ ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನವನ್ನೇ ಬಡಿಸಿದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವವರು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಗುಲ್ಬರ್ಗದವರೆಗೂ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ನೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಕುಗ್ರಾಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬ್ರೆಡ್‍ನ ತಂದಿದ್ದರೂ ಆ ಜನರು ಬಡಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಋಣ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು! ಕಗ್ಗವೊಂದು ನೆನಪಿಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಬಂದಿತು!

ಇಂದು ಮದುವೆಯ ಹಬ್ಬ; ನಾಳೆ ವೈಕುಂಠ ತಿಥಿ |
ಇಂದು ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಸುಖ, ನಾಳೆ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನ ||
ಇಂದು ಬರಿಯುಪವಾಸ, ನಾಳೆ ಪಾರಣೆ - ಯಿಂತು |
ಸಂದಿರುವುದನ್ನ ಋಣ - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಪರ್ವತಯ್ಯನವರು, "ಸರಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಿಗ್ತೀವೋ ಇಲ್ವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಟೀ ಕುಡಿದು ಹೋಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ" ಎಂದರು. ಅವರ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ತಲೆದೂಗಿದೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟರು. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಟ್ಟೆವಾಸಕ್ಕೆ ಮರಳಿದೆವು. "ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಿಗ್ತೀವೋ ಇಲ್ವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ" ಎಂದರೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿಕೊಂಡೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ವಿಚಿತ್ರ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಭೂಕಂಪವೆಂದೇ ಬಗೆಯಬಹುದಿತ್ತು! ಅಥವಾ ಗುಲ್ಬರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ಹುಲಿ ಬಂದಿರಬಹುದೇನೋ ಎನ್ನಿಸಬಹುದಿತ್ತು! ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ, ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ನಾನು ಎದ್ದಿದ್ದೇವೆ. ಸದ್ದು ಏನಿರಬಹುದೆಂದು ಬಾಲ್‍ರಾಜ್‍ರನ್ನು ಕೇಳೋಣವೆಂದು ಅವರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಸದ್ದು ಬರುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಅವರ ಉಸುರಿನಿಂದ! ಅಯ್ಯೋ, ಭೂಕಂಪನದ ಸದ್ದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಂದಿರುವ ಗೊರಕೆಯ ಸದ್ದಿನಿಂದ ನಮಗೆ ವಂಚನೆಯಾಗಿಬಿಡುವ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರವಾಯಿತು! ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸದ್ದು ಶುರುವಾಯಿತು. ವಾಚಕರು ಈ ಬಾರಿ ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್‍ರ ಗೊರಕೆಯೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಈ ಸಲದ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ವಿಶೇಷ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು. ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಚಳಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಭೂಕಂಪನದ ಅನುಭವದ ಕಾತುರತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದವು. ಆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರು ಶತದಡ್ಡರು ಎಂದೆನಿಸಿತೇನೊ - ಟೆಂಟನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದೂಟವನ್ನು ಸವಿಯಲು ಬಂದಿದ್ದವು. ನಾವು ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ಅಂಜಿ ಟೆಂಟನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡೆವು.

ಆ ದಿನ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದಕ್ಕೇ ಎದ್ದು ಈಗಲಾದರೂ ಆಗುತ್ತಾ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು. "ಅದೇನು ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಬರುವಂತಹ ಬಂಧುವೇ?" ಎಂದರು ಅನ್ನಪೂರ್ಣ. ಆರು ಗಂಟೆಯ ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗುಲ್ಬರ್ಗಕ್ಕೆ ಮರಳಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸಾದೆವು. ಅಂದು ಭೂಮಿಯೇನೋ ಕಂಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಹೃದಯಗಳು ಕ್ಷಣಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಭೀತಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆ ಜನರ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳಾದರೂ ಅವರಿಗೆ "ನಮ್ಮ ಭೀತಿಯನ್ನು, ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಇದ್ದಾರಲ್ಲಾ!" ಎಂಬ ಭಾವನೆಯು ಮೂಡಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಜನಕ್ಕೆ ಶುಭವಾಗಲಿ!

ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು!

- ಅ
19.03.2005
2AM

ಬಾಳಿಗೊಂದು ನಂಬಿಕೆ ;-)

2009-12-16T21:32:00.004+05:30

ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಲೇಟಾಗಿ ಬಸ್ ಬಂತು ಅಥವಾ ಬಾರದೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆಟೋ ಕೂಡ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ! ಹಾಳಾಗ್ ಹೋಗ್ಲಿ, ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಚಪ್ಪಲಿಯೂ ಕಿತ್ತು ಹೋಗುತ್ತೆ. ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಆ ಕಾಲಿಗೆ ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ!! ಇದಕ್ಕೆ ಕಿಸೆಯೊಳಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಏನು ಕಾರಣ ತಾನೆ ಇದೆ?

ಹೊಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ತಿಂಡಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸಿಕ್ಕರೆ ತಿಂದದ್ದು ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಲ್ಲ ಈ ನೋಟು! ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದೇ ಈ ನೋಟು ಎಂದು ದೈವವಾಣಿಯೇ ಇದೆ! ಬಡತನ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ, ಡಂಬಾಚಾರ, ಅನಾಚಾರ, ಬಾಲಾಚಾರ, ಸಮಾಚಾರ - ಇನ್ನೂ ಏನೇನು ಆಚಾರಗಳಿಗೆ ಬುನಾದಿಯಾಗಿದೆಯೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು! ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು "ಭಾರತ ಬಿಟ್ಟು ತೊಲಗಿ"ಸಿದಾಗಲೇ ಈ ನೋಟನ್ನೂ ಉಚ್ಚಾಟಿಸಬೇಕಿತ್ತು - ಯಾಕೊ ಆಗಿನ ವಿತ್ತ ಸಚಿವರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ನಾವು ಈಗಲೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ - ಹಣೆಬರಹ!

ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಸಾಲದು, ಪರಿಹಾರವೂ ಹೇಳಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಯಾರು ಈ ನೋಟನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೇ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಪಡೆದುಬಿಡುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಮಾರ್ಗ. ಇದನ್ನು ಮನುಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೂ ಹೇಳಿದೆ. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿ-ಶಾಸ್ತ್ರ-ಸ್ಮೃತಿ-ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಯಾರು ತಾನೆ ಓದುತ್ತಾರೆ, ದುರಂತ!

ಹೇಳೋದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಯಾಗಿದೆ, ಇನ್ನಾದರೂ ತಿದ್ದುಕೊಂಡು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೇದು. ಆದರೆ ನರಕವನ್ನು ಬಯಸಿ ಬಯಸಿ ಹೊಗುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಜನ?

ಅಯ್ಯೋ, ಇವತ್ತು ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಕಂತೆ ಕಂತೆ ಹಣವನ್ನು ಡ್ರಾ ಮಾಡಿ, ಎಣಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗೆ "ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಕೊಡಿ" ಎಂದು ಪಡೆದರು! ಅಗೆದಿರುವ ಹೊಂಡದೊಳಕ್ಕೆ ಹೀಗೂ ಬೀಳುತ್ತಾರಾ ಅಂತ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ!! ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ನೋಟಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕೆಲಸ ಕೆಡುತ್ತೆ, ಇನ್ನು ಒಂದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗೆ - ಅಂದರೆ ಐವತ್ತು ನೋಟುಗಳು. ತಲೆ ಗಟ್ಟಿಯಿದೆ ಅಂತ ಬಂಡೆಗೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಇದು!

ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೇ ಪುತ್ತೂರಿನ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ - ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಒಂದು ರಾಜಹಂಸವೂ ಇಲ್ಲ, ಒಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರಿಗೆಯೂ ಇಲ್ಲ! ಬರ್ರೀ ಸೆಮಿ-ಡಿಲಕ್ಸೇ! ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೇನೂ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ, ಎರಡು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಚೀಲದೊಳಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೋ ಒಂದು ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ನುಸುಳಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈ ’ಸೆಮಿ ಡಿಲಕ್ಸ್’ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದರೇ ಸಾಕು, ಶ್ರೀಕಾಂತ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವನು. ನಾನು ತಲೆ ಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು! ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ.ಯ ಸೆಮಿ ಡಿಲಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು - ಹತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಪಾಪ ಕರ್ಮವು ನಮ್ಮನ್ನು ಲೇಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ - ಪ್ರಯಾಣದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು - ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರಿಗೆಯಲ್ಲೋ, ರಾಜಹಂಸದಲ್ಲೋ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಸೆಮಿ-ಡಿಲಕ್ಸೇ ಸಿಕ್ಕೀತೆಂದರೆ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು! ಪುನರಪಿ ಜನನಂ ಪುನರಪಿ ಮರಣಂ...

ಈಗ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮೆಟ್ರೋಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿರಲು ಮುಖ್ಯಕಾರಣಗಳು - (೧) ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟು ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದು - ಮತ್ತು ಆ ನೋಟನ್ನು ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ.ಯವರೂ ಸಹ ಬಳಸುವುದು (೨) ಸೆಮಿ-ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬಸ್ಸನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಏನು ಮಾಡೋಕಾಗುತ್ತೆ ಈಗ - ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಇವೆರಡೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೇ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು!

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆದು ಅಪ್‍ಲೋಡ್ ಮಾಡೋಕೆ ಸದ್ಯ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಅಂತ ಸಂತೋಷ. ಸಮಾಧಾನವೆಂದರೆ ಬಿ.ಎಸ್.ಎನ್.ಎಲ್. ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು!

-ಅ
16.12.2009
9.30PM

ಗ್ರಹಣ

2009-12-10T12:39:00.003+05:30

ಶಶಿಯ ಮೈಯ ತುಂಬ ಹಲವು ಕೊರತೆಭರಿತ ಕಪ್ಪಿನೊಲವು
ಒಂದು ದಿನದ ಚಿಕ್ಕ ಗೆಲುವು - ಅದುವೆ ರವಿಯ ಬೇಟೆಯು.
ಜಗಕೆ ಬೆಳಕನೀವ ರವಿಯ ಮೊಗಕೆ ಶಶಿಯ ಕೋಟೆಯು!

ಕತ್ತಲಿಗೆ ನೂರೆಂಟು ಕತೆ, ಬೆಳಕಿಗೊಂದು ತಮಸಿಗೊಂದು,
ಹುಟ್ಟಿಗೊಂದು ಸಾವಿಗೊಂದು - ಏನಿರುವುದಿದಕೆ ಕೊರತೆ?
ಸಾಸಿರವೇ ಮೀರಿದಷ್ಟು ಕತೆಗಳ ಹರಸ್ಥಿರತೆ!

ಕತೆಯ ಹೇಳುವವನ ಕಣ್ಣು ಸತ್ಯವನ್ನೆ ಕಂಡ ಹಣ್ಣು!
ಉಳಿದ ನಾಕವೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣು - ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಶಕ್ತಿಗೆ.
ಶಶಿಯ ಬೆಳಕೊ? ರವಿಯ ಬೆಳಕೊ? ಹೊಳೆವುದಿಲ್ಲ ಯುಕ್ತಿಗೆ.

ಸೂರ್ಯಚಂದಿರವೆರಡು ನಮ್ಮಲಿ
ಹೊನ್ನು ಮಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಕೂಡಿರೆ
ಭಿನ್ನ ನೋಟಗಳನ್ನು ತೋರುತ
ಒಂದನೊಂದನು ಮೀರಿದೆ.
ಎದೆಯ ಪೃಥಿವಿಗೆ ಹಗಲು ಇರುಳನು
ತನ್ನ ಬಯಕೆಗಳಂತೆ ಕರುಣಿಸಿ
ಸೃಷ್ಟಿ ಸೊಬಗನು ಬೀರಿದೆ.

-ಅ
10.12.2009
11.10AM

ಪಾ

2009-12-07T10:08:00.004+05:30

ಅಂತೂ ಏನೇನೋ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ. ಹೋದ ವರ್ಷ ಡಿಸ್ಲೆಕ್ಸಿಯಾ ಆಯಿತು, ಈಗ ಪ್ರೊಜೇರಿಯಾ. ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್‍ಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ನಟ ಇಂಥ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾರು? ಏನೇ ಆಗಲೀ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸೈ ಎನ್ನುವ ಅಮಿತಾಭ್ ಕಂಡರೆ ಅದಕ್ಕೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು. ಐದು ನಿಮಿಷದ ಪಾತ್ರವಿರಲಿ, ಸುಮ್ಮನೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಾಮೆಂಟರಿ ಇರಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಡಬಲ್ಲ ತಾಕತ್ತು ಅಮಿತಾಭ್‍ಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಂಡಿಲ್ಲ?

ಪಾ-ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಜೇರಿಯಾ ಜೊತೆ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಮೂರು ಪ್ರಕರಣಗಳು ಬೆರೆತುಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರವಾದರೂ, ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು. ಮಾಧ್ಯಮದವರನ್ನು ಟೀಕೆ ಮಾಡುವ ರೀತಿಯ ದೃಶ್ಯವು ಬಿಸಿರಕ್ತದವರನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುಲಕಿತಗೊಳ್ಳಿಸುತ್ತದೆ. ನನಗಂತೂ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅರುಂಧತಿ ನಾಗ್‍ರನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಂತೋಷವೂ ಆಯಿತು (ಹಿಂದೆ ಸ್ವದೇಸ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಿಶೋರೀ ಬಲ್ಲಾಳ್‍ರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆದ ಸಂತೋಷದಂತೆಯೇ) - ಎಷ್ಟು natural ಆಗಿ ನಟಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆಯೂ ಆಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಆರಂಭದ ಕೆಲವು ಕಾಲ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಯಂತೆ ತೋರುವ ಪಾ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಚಲನ ಚಿತ್ರದ ಛಾಪನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಅದ್ಭುತ!! ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಥಿಯೇಟರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆಂದೇ ಕೆಲವು ಡೈಲಾಗುಗಳನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂಬುದು ಗೋಚರಿಸುತ್ತೆ. ಎಂ.ಪಿ.ಯಾದವನು ಸ್ಪೈಡರ್ ಮ್ಯಾನ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ರಾಜಕೀಯ ಆದರ್ಶಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲಾದರೂ ಆದರ್ಶವಾದಿಗಳಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನವು, ಮತ್ತು "ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗಂಗೆಯು ಹರಿದು ಬರುವುದು.." ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ಮೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಪಾ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ.

ಜೊತೆಗೆ ಒಂದೇ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಫ್ಲಾಶ್‍ಬ್ಯಾಕ್‍ನ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮುಗಿಸಿ ಗೋಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿದ್ಯಾ ಬಾಲನ್‍ರಂಥವರ ಚೆಲುವೆಯಿರುವಾಗ ಗೋಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಳವಿರುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ? ಪಾಪ, ಗೋಳಾದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತೆ ಅದು. ;-) ಪಾರೇಶ್ ರಾವಲ್‍ಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಮಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಪಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಅವರ ಭಾಗ್ಯವೋ ನೋಡುಗರ ಭಾಗ್ಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಇಳೆಯರಾಜರಂಥ ಜೀನಿಯಸ್‍ರ ಸಂಗೀತವೂ ಸಹ ಕ್ಲೀಷೆಯಾಗಬಲ್ಲುದು ಎಂಬುದು ಪಾ-‍ನಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತೆ. "ನಗುವ, ನಯನ..." ಈ ಸ್ವರಸಂಯೋಜನೆಯು ಇಳೆಯರಾಜರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಇಷ್ಟವೆಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.

ಇವೆಲ್ಲಾ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಇಡೀ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಆಳುವುದು ಅಮಿತಾಭ್‍ರ ವಿಭಿನ್ನ, ವಿಶೇಷ ವೇಷ ಭೂಷಣ - ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅವರು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಟಿಸಿರುವ ಸೊಗಸಾದ ರೀತಿ. ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುವ, ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುವ ಅಮಿತಾಭ್‍ರನ್ನು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಲ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ - ಆದರೆ ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷದ ಅಮಿತಾಭ್‍ರನ್ನು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡಿದ್ದು. ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅನುಭವ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ "ಎಳೆದಂತೆ" ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು, ಸದಭಿರುಚಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಮೂರು ಗುಟ್ಟು, ಒಂದು ಸುಳ್ಳು, ಒಂದು ನಿಜ, ಮತ್ತೊಂದು ಇದು, ಮಗದೊಂದು ಅದು - ಈ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ತಲೆಕೆಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಾ ಚಿತ್ರವು ಒಳ್ಳೆಯ ಔಷಧಿಯಂತಿತ್ತು.

-ಅ
07.12.2009
11AM

ಮನವು ನಲಿಯಲಿ

2009-11-24T16:10:00.002+05:30

ಗಗನ ಸೂರನು
ನಂಬಿ ಕನಲನು
ಹೆಣೆವ ಹೊಳೆಯುವ ಕಂಗಳೇ,
ಎತ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯೊ ಅತ್ತ ದೃಷ್ಟಿಯು
ಮರೆಯು ನಭದಲಿ ತಿಂಗಳೇ.

ಮುಖವ ತೋಯಲು
ಸುಖಕೆ ಕಾಯಲು
ಸಖಿಯ ವಿರಹದ ಹನಿಗಳು.
ಅಚಲದಿರುಳಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವುದೇ
ವಿರಹದೆದೆಯಾ ದನಿಗಳು?

ಹನಿಗಳಂತೆಯೆ
ತನಿಗಳಿರುವುದು
ಇನಿದು ಎಲ್ಲವು ಎದುರಲಿ.
ಮುನಿದ ಎದೆಯದು ತಣಿದು ತಣಿಸಲಿ
ಕನಲ ಸಿರಿಗರಿಗೆದರಲಿ.
ಹೊನಲಿನನುರಾಗ ತಾ ಹರಿಯುತ
ಮನವು ಮುದದಲಿ ನಲಿಯಲಿ.

-ಅ
23.11.2009

ಹಗೆಯ ಹೊನಲು ಹರಿದಿದೆ

2009-11-19T10:15:00.003+05:30

ಹಗೆಯ ಹೊನಲು ಹರಿದಿದೆ,
ಬಗೆಯ ಕೋಟೆ ಮುರಿದಿದೆ.
ಕಿಚ್ಚು ಹೊಗೆಯನಾಡಿಸುತ್ತ
ರೊಚ್ಚು ನಗೆಯ ಮೂಡಿಸುತ್ತ
ಎಚ್ಚರವನೆ ಮರೆಸಿದೆ.

ವಿಷದ ಮರದ ಬೇರಿದು
ಕುಶದಿ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿದೆ.
ಕಡಿವ ಪರಿಯ ಕಾಣದಾಯ್ತು
ಮೊಳಕೆ ಚಿಗುರು ಬಲಿತ ಮೇಲೆ
ನೆಳಲದೆಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿದೆ?

ಹಗೆಯ ಹೊನಲು ಹರಿದಿದೆ,
ಬಗೆಯಿದು ವೈತರಣಿಯು.
ನಿಜದ ನೋಟ ತೋರು, ಶಕ್ತಿ,
ಪಾಪವನ್ನು ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿ
ಕತ್ತಲೆಡೆಗೆ ಬೆಳಕ ತೋರಿ
ಬರಡಿನಲ್ಲಿ ಚಿಗುರ ಬೀರಿ
ನಗೆಯ ಹೊನಲು ಹರಿಸುತ,
ತೊಳೆಯುವಂತೆ ಕೊಳೆಯನೆಲ್ಲ
ಗಂಗೆಯನವತರಿಸುತ.

-ಅ
19.11.2009
9.15AM

ನೀನು - ನಾನು

2009-11-17T11:39:00.003+05:30

ಏನೂ ಆಗಿರದ, ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ದೂರಾದ
ಬಡಕಾಯದ ಜಡಜೀವವು ಅಲೆಯುತಿರೆ,
ಬರಗಾಲದ ಒಣ ಎಲೆಯು.
ಎಲ್ಲವೂ ಆಗುವ ಆಸೆ,
ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಸೆಳೆವ ಕನಲು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಬೆಳೆಸಲು - ನನಗಾಯ್ತು
ಸುಖಸ್ವಪ್ನದ ಹಿತ ನೆಲೆಯು.
ಅದುವೆ ನೀನು - ಕನಲ ಸೆಲೆಯು.
ಇದುವೆ ನಾನು - ಚಿಗುರಿದೆಲೆಯು!

-ಅ
24.07.2008
11.30PM

ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ...

2009-11-13T10:02:00.004+05:30

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲ್ಯಾಬಿಗೆ ಬಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಭೃಗುಮತಿ (ಎಂಥ ಅದ್ಭುತವಾದ ಹೆಸರು) ಎಂಬ ಹುಡುಗಿಯ ಚಾಡಿ ಹೀಗಿತ್ತು: "Sir, from one hour, he is only playing, and not leaving me to play...." ಚಾಡಿ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡವನು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾನೆಯೇ? "No, saar... she is not letting me to play from one month." ಎಂದ. ಇದು ವಾಸಿ, ಎರಡನೆಯ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ "sir, i did not "got" chance from the 1st standard!!!!" ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದ. ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳು ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದು ತಾವು "play" ಮಾಡುವಾಗ. ಅರ್ಥಾತ್ ಆಡುವಾಗ. ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು "play" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆಂದು ನನಗೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತೆ.

.....................

ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಹೇಗೋ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕ್ಲಾಸಿನ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೋದ ತತ್‍ಕ್ಷಣವೇ ವಿಷ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನನಗೊಂದು ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕೊಟ್ಟ. "Happy Birthday .............. Sir" ಎಂದಿತ್ತು. ಆ ........ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಚಿತ್ರವಿತ್ತು. ನಾನು ಅದನ್ನು Happy Birthday, Computer Sir ಎಂದು ಓದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಂತೆ!!

......................

ನಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಚಲನವಲನಗಳು, ನಾವು ಪದೇ ಪದೇ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಪದಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು. ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಕಾತುರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. "ಗುಮ್ಮಣ್ಣ" ಮೇಷ್ಟ್ರ ಥರ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೆದರಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಹಿಂದೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀವೋ ಆಗ ಮಕ್ಕಳು ನಮಗೆ ತುಂಬ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಾವುದೋ ಸಂದೇಹವನ್ನು ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹಿರಿಯಾರದ (ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯ) ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಏನೋ ತಪ್ಪನ್ನು ಎತ್ತಾಡಿ ರೇಗತೊಡಗಿದರು - ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆಯೇ. ಮಾತು ವಾದವಾಗಿ ತಿರುಗಿತು. ಸರಿ, ಇಬ್ಬರೂ ತೆಲುಗರಾದ್ದರಿಂದ ಮಾತು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಿಂದ ತೆಲುಗಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಭಾಷಾಂತರಗೊಂಡರು. ಮಕ್ಕಳು ಮಿಕಮಿಕ ಅಂತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಸಂದೇಹವು ಇನ್ನೂ ಬಗೆಹರಿಯದಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಾನು ಅವರ ತೆಲುಗಿನ ಜಗಳವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಮಿಕಮಿಕ ಅಂತ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಆ "ಹಿರಿಯರು" ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೇ ತಡ, ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳು, "Ma'am you speak Telugu??????!!!!!" ಎಂದು ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು!! ಇವರ ಬೇಸರವು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತಷ್ಟೆ?

......................

ನಮ್ಮ ಪಿ.ಟಿ. ಮಾಸ್ತರಿಗಂತೂ ದಿನಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ನಲಿವೇ. ಒಂದು ದಿನ ಎರಡನೇ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಯಾವ ಕ್ಲಾಸೂ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆಟ ಶುರು ಆಗೋಗಿತ್ತು. ಪಿ.ಟಿ.ಮಾಸ್ತರು "ಸಾರ್, ಈ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸ್ಕೋರ್ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಕೇಳಿ?" ಎಂದರು. ಇದೇನು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ, ಈ ಮಕ್ಕಳು ಎಷ್ಟು ಮಹಾ ಹೊಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ? ಹದಿನೈದೋ ಇಪ್ಪತ್ತೋ ಇರಬಹುದು. "Hey, what is the score?" ಎಂದೆ. ಆ ಹುಡುಗ, "one minute saar" ಎಂದಿದ್ದೆ, ತನ್ನ ಕೈ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು, ಕಾಲ್ಬೆರಳುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಣಿಸತೊಡಗಿದನು. ಅವನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ನನಗೆ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತಿಯಾಯಿತು! "four hundred + thirty two + ninty eight.... saar, seven hundred and eighty six" ಅಂದ... !!!!!!!!!!!!!! ಪಿ.ಟಿ.ಮಾಸ್ತರು, "ಇನ್ನು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಬಿಟ್ಕೊಂಡ್ ಬನ್ನಿ, ಒಂದು ಸಾವಿರ ಆಗಿರುತ್ತೆ!" ಎಂದು ನಕ್ಕರು.

........................

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವರ್ಗ ಬೇರೇನಿದೆ? ಹೊರಗೆ ಎಷ್ಟು ರಾಜಕೀಯ, ಎಷ್ಟು ಕಲ್ಮಶ, ಎಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ, ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ... ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇವು ಯಾವುವೂ ಇಲ್ಲ!! ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ನಾವೂ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾನು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರೇ ಆಗಿರಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ!

ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಉತ್ಸುಕದಿಂದಿರುತ್ತೆ. ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರ ಸತ್ಯಪ್ರಾಕಾಶ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುತ್ತೆ ಆ ಮಗು. ಹೋದ ಕೂಡಲೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿ ಮಠದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಮಂತ್ರಾಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಆ ಮಗುವಿನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. "ಮಠಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ರಾ? ಚೆನ್ನಪಟ್ಟಣದ ಮಠಕ್ಕಾ.. ಸಂತೋಷ" ಎನ್ನುತ್ತೆ. ಮರುಘಳಿಗೆಯೇ "ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಇವರು ಯಾರು?" ಎನ್ನುತ್ತೆ. "ಮೊನ್ನೆ ಬಂದಿದ್ರಲ್ಲಾ, ಅರುಣ ಮತ್ತು ರೇಖಾ..." ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಬರುತ್ತೆ. "ಸಂತೋಷ! ಕಾಫಿ ಕೊಡು.." ಎನ್ನುತ್ತೆ ಮಗು. ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ "ಮೀನಾಕ್ಷಿ, ಎಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತು?" ಎಂದು ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತೆ. "ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತಾಳೆ! ಎಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತು ನೋಡು.." ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿ "ನೀನ್ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೆ. ನಾನು "ನಿನ್ನೆ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲಾ, ಟೀಚರ್ರು.." ಎಂದು ಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕಾಫಿ ಬರುತ್ತೆ. "ಎಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತು ಕಾಫಿ ಕೊಡೋದು?" ಎನ್ನುತ್ತೆ ಮಗು. "ಫ್ರೆಂಡ್ ಎಲ್ಲಿ?" ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅವಳು ಕೈಯಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. "ಫ್ರೆಂಡ್ ಇದ್ಯಂತಾ ಇವರ ಮನೇಲಿ?" ಎಂದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೆ ಮಗು. ನಾನು, "ನಾಲ್ಕು" ಎಂದು ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ. "ನಾಲ್ಕು ಫ್ರೆಂಡ್ ಇದ್ಯಾ ನಿಮ್ ಮನೇಲಿ?, ಅಬ್ಬಾಹ್!!" ಎನ್ನುತ್ತಲೇ, "ನಾನು ಈಗ ಮಲಗಿಕೊಳ್ಳಲಾ?" ಎನ್ನುತ್ತೆ. ಮಲಗಿ, ಐದೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು, "ಯಾವಾಗ್ ಬಂದೆ?" ಎನ್ನುತ್ತೆ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿ. "ಆಗಲೇ!!" ಎಂದಾಗ, "ಓಹ್, ಯಾರು ಇವನು, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷೀ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೆ!

ಈ ಮಗು ಮಿತ್ರರಾದ ಸತ್ಯಪ್ರಕಾಶರ ತಾಯಿ.

ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು!

-ಅ
13.11.2009
10.40AM

ಕಪ್ಪು ಮೋಡದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದೆ

2009-11-09T15:12:00.002+05:30

ಕಪ್ಪು ಮೋಡದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದೆ
ಅಪ್ಪುಗಡಲನೆ ಒಡಲು ನುಂಗಿದೆ
ಕತ್ತಲೊಳು ಚುಕ್ಕಿಗಳೆ ಕಾಣದೆ
ಚಿತ್ತದೊಳಗಡೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ
ಸುತ್ತ ಕತ್ತಲ ಸ್ಥಾಪನೆ!

ಗೂಡು ಸೇರುವ ಹಕ್ಕಿ ಗುಂಪಿಗೆ
ಜಾಡು ಹುಡುಕುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ!
ಅಷ್ಟು ಕತ್ತಲನೇಕೆ ಕರುಣಿಸಿ
ಸೃಷ್ಟಿ ಕಷ್ಟವನುಳಿಸಿತು?
ತುಷ್ಟ ನಿಷ್ಠೆಯನಳಿಸಿತು?

-ಅ
09.11.2009
3.15PM

ನೋಟ

2009-11-02T10:10:00.004+05:30

ಬಣ್ಣಗಳನೊಡಗೂಡಿ ಬೆಳಕು,
ಬೇಗೆಯನು ತರುವ ನೇಸರನ ತೆರದಿ
ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಮುನಿಸು,
ಕನಸುಗಳನು ನಗೆ ಮೊಗದೊಳಗೆ ತೋರಿ
ನಿಜವೆಂಬುದು ಮರೆತಿದೆ.

ಹೃದಯದೊಳಗಡಗಿರುವ ಗುಟ್ಟು -
ನಾಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬರದಿರುವ ಹಾಗೆ
ಭಾವಪದರದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮೌನವೊಂದನೆ ಬಗೆ ಬಗೆಯಾಗಿ ಹರಿಸಿ
ಕ್ಷಿತಿಜದೆದುರು ನಿಂತಿದೆ.

ಕಡಲುಗಳನೆಲ್ಲ ತಳ ಬಿರಿದು
ತುಂಬಿಸಿದ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳ ಒಳಗೆ
ಶಕ್ತಿಯೊದಗಿ ನೆಲಕಿಳಿದು ಬರೆ
ತೆರೆದ ಕಣ್ಣಿನ ನೋಟ ಹಿರಿದು ಅಷ್ಟೆ!
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಸಕಲವು!

-ಅ
02.11.2009
1PM

ಚಾಕ್ಲೇಟು

2009-10-30T11:36:00.006+05:30

ಚಾಕ್ಲೇಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ಪೋಷಕರಿಗೆ, ಅಧ್ಯಾಕಪಕರುಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಪಾಪ, ನಂಬಿದ್ದಾರೆ - ಚಾಕ್ಲೇಟು ಒಳ್ಳೇದಲ್ಲ ಅಂತ. ಆದರೂ ಆಸೆ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ, ಚಾಕ್ಲೇಟನ್ನು Beg, Borrow or Steal ತಿನ್ನಲೇ ಬೇಕು.

ನಾನೂ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಪ್ರಿಯನೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಚಾಕ್ಲೇಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ, ತಿರಸ್ಕಾರದ ಮಾತನಾಡುವವರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನದೂ ಧಿಕ್ಕಾರ ಇದೆ - ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ.

ಚಾಕ್ಲೇಟಿನ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ಏನೋ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ parents - teachers meet ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ತಂದೆ ತಾಯಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರೇನೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ "ಚಾಕ್ಲೇಟು ತಿಂದ್ರೆ ಹಲ್ಲು ಹಾಳಾಗುತ್ತೆ, ಇನ್ನೊಂದ್ ಆಗುತ್ತೆ, ಮತ್ತೊಂದ್ ಆಗುತ್ತೆ" ಎಂದು ದುಡ್ಡು ಉಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕಾಟದಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.. ಈಗ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ನಾನು ವೈರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೋ ಏನೊ - ಆದರೂ ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಾನೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗಂತೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ!!

-ಅ
29.10.2009
12.45PM

ನೆರೆ

2009-10-27T14:36:00.007+05:30

ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ನೆರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ಮಂತ್ರಾಲಯದ ಅಭಿಮಾನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಾಯಲ್ಲಿ(ಯೂ) ’ನೆರೆ’ಯ ಜೊತೆ ’ಹಾವಳಿ’ ಎಂಬ ಪದವೂ ಬೆರೆತು ಹೊರಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಈ ’ನೆರೆ’ ಪದದ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರೋಣವೆನ್ನಿಸಿತು.

ನೆರೆಗೆ ಕಾರಣ ನೀರು ತಾನೆ? ನೀರು ಯಾವಯಾವುದಕ್ಕೋ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಮಳೆಯಾಗಿ ಅನ್ನ ಕೊಡುತ್ತೆ, ಕೆರೆಯಾಗಿ ತಂಪು ಕೊಡುತ್ತೆ, ಕಡಲಾಗಿ ರತ್ನ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಭೂಗ್ರಹದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೂ ನೀರೇ ಕಾರಣ. ನಾವು ಇಂದು ಇಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೂ, ಇದ್ದು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೂ ನೀರೇ ಕಾರಣವಷ್ಟೆ? ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾರಾಯಣ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದ್ದೂ ನೀರಿನಿಂದಲೇ!

ಆಪೋ ನಾರಾ ಇತಿ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಆಪೋ ವೈ ನರಸೂನವಃ |
ತಾ ಯದ್ ಅಸ್ಯಯನಂ ಪೂರ್ವಂ ತೇನ ನಾರಾಯಣಃ ಸ್ಮೃತಃ ||

ನೀರಿಗೆ ನಾರಾ ಎಂದೂ ಅನ್ನುತ್ತಾರಾದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ’ಅಯನ’ ಮಾಡುವವನು ನಾರಾಯಣ! ಇರಲಿ.

ಹೀಗಿರುವ ನಾರಾ, ನೆರೆ ಆಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ?

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ನೆರೆಯಾಗಲೀ ಬರವಾಗಲೀ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು ಅಂತಹ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೋರಿಗಳೂ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವುದು, ಮನೆಗಳೊಳಗೆ ನೀರು ನುಗ್ಗುವುದು, ಮರಗಳು ಬೀಳುವುದು, ಎಲ್ಲವೂ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಕೆರೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬತ್ತಿಸಿದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು, ಕೆರೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲು, ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಕೆರೆ ತುಂಬಿದಂತೆ ಮನೆ ತುಂಬುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನೆರೆಗೆ ಇದೇ ಕಾರಣವೆನ್ನಬಹುದು.

ಈ ನೆರೆ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ ಇದೆಯಲ್ಲವೆ? "ನೆರೆಮನೆಯವರು" - ಎಂದು ಬಳಸುವುದು ಇದೇ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ತಾನೆ?
ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆರೆ ಹಾವಳಿ ಎಂದು ವಾರ್ತೆ ಪ್ರಸಾರವಾದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಏನೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ? ನೆರೆಯ ಜೊತೆ ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪದ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ - ಹೊರೆ! ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸ. "ನೆರೆಹೊರೆಯವರು" - ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿರುವ ಗೌರವ ಎಂಥದ್ದು ಎಂಬುದು ಈ ಪದದಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ!

ಅಂತೂ ನಾರಾಯಣನಿಂದ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರೆಗೂ ಬಂದೆವು.

ಇದೇ ತರಹದ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯು ತಮ್ಮ ಗುಂಪಿನವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ವಿಷಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಆರಂಭಿಕ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರಂತೆ. "ಇಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿರತಕ್ಕಂತ ಸಭಿಕರೇ.." ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೋಟುಗೋಡೆಯ ಅಭಿಮಾನಿಯೊಬ್ಬ "ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಗಂಡಸರೇ.." ಎಂದನಂತೆ!

ಒಳ್ಳೇ ನೆರೆ!

-ಅ
27.10.2009
8.30PM

ಸಾವಿನ ಎದುರು

2009-10-21T11:44:00.005+05:30

ವರ್ಷ ವರ್ಷಗಳು ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದು, ಜೊತೆಗೆ ನಡೆದು,
ನಕ್ಕು ನಲಿದು, ಅತ್ತು ಕರೆದು, ಬಿದ್ದು ಎದ್ದರೇನು?
ಹಣ್ಣು ಮುದಿತನದಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ ಕನಸ ಕಟ್ಟಿ
ಇಂದು ಇಲ್ಲವಾದೆಯಾ?

"ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ, ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಅಗಲಿಕೆಗೆ"
ಎಷ್ಟು ಕೊರಗಿದರೇನು ಫಲ? ಏನು ಕೂಗಿದರೇನು ಸುಖ?
ನಾನೇ ನೀನು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯೊಳಿದ್ದೆ ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳು - ನಿನ್ನೆವರೆಗೂ!!
ಇಂದು ಅನಿವಾರ‍್ಯವು ತಾನೆ?
ದೈವ, ಜೀವ, ಆತ್ಮ, ಜನುಮ - ಸಮಾಧಾನದ ನುಡಿಗಳು.
ಆದರೇನು ಫಲ? ಆದರೇನು ಸುಖ?
ನಂಟು ಇದ್ದುದು ದೇಹದೊಂದಿಗೆ.

-ಅ
21.10.2009
2.45PM

ಮನ್ನಣೆಯ ದಾಹ - ಕಗ್ಗವೊಂದನ್ನು ಓದಿದಾಗ..

2009-10-15T13:26:00.005+05:30

ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಥಮ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಭರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿರುತ್ತೆ. ಮನುಷ್ಯನ ವಿನಾ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೊಟ್ಟೆಯೇ ಪ್ರಥಮ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಇವುಗಳಿಗಿಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ.

"ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವುದು ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗಿ, ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ"

ನಾಯಿಗಳು ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನ. ಇತ್ತ ಮನುಷ್ಯನ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲ. ಸಹವಾಸದಿಂದ ಸಂನ್ಯಾಸಿ ಕೆಟ್ಟನೆಂಬಂತೆ ನಾಯಿಯೂ ಸಹ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿ ಪಕ್ಕಾ ಪರಾವಲಂಬಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ತನ್ನ ಊಟವನ್ನು ತಾನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಕಾಲವೊಂದಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಮರೆತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಊಟ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿತು, ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ. ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳೋ ನಾವು ತಿಂದೆಸೆದ ಹಳಸಿದ ಊಟವನ್ನೋ, ಎಂಜಲೆಲೆಯನ್ನೋ, ಸೆಗಣಿಯನ್ನೋ ತನ್ನ ನೆರೆ ನಾಯಿಗಳೊಡನೆ ಜಗಳವಾಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಯಾರೋ ಕವಿಗಳು ನಾಯಿಗಳನ್ನು ನೀಯತ್ತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ತಾವು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೋಗಿಲೆಯ ಕಥೆಯಂತೆ! ;-)

ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಎರಡು ಹೊತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಸಾಕೆಂದು ಗೇಟಿನ ಮುಂದೆಯೇ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದ ’ಬಿಳಿಯ’ ಎಂಬ ನಾಯಿಯು, ನಾನು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ರುಚಿ ರುಚಿ ಕವಳವನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸಿ ತನ್ನ ಬಾಲವು ಎಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತ್ತೋ ಎಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ, ಯಾಕೆಂದರೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಹೊತ್ತು ನಾನು ಊಟ ಹಾಕುತ್ತೀನಿ - ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ. ಆ ಮನೆಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಅದೇ ರಸ್ತೆಗೆ ಹೋದ ದಿನವೊಂದು ನನಗೆ ಗಾಬರಿಯಾದದ್ದು, ಆ ಬಿಳಿಯ, ಅದೇ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಬಿಳಿಯ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತು ಸಹ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕರೆದಾಗ ಬಾಲ ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಪೊದೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಈ ನಾಯಿಗೆ alzeihmer's ಬಂದಿರಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ನಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಊಟ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆಯೇ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಗೆಳೆಯನಂತೆ ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲ ದೂರವಿದ್ದರೆ ಯಾರು ಅದಕ್ಕೆ ಊಟ ಕೊಡುತ್ತಾರೋ ಅವರನ್ನು "ನೀನೇ ಇಂದ್ರ, ನೀನೇ ಚಂದ್ರ" ಎನ್ನುತ್ತ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ ಎಂದು.

ನಾಯಿಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬರೋಣ. ಆಗಲೇ ಕನಕದಾಸರ ಪದವೊಂದನ್ನು ನೆನೆದೆವಷ್ಟೆ? ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುವುದು ಮೊದಲಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸಲುವಾಗಿಯಾದರೂ ಅನೇಕರು ಅದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಗ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಸಮಯ ಬಂದಿರುತ್ತಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸದೇ ಊಟ ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ "ಕರ್ತವ್ಯವೇ ದೇವರು" ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮದೇ ದೇಹದ ಮೇಲಾಗುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ ನಾಳಿನ ದಿನ ತಮ್ಮದೇ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒದಗೀತು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದಂಡಿಸಿ ದುಡಿಯುವುದಾದರೂ ಏತಕ್ಕೆ? ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸಲುವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು, ಇನ್ನು ಮುಂದಿನದು ಬೇಕಲ್ಲ - ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ! ’ಗೇಣು’ ಬಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಎಂಬುದು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷದ ಪರಮಾವಧಿಯೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಂಧೀಜಿಯಂತಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅದು. ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಯೆಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ನಂತರ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ. ಪಾಪ, ಕನಕದಾಸರ ಪಾಲಿಗೆ ’ಗೇಣು’ ಬಟ್ಟೆಯು ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತೇನೊ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಅದು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯೇ ಸರಿ. ಮಾನ ಮುಚ್ಚುವ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಥಳುಕಿನ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು, ಸೈಟು, ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ, ಆಸ್ತಿ - ಪಾಸ್ತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ’ಗೇಣು’ ಬಟ್ಟೆಯ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸುಭಾಷಿತಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ’ಚಿನ್ನ’ವನ್ನು ’ಹಣ’ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸುವುದಿಲ್ಲವೇ, ಹಾಗೆ. ದುರಂತದ ಹಾದಿಯೆಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಜುಟ್ಟಿಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವು!

ನಾವು ದಿನನಿತ್ಯ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ - ಸಾಲ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ತಿತಿ ಮಾಡುವವರನ್ನು, ಹಬ್ಬ ಮಾಡುವವರನ್ನು. ಇದರ ಟೀಕೆಯಂತೂ ಕ್ಲೀಷೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೂ ಈ ಕೆಲಸಗಳು ಇನ್ನೂ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಸಂತೋಷ ಪಡಲು ಸಿಗುವ ಒಂದು ಕಾರಣವಷ್ಟೆ? ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಯಾದರೂ ಹಬ್ಬ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯಾದರೂ ಏತಕ್ಕೆ? ಇನ್ನು ತಿತಿಗಳನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸತ್ತವರನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಾದ ಒಂದು ದಿನವಷ್ಟೆ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವೋ ತಿತಿಯೋ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರುಚಿರುಚಿಯಾದ ಊಟವಂತೂ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ.

’ಬಟ್ಟೆ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ’ದಾರಿ’ ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ ಉಂಟು. (ಭಕುತಿ ರಸಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆದೋರುವ ಮಂತ್ರ - ರಾಮ ಮಂತ್ರವ ಜಪಿಸೋ). ಗೇಣು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸಬಹುದೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮೈಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಟ್ಟೆ (ವಸ್ತ್ರ) ಗಿಂತ ಬದುಕುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ದಾರಿಗಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ’ಮಾಡುವುದು’ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಹೆಚ್ಚು ಸರಿ ಎನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹೇಗೂ ಇರಲಿ. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವೆನ್ನಿಸುವುದು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವ ’ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಬಟ್ಟೆಯೇ’. ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನಾ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಹಾಗೆ ಹಣದ ಸಲುವಾಗಿ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂಬುದನ್ನು ಬಲ್ಲೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಬರೀ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿಯೇ ದುಡಿಯುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಅದು ಶುದ್ಧ ಸುಳ್ಳಾಗುತ್ತೆ. ’ಉದರನಿಮಿತ್ತಮ್ ಬಹುಕೃತವೇಶಃ’ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಉದರ ನಿಮಿತ್ತವಲ್ಲ. ಹಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದುಡಿಯುತ್ತೇವೆಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು.

ಎಷ್ಟೇ ತಿನ್ನಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪಾದಿಸಲಿ, ಮನುಷ್ಯ ಒಬ್ಬನೇ ಅಂತೂ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಸಾರ ಬೇಕಲ್ಲ! ಸಂನ್ಯಾಸಿಯಾದರೋ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಉಡುಗೆತೊಡುಗೆಗಳು ವ್ಯರ್ಥ. ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಬರೀ ಕಾರು ಬಂಗಲೆ ಬಟ್ಟೆ ಸಾಲದು.

ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೊಂದು ಗಂಡು - ಹೇಗೊ ಸೇರಿ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು

ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡು ಪ್ರಕೃತಿ - ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ - ಅದು ಬಟ್ಟೆಪಾಡು, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆನ್ನೋಣ. ಕೆಲವರ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಸುಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿರುತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತೇವೆ. ಮನುಷ್ಯರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮೇಲಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪದ್ಯವೂ ಸಹ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳಾದರೋ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು ಸೇರುವುದು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗಾಗಿಯೇ ವಿನಾ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವಾಗಲೀ, ಮೋಹವಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಭಾವನೆಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಸಂತಾನಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಯಕೆಯೂ ಇರುತ್ತೆ, ಪ್ರೇಮ ಮೋಹಗಳೂ ಇರುತ್ತೆ. ಅತ್ಯಂತ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಗಂಜಿಗೆ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮದುವೆಯ ಹಂಬಲ ಅವನನ್ನು ಕಾಡದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನೂ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಉಪವಾಸ ಕೆಡವಿಯಾನು.

ಇವೆಲ್ಲದರ ತುಡಿತದೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕು. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಹಸಿವಾದಾಗ ಊಟ, ಬೇಕು ಎಂದದ್ದನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಹಣ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಗಾತಿ - ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ಕೊರತೆಯೊಂದು ಕಾಡುತ್ತೆ! ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಈ ಎಲ್ಲದರೊಡನೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ, ನಮಗೇ ಭಿನ್ನವಾದ ಗುರುತು ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ಚಡಪಡಿಸುವುದು. Identity! "ನನಗೆ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇಲ್ಲವೆ? ಇವರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿರಬೇಕೆ?" ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಸಹಸ್ರ ಕೋಟಿ ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆ? ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿಗೂ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು "ತಾನೇ ಮಾಡಿದ್ದು" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಹಂಬಲವಿರುತ್ತೆ. ಮಗುವೊಂದು ಚಿತ್ರ ಬರೆದಿದೆಯೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಮುಗಿದ ತತ್‍ಕ್ಷಣ ತಂದು ನಮಗೆ (ಹಿರಿಯರಿಗೆ) ತೋರಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಿರಿಯರಾದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಇದ್ದೋ, ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ "ಓಕೆ" ಎಂದು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದೋ ಆದರೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿಯೇ ತೀರುತ್ತೆ ಎಂಬುದು ಮನಸ್‍ಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಂಬೋಣ. ಆದರೆ ಆ ಮಗು ದೊಡ್ಡದಾದ ಮೇಲೆ ಜಗತ್ತು ತನ್ನ ಕೃತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದೇ ಇರುವ ಕಾಲವೂ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು. ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದು, ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಕೂಡ ’ಭೇಷ್’ ಎನ್ನುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸುವುದು. ’ಮಗುವು ನೀಂ ಪೆತ್ತರ್ಗೆ - ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸ್ಪರ್ಧಿ!’

ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಹೌದು, ದುರಂತದಲ್ಲಿ ದುರಂತವೆಂದರೆ - "ನಾನು ಇಂತಿಂಥ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೇನೇ ಗುರುತಿಸುವುದು. ಮತ್ತೆ ಆ ಗುರುತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಏನಿದ್ದರೇನಂತೆ, ಯಾರೂ ನಮಗೆ ಮನ್ನಣೆ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಎಂಬಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. By hook or crook ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಬದುಕಾಗಿದೆ. ’ಕಾನನದಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯು ಮೌನದಿಂ ಬಿರಿದು ನಿಜ ಸೌರಭವ ಸೂಸು’ವಂತೆ ನಾವು ಬದುಕಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. Attention Seeking ಅನ್ನುವುದು ಮನೋರೋಗವೆಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿ ಎಂದು ಹಾತೊರೆಯುವವರು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಇದ್ದೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಹಾತೊರೆತವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತೊಲಗುವ ತನಕ ನಾವು ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲಾರೆವು. ಈ ಹಾತೊರೆತವು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡೀತು ಎಂದರೂ ಅದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು.

ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದಿದ್ದರೆ ಅದೇ ಕಂಪನವನ್ನು ಹರಡುತ್ತೇನೆ. ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಸತ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತೆ. ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಈ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಶುಭವಾದದ್ದನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ಕಂಪನಗಳು ಭೂವ್ಯೋಮದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಡುತ್ತೆ. ಅದೇ ನಾನು ಇಂದು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಬೈದೆನೆಂದರೆ ನಾನು ನಕಾರಾತ್ಮಕ (negative) ಕಂಪನಗಳನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದರ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನೂ ಸಹ ತನ್ನ ಕಂಪನಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವಂತಹ ಕಂಪನಗಳನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಈ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಕಂಪನಗಳು ಭೂವ್ಯೋಮದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಡುತ್ತೆ. ಈಗ ಹರಡಿರುವುದು ಇಂಥ ಕಂಪನವೇ. ಈ ಕಂಪನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಾವು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, (ಅಥವಾ ಅಷ್ಟೇ ಶಾಂತವಾದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದಾಗ) ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವೆನ್ನಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಕಂಪನಗಳ ಅನುಭವವಾಗಿಯೇ ತೀರುತ್ತೆ.

ಇವಿಷ್ಟೂ ಯೋಚನೆಗಳು ನನಗೆ ಒಂದು ಕಗ್ಗವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಮೂಡಿತು. ಅವಷ್ಟನ್ನೂ ಬರೆದಿಟ್ಟೆ.

ಅನ್ನದಾತುರಕಿಂತ ಚಿನ್ನದಾತುರ ತೀಕ್ಷ್ಣ
ಚಿನ್ನದಾತುರಕಿಂತ ಹೆಣ್ಣುಗಂಡೊಲವು
ಮನ್ನಣೆಯ ದಾಹಮೀಯೆಲ್ಲಕುಂ ತೀಕ್ಷ್ಣ ತಮ
ತಿನ್ನುವುದು ಆತ್ಮವನೆ - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ

-ಅ
15.10.2009
1.30PM

ಕಲಿಗಾಲದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶ

2009-09-30T11:56:00.004+05:30

--> ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎಂಟೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ರೋಗದ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಐದು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸಾಯುತ್ತಾರಂತೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇಂದ.

http://cancerindia.net/cancerstatistics.aspx

--> ಅರವತ್ತು ಮಿಲಿಯನ್‍ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಹೃದಯಘಾತದಿಂದ ತೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಂತೆ.

http://www.rediff.com/news/2007/nov/29heart.htm

--> ಹಳೇ ನ್ಯೂಸು, ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ. ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜನ AIDS ನಿಂದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸತ್ತರು. ಈ ವರ್ಷ ಎಷ್ಟು ವರದಿಯಾಗಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

http://www.indianexpress.com/news/4-lakh-aids-deaths-in-india-last-year-high/6453/

--> ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳೂ ಏನು ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಒಂದೂಕಾಲು ಲಕ್ಷ ಜನ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾಯುತ್ತಾರಂತೆ.

http://www.india-server.com/news/india-has-highest-number-of-road-4241.html

--> ಈಗ ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ - 1,147,995,904 ಅಂತೆ.

ಕಲಿಗಾಲವಯ್ಯ ಕಲಿಗಾಲ...

-ಅ
30.09.2009
12.10PM

ಕಾಗೆ V/S ಕೋಗಿಲೆ

2009-09-24T22:56:00.004+05:30

ಕವಿಗಳು ಯಾಕೊ ಕೋಗಿಲೆಯ ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳು.

ಕದ್ದು ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುತ್ತಂತೆ ಕಾಗೆ ಗೂಡಲ್ಲಿ. ಪಾಪ ಮುಗ್ಧ ಕಾಗೆ, ಸಾಕಿ ಸಲಹುತ್ತೆ ಕೋಗಿಲೆಯನ್ನು. ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಯೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಸಾಕುತಾಯಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ’ಕಾ, ಕಾ’ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ ’ಕುಹೂ ಕುಹೂ’ ಎನ್ನುವ ಕೋಗಿಲೆಯೇನು ಮಹಾ! ಇಂಥಾ ಕೃತಘ್ನತೆಯನ್ನು ತೋರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾಗೆಯಂತೆ ವೇಷ ಬೇರೆ ಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಈ ಗೋಮುಖ ವ್ಯಾಘ್ರ ಅಥವಾ ಕಾಕಮುಖ ಪಿಕ !!

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಕೋಗಿಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಒಲವು?

’ಮಳೆಗಾಲದೊಳು ನೀ ಹಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆ?’
ಕೇಳಿತು ಪಿಕವನು ಬಕವು.
’ಕಪ್ಪೆಗಳೊಟಗುಟುವೆಡೆಯಲಿ ಮೌನವೇ
ಲೇಸೆಂದಿತು’ ಪಿಕವು.

ಚುಟುಕಬ್ರಹ್ಮರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೂಗುವ ಕೋಗಿಲೆಗಳು ಶೆಖೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಇರುವ ಕವಿಗಳ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಬಹುಶಃ ಅಪರೂಪವೆಂದೆನಿಸಿರಬೇಕು. ಬೇರೆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಕವನ ಬರೆಯಲು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಿರುತ್ತವಲ್ಲಾ. ಮಳೆಹನಿ, ಎಳೆ ಬಿಸಿಲು, ಅರಳಿದ ಹೂವು, ಮೋಡ, ಪ್ರಣಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳಾವುವೂ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಬೇಸಗೆಯ ಸರಸವನ್ನು ಯಾರೂ ಬರೆದಿರುವುದು ಕಾಣೆ. ಚಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಇದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ, ಅದು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುವುದರಿಂದಿರಬೇಕು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕವಿಗಳು ನೋಡುವುದು ಹೃದಯದ ಕಣ್ಣಿಂದಲೇ ಹೊರೆತು ಬೈನಾಕ್ಯುಲರ್‌ಗಳಿಂದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಯಾರೂ ಬಾರ್ಬೆಟ್ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ಕಾಪರ್ ಸ್ಮಿತ್ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ವೀವರ್ ಬರ್ಡ್ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಕವನ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ನವಿಲಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಕೋಗಿಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕವನಗಳು! ಪಾಪ ಮಿಕ್ಕ ಪಕ್ಷಿಗಳು! ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುವ ಕೋಗಿಲೆಯಲ್ಲಿ? ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಹಾಡುವ ಕಾಗೆಯೆಲ್ಲಿ?

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ (ಕೇಳಿದರೆ) ಕೋಗಿಲೆಯೇನು ಅಂಥಾ ಗ್ರೇಟ್ ಸಿಂಗರ್ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನನಗಂತೂ. ಕವಿಗಳು ಕೋಗಿಲೆಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂಥರಾ hype ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಚಿತ್ರನಟರ ಹಾಗೆ! ಪಂಚಮ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಂತೆ ಕೋಗಿಲೆ. ಕಾಗೆಗಿಂಥ ಏನು ಮಹಾ ಇದು? ನಮ್ಮ ಕಾಗೆಯು ಸ-ಪ-ಸ ಮೂರೂ ಹಾಡುತ್ತೆ! ಇದಕ್ಕೆ ಪಂಚಮವೂ ಗೊತ್ತು, ಷಡ್ಜವೂ ಗೊತ್ತು. ಮಂದ್ರವೂ ಗೊತ್ತು, ತಾರವೂ ಗೊತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಹದಿನೆಂಟು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಹಾಗೆ ಮಿಮಿಕ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಕೋಗಿಲೆಗೆ ಕೋಗಿಲೆಯ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಕವಿಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡತಕ್ಕದ್ದು.

-ಅ
25.09.2009
9PM

ಅಕಾಲಮೃತ್ಯು

2009-09-14T13:10:00.003+05:30

ಅಕಾಲಮೃತ್ಯು - ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು? ಇದು ಸಾಧ್ಯವೇ?

-ಅ
1.15PM

ಮೈಸೂರಿನ ಗೆಳೆಯನ ಜನ್ಮದಿನ

2009-09-07T12:01:00.007+05:30

ಎಂದೋ ಆರ್ಕುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಇಂದು.
ಶುಭಾಶಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ ಆರ್ಕುಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ.

ಅಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಸಬ. ಅವನೂ ಹೊಸಬ.
ಪರಿಚಯವಾಯ್ತು - ಚಾರಣದ ನಿಮಿತ್ತ.
ಗೆಳೆತನವೂ ಬೆಳೆಯಿತು - ಕಾಫಿಯ ಅನುಗ್ರಹ!
ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯೂ ಸಹ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ.
ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರ ಮನೆಗೊಂದು ಭೇಟಿ, ಜೊತೆಗೊಂದು ಕಾಫಿ.
ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ, ಸುಗಮ ಸಂಗೀತಕ್ಕೇ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ
ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನೂ ಪರಿಚಯಿಸಿದನು!

ಮೂರು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು!
ಆತ ಹಾರಿದ್ದ ಅಮೇರಿಕಕ್ಕೆ - ಓದಲು!
ಇನ್ನೂ ಹಿಂತಿರುಗಿಲ್ಲ ಮೈಸೂರಿಗೆ.
ಬಂದ ಬಳಿಕವೇ ಚಾರಣ - ಎಲ್ಲಿಗೆ?
"ನೀವೆಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ!" ಎಂದಿದ್ದ!

ಇಂದು ಶುಭಾಶಯವ ತಿಳಿಸಿದೆ ಆರ್ಕುಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ.
ಎಂದು ಬರುವೆ ಪುನಃ ಮೈಸೂರಿಗೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ.
ಉತ್ತರವು ಅವನ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದ ಬಂದಿತು.
ಮತ್ತೆಂದೂ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲಾರನೆಂದು ಮನವು ನೊಂದಿತು!

ಆತನ ಸ್ಕ್ರಾಪ್ ಬುಕ್ ತುಂಬ ಶುಭಾಶಯಗಳು!
ನನ್ನದೂ ಒಂದು!
ಧನ್ಯವಾದವನ್ನು ಹೇಳುವವನು ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ.

-ಅ
07.09.2009
12.15PM

ಶುಭಾಶಯ

2009-09-05T08:44:00.003+05:30

ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಿಕ್ಷಕರು ದೊರೆಯಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ.

ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.. :-)
-ಅ
05.09.2009
8.50AM

ಫೇಸ್ ಬುಕ್

2009-08-28T21:41:00.002+05:30

ಆರ್ಕುಟ್ ಒಂದನ್ನು ಹೊರೆತು ಬೇರೆ ಯಾವ ನೆಟ್‍ವರ್ಕ್ ಸೈಟುಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಅಕೌಂಟ್ ಏನೋ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್‍ವೆಸ್ಟುಗಳು ಇನ್‍ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.

ಇಂದು, ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಲಾಗಿನ್ ಆಗೇಬಿಟ್ಟೆ. ಪಾಸ್‍ವರ್ಡ್ ಕೂಡ ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡು ಲಾಗಿನ್ ಆದರೆ ತೊಂಭತ್ತೊಂಭತ್ತು ರಿಕ್‍ವೆಸ್ಟುಗಳಿದ್ದವು!

ನಿನ್ನೆ ವರೆಗೂ ಒಬ್ಬರೋ ಇಬ್ಬರೋ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಲಿಸ್ಟಲ್ಲಿ ಧಿಡೀರನೆ ನೂರು ಜನರನ್ನು ನೋಡಿದ ನನ್ನ "ಆ ಕಾಲದ" ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಆನಂದ!

-ಅ
28.08.2009
9.45PM

ಚಂದಿರ

2009-08-24T23:08:00.005+05:30

ತಿಳಿ ತಿಳಿ ಹಾಲಿನ ಮೋಡದ ತೆರೆಯಲಿ
ಒಳಗೊಳಗಡಗಿಹ ಶಶಿಯು ಮರೆ.
ಏನು ಚಂದವೋ, ಏನು ಅಂದವೋ
ಇಣುಕುತ ಕೆಣಕುವ ಒಲವ ಕರೆ,
ಮರೆತಂತೆ ತಿರೆ!

ಹಗಲಿನ ಬೇಗೆಯನಾರಿಸೆ ಹನಿಗಳ
ಹೂಮಳೆಗರೆದಿಹ ಬಾಂದಳದಿ
ಚುಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲವು ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿಹವು
ತಿಂಗಳ ಸೊಬಗಿಗೆ ನಾಚುತಲಿ,
ಕೈ ಚಾಚುತಲಿ!

ಹೊಸ ಹೊಸ ನೋಟದೆ ನೂತನ ದಾರಿಯ
ಹೊಸ ಕನಸನು ಶಶಿ ತೋರುವನು.
ಚಂದಿರನು, ಅಯ್ಯೋ! ಇವನಲ್ಲವೆ?
ನಾಲ್ಕನೆ ದಿನ ಭಾದ್ರಪದದಲಿ
ಹೊಳೆಯುತ ಸೆಳೆಯುತ ಕಳೆಯೊಳು ಬಂದಿಹ
ಶತ್ರುವು ಮಿತ್ರನ ವೇಷದಲಿ,
ಹುಸಿ ಪಾಶದಲಿ!

-ಅ
24.08.2009
1.30 AM